Safarirun 2017 – lopend op safari door de Beekse Bergen

Al lopend op safari door de Beekse Bergen. Nadien aanschuiven aan een heus ontbijtbuffet. Een funrun, dus geen tijdsregistratie. Plezier maken en genieten was de boodschap. Enkel de koude en mijn verkoudheid waren een spelbreker.

Een tijdje terug zag ik per toeval op facebook dat er een safarirun ging doorgaan in de Beekse Bergen. Natuurlijk zag ik dit wel zitten. Enkel inschrijven, vooral de betaling (ik heb geen ideal) viel niet mee. Gelukkig was er Bart van Warandeloop, die me geholpen heeft alles in orde te brengen. Waarvoor nogmaals mijn dank.

Bibberen tot de start

Zondag 26 november was het dan zo ver: de safarirun. Ik was al heel de week tegen een verkoudheid aan het vechten. Dus ik zag er wel een beetje tegenop. Ook was de start al om 8u15, want we mochten het park in voor de opening. Omdat we ginder eten gingen krijgen, had ik enkel wat koffie gedronken en een energiereep gegeten. Zo gingen we op weg.

ophalen van nummer

Als er 1 ding is wat ik geleerd heb van naar loopevenementen te gaan, is het dit wel: hardlopers zijn vroege vogels. De deuren gingen normaal pas om 7u30 open. Wij waren er om 7u15, met al redelijk wat volk voor ons. Zo stond er al een rij aan te schuiven aan de deuren. Nadeel was wel dat het juist die ochtend heel koud was, met temperaturen tegen het vriespunt.

safarirun

donker en koud

Eenmaal binnen konden we onze startnummers gaan halen. Wat me opviel was dat het wel heel druk was.  Wij waren nog vlug geholpen. Al degenen die ietsje later kwamen, moesten geduld hebben.

opwarmen tot start safarirun

safarirun

de nieuwste opwarming

Omdat het binnen heel druk was en ook niet echt warm, hebben we besloten om toch al buiten te gaan wachten op de start. Wat hadden ze het hier gezellig gemaakt. Er stonden overal vuurkorven. Misschien niet de ideaalst opwarming hoor. Toch was het lekker warm…totdat de weergoden ons gingen afkoelen met een regenbuitje. De organisatie had voor de start een tent geplaatst, gelukkig. Hier konden we droog onze laatste minuten voor de start doorbrengen. Degenen die later kwamen hadden wel pech, want de tent was niet echt groot.

safarirun

schuilen voor de regen

Ooh kijk, diertjes

En dan was het zo ver: het startshot. De safarirun was nu echt vertrokken. Eerst liepen we over een brug. Voor degenen die wat bekend zijn met Beekse Bergen: die waar je met de auto binnen kunt rijden voor de autosafari. Omdat er geen tijdsregistratie is (en ik me ook niet super voel, maar dit terzijde :-D)had ik besloten om echt op het gemakje te lopen. Ook lag het tempo van de massa een pak trager dan ik gewoon ben bij een start, ideaal dus om lekker gezapig te lopen.

safarirun

Selfie-tijd

Zo kwamen we rustig het park binnen. Het gaf toch wel een speciaal gevoel, zo het park binnen mogen lopen. Vooral toen we aan de eerste dieren kwamen: de leeuwen. Selfie-tijd voor de meesten, want genieten stond voorop tijdens deze safarirun.

safarirun

zoek het dier….

Na de leeuwen liepen we verder over de bergen (tja plat kun je het daar niet noemen). Zo kwamen nog vele andere dieren tegen. Wat me opviel was dat al die katachtigen precies veel actiever waren. Wat moesten die wel niet denken van dat bontje gezelschap lopers dat hun kooien passeerden?

safarirun

safarirun

safarirun

al die gekleurde poppetjes

Op onze route stonden ook verschillende dierenverblijven gepland: mensapen, krokodillen…Hier ging het ritme, nu ja ritme, er helemaal uit. Want door die gebouwen werd er netjes gewandeld en natuurlijk gefotografeerd. Het enige vervelende was, dat het in die gebouwen heel warm was tegenover buiten. Elke keer weer effe puffen en zweten dus.

safarirun

warm hierbinnen

ploeteren

Na de olifanten ging het weer richting uitgang. Brug over, bosje in en dan was daar de finish. Oeps, juist voor de finish, die in een weide lag, was er slijk. Veel slijk. Zoiets laten we niet aan ons hart komen, want na de finish kregen we een mooie medaille.

safarirun

Nu stond er ons nog een wandelingetje over die slijkweide richting het ontbijt te wachten. Gelukkig viel dit heel goed mee.

aanschuiven

safarirun

In plaats van een papieren zak met je ontbijt erin, bestond het ontbijt op de safarirun uit een heus buffet. Met een ruime keuze aan broodjes, beleg, fruit, yoghurt, koffie, fruitsap… Probleem was wel om zitplaats te vinden. Na wat zoekwerk vonden we nog een plaatsje op een verhoog. Zo konden we van ons ontbijt genieten en napraten over die leuke ervaring.

Eerst was onze bedoeling om het park nadien nog eens tijdens de opening aan te doen. Toch hebben we hier vanaf gezien omdat ik het toch echt koud had. Dus gingen we vlug terug naar huis om die welverdiende warme douche te nemen.

Nog eens safarirun?

Ondanks het aanschuiven, plaatsgebrek, moeilijk inschrijven, slijk (heb ik echt een hekel aan), vond ik de safarirun heel tof. Het park zien ontwaken, maakt het vroege opstaan allemaal goed. Het grappige is, ondanks dat ik erdoor gelopen ben, ik het gevoel heb veel meer van de dieren gezien en beleefd te hebben. Ook omwille dat er geen tijdsregistratie is, maakt dat je echt kunt genieten van het park. Een aanrader voor iedereen die een leuke funrun zoekt.

Liefs

Linda

 

Week in het kort #38

Deze week: hardlopen natuurlijk, vechten tegen een verkoudheid, een workshop en op safari.

Maandag 20 november 2017

Een dagje van werk inhalen en tussendoor toch nog vlug wat core-stability doen.

Dinsdag 21 november 2017

wachten op groen

Herstelrondje van een kleine 7 kilometer….Nu had ik toch pech dat wel elke keer dat ik een verkeerslicht tegenkwam, dit op rood stond. Ik blijf dan altijd stom wachten of als een gek op die knop duwen (indien aanwezig). Als ik kon zou ik ze vermijden, maar dit is niet altijd mogelijk.

Woensdag 22 november 2017

Ergens heeft die verkoudheid terug moed gevat. Hoofd vol snot en vermoeid. Ook merk ik dat ik wat last van mijn astma begon te krijgen. Dus avondje lekker doorgebracht op de bank met een warme choco en een goed boek.

Donderdag 23 november 2017

lachen naar het vogeltje

Verkoudheid begint richting sinusitis te gaan, pfff. Dus deze avond de training maar overgeslagen. Wandelen is dan ook

een goed alternatief, zo heb ik toch mijn kilometers in mijn benen. Daarbij kon ik nog eens mijn fototoestel boven halen voor foto’s voor een toekomstige blog.

Vrijdag 24 november 2017

Barstende hoofdpijn…

Zaterdag 25 november 2017

druk aan het werk tijdens workshop

Doordat ik vrijdag op tijd in mijn bed gekropen ben, ging het vandaag al weer wat beter. Gelukkig maar, want ik ging naar een workshop van de Blogacademie. Deze workshop werd gegeven door Karin Van Hees en ging over schrijftechnieken voor je blog. Interessante tips meegekregen en weer een heleboel inspiratie.

Zondag 26 november 2017

selfie tijd…

Om 5u30, de wekker, verkouden of niet (mijn lichaam was toch nog niet goed wakker) ging

het richting Beekse Bergen voor de safarirun. Wat was het koud. Het verslagje komt binnenkort online, maar een klein tipje van de sluier: veel dieren gezien 😀

week in het kort #37

maandag 13 november 2017

thuiswerken…

Thuiswerken…dan begin ik lekker vroeg. Om 6u zet ik me aan mijn buro, nog wel heel donker buiten voorlopig.

balanceren…

Ook staat er ‘s avonds core, kracht, stretch en natuurlijk stabilisatie van de enkel op het programma. Het begint beter en beter te gaan, toch merk ik dat hij nog altijd veel wiebelt. Dus zal ik hier echt werk van moeten blijven maken.

Dinsdag 14 november 2017

daar is die verdomde piste weer

Interval…dit keer was ik mijn steunverband vergeten (niet slim). Dan maar 100 meter sprint elke keer, zo een 14 keer. Tijdens onze training was de atletiekclub ook juist bezig. Wat deed het me deugd om zoveel jong geweld te zien. Hopelijk blijven ze bewegen.

Woensdag 15 november 2017

De laatste keer kine voorlopig…en juist nu heb ik terug een kleine opstoot van Sudeck (wil dus gewoon zeggen extra gevoelig en veel pijngevoel). Volgens de kinesist kan dit gebeuren. Dus zit er niets op dan ijs te leggen en binnen de pijngrens blijven bewegen. Geloof me, dat is niet altijd simpel.

Donderdag 16 november 2017

lekker niets doen…

Voet is nog altijd niet beter (stomme sudeck), daarbij begon er een verkoudheid de kop op te steken. Normaal moest ik 6km rustig gaan lopen. Besloten om toch maar op de zetel te kruipen en mijn boek eindelijk eens uit te lezen (goed boek overigens).

Vrijdag 17 november 2017

Overleven..zo kan ik het beste deze dag samenvatten. Nog zieker opgestaan: hoofdpijn, keelpijn, spierpijn…. Mezelf toch bijeen geraapt en gaan werken tot 13u. Wat was ik blij dat ik thuis kwam en in mijn bed kon duiken.

Zaterdag 18 november 2017

Pajamas all day… uitzieken stond op het programma.

Zondag 19 november 2017

verkoudheid eruit lopen…

Opgestaan en ik voelde me al een stukje beter. Dus kon ik het niet nalaten mijn loopschoenen aan te doen en de laatste strubbelingen van de verkoudheid eruit te gaan lopen. Een rustige 11 km in de beentjes. Wat misschien wel niet zo slim was, want de rest van de zondag geslapen.

week in het kort #36

Maandag 6 november 2017

Natuurlijk stond er weer kine op het programma. Weer wat sleuren, trekken en porren aan die enkel. Het gaat echt de goede kant uit volgens de kinesist…hij is al terug heel beweeglijk..Euhm, dacht dat dit slecht was, maar niet dus.

Zoals jullie weten test ik nu het trainingsschema van nike run club. Daar stond voor vandaag een work-out gepland. Dit moest natuurlijk via een ander app: nike training. Amai, dit was echt geen simpele work-out.

Dinsdag 7 november 2017

Een rustige hersteltraining van een kleine 6km. Nu is het echt wel donker al we ‘s avonds gaan hardlopen. Dus hebben we alles weer uit de kast gehaald om als kerstbomen op pad te gaan. Meestal lopen we op banen met straatverlichting. Toch komen we soms donkere stukken tegen. Dus altijd onze verlichting mee.

Woensdag 8 november 2017

werken, werken, werken…

raar over piste gelopen 😀

Donderdag 9 november 2017

Interval, hier heb ik echt een haat-liefde verhouding mee. Vandaag stond er  10x 200m op het programma. Dus rustig

naar de piste gelopen als opwarming, wat losmaakoefeningen en dan knallen. Dit keer heb ik echt een paar keer geknald. Als je sneller wilt worden, is interval onontbeerlijk. Toch zijn de meters nooit zo lang als tijdens een interval. Nadien was ik wel trots op mezelf. Na wat stretchen en op adem komen, rustig terug uitgewandeld richting huis.

Vrijdag 10 november 2017

Vandaag nog eens bij mijn bestie Carolien binnen gewipt. Onze agenda’s laten dit veel te weinig toe, hier moet ik echt eens werk van maken. Want het was weer super gezellig…en natuurlijk veel te lang blijven plakken. Met als gevolg dat ik totaal geen zin meer had om te koken.

Zaterdag 11 november 2017

Omdat die work-out van maandag zo interessant was (en zwaar), vandaag ze nog eens herhaald. Want ik wil die oefeningen deftig kunnen.

Ook stond er de stallen doen op het programma. Dit is in de regen een echte uitdaging. Volle kruiwagen door een slijkweide duwen..ideale krachttraining.

Zondag 12 november 2017

Whoohoo, weer een lange duurtraining achter de rug. 18 km gelopen …zonder nog echt te moeten wandelen. Het gaat de goede kant uit met mijn enkel. Tijdens onze duurloop bevonden we onze ineens een een mountainbike rit…Dan was het wachten tot de favoriete uitspraak ging langskomen. Nadat er een heleboel ons gepasseerd hadden, was ze nog altijd niet gevallen…maar dan ineens: ‘he, jullie zijn je fiets vergeten'(nu ja, klonk eerder zo: hela, gullie zijt ulle fiets vergette). Ik zal eens dringend werk van moeten maken om hier iets deftigs terug te kunnen antwoorden…

Als jullie me ook op instagram volgen, weet je ook dat we nog een onwillige koe tegenkwamen. Hierbij het verhaal: tijdens onze toch kwamen we langs een boerderij. Ineens kwam er een koe met boer aan de staart naar buiten. Ze moest naar een andere stal…die onze richting uit was. Dan zag de koe ons (we stonden dus al stil)…ze kijkt nog eens en besluit niet verder te gaan. Wij ons dan maar een stukje teruggetrokken..met veel moeite is ze verder gelopen naar de juiste stal. (wel geen foto’s van…wou ze niet nog meer angst aanjagen)

 

hoe overleef ik hardlopen in het donker

De dagen worden weer korter en het weer wordt weer slechter. Toch blijft het hardlopen doorgaan en zorgt dat ik als halve kerstboom op pad ga. Dit is niet altijd simpel, want ik het donker en vooral ‘s avonds ben ik niet op mijn best. Hoe ik mijn avondtrainingen overleef, vertel ik jullie nu.

Het donker neemt je in de maling

en toch had ik het gevoel dat ik veel sneller was…

De avonden dat ik in het donker train, vallen altijd veel zwaarder. Nu ja, zo voelen ze toch. Maar als ik dan nadien naar mijn grafieken kijk, heb ik veel lichter getraind. Als ik dezelfde training overdag zou doen, zou die veel makkelijker aanvoelen. Hier is zelfs onderzoek naar gedaan (straf hè): in het donker kan je meestal je gelopen afstand wel inschatten, enkel de inspanning niet. In het donker lijkt het alsof de omgeving veel sneller voorbijkomt. Daardoor lijkt de inspanning ook zwaarder dan de werkelijkheid.

Dus ideaal als ik niet te snel mag lopen. Heerlijk traag lopen en toch het gevoel hebben dat ik super hard getraind heb. Alleen tempolopen en interval, dat valt dan tegen. Geef ik alles en dan nadien kijk ik op mijn meter…Dus plan ik  rustige trainingen op weekdagen, interval loop ik voortaan op piste (saai) en tempolopen in op zaterdagen. Want zondag staat nog altijd mijn lange duurloop op het programma.

 

Verstoppen in het donker

Ja ik ga als een halve kerstboom op pad, maar ik heb hier echt wel mijn redenen voor. Nog te dikwijls kom ik lopers en fietsers tegen zonder verlichting. Als ik ook te voet ben, is dit vervelend. Maar nog niet zo erg als ik deze tegenkom met de auto. Zoals onlangs: ik reed met mijn auto in het donker en zag een tegenligger (met zijn lichten aan he). Wat reed die traag, waarom? Ineens zag ik het: er was een fietser voor zonder licht. Zo kan ik nog tig van voorbeelden aanhalen, ook met lopers.

Ik loop nu meestal wel over verlichte voetpaden. Toch neem ik geen risico. Zichtbaarheid draag ik hoog in het vaandel. Zien en gezien worden is mijn motto voor het lopen in het donker. (lees ook mijn blog: Lopen in het donker: zien en gezien worden)

Waar hardlopen?

Als het licht is, maakt het me allemaal niet uit: goede wegen, slechte wegen..allemaal eender. Maar eenmaal als het donker, ben ik een pak voorzichtiger. Zo zoek ik altijd wegen uit die redelijk goed liggen (instabiele enkel hier). Dus geen onverlichte, onverharde paden. De kans dat ik struikel of mijn voet omsla is me te groot.  Ik woon in het stadscentrum, dus ik loop meestal in rustige straten en wijken. Toch moet ik ook hier oppassen want niet alle voetpaden liggen er ideaal bij.

links van de weg

Nog een kleine opmerking: als ik buiten het centrum loop of op straten zonder voetpad, loop ik altijd links van de weg. Zo zie ik de andere weggebruikers aankomen. Kijk wel niet direct in de koplampen van de auto. Je bent dan even verblind en je ogen moeten weer aanpassen.

Motivatie-dipje

Ik geef toe: soms is het moeilijk om ‘s avonds in het donker nog op pad te gaan. Wetenschappelijk bewezen of niet, maar ik merk dat ik als het snel donker is ook sneller moe ben. Dus als ik een hele dag gewerkt heb en dan nog ‘s avonds gaan hardlopen, is niet altijd gemakkelijk. Eindelijk thuis, lekker warm (want temperaturen beginnen nu ook te zakken)…daar staan mijn loopschoenen, pfff ..Zou ik toch maar es overslaan? Af en toe geef ik hieraan toe. Meestal krijg ik me wel overtuigd om te gaan hardlopen. Nadien ben ik blij dat ik toch gaan hardlopen ben.

super gevoel achteraf

Ondanks alles vind ik het ook wel heerlijk om hard te lopen in het het donker. Heerlijk rustig en binnenkort lekker gezellig met al die kerstverlichting. Ook geeft het een goed gevoel, overal de televisie aan te zien en jij bent wel aan het sporten. Je even wat superieur voelen, zo van ik ben toch beter bezig, doet veel voor je zelfbeeld. (ingebeeld of niet, want je kunt geen oordeel vellen over die voor hun televisie zitten).

Blijf jij hardlopen in het donker en hoe overleef jij het? Ik hoor graag jullie ervaringen.

Liefs Linda

 

 

 

 

Road to Antwerpen #1 – marathonpoging 2

Mijn eerste marathon moet nog komen. De eerste poging is jammerlijk genoeg mislukt door een stomme blessure onderweg. Na een tijdje wikkelen in zelfmedelijden, op zoek gegaan voor mijn ‘revanche’ marathon. Oke, eerst zal ik moeten revalideren en terug langzaam opbouwen. Maar ik wil niet bij de pakken blijven zitten en toch op zoek gegaan naar mijn nieuwe ‘eerste marathon’.

Continue Reading