hardlopen met je partner: een vloek of een zegen?

Wie me volgt om instagram, weet het al lang. Ik train bijna altijd samen met mijn man Mario. Misschien lijkt het romantisch en ideaal. Toegegeven dit is het meestal ook wel. Toch is het niet zo gemakkelijk als het lijkt.  Samen sporten met je levensgezel kan de relatie versterken of vernietigen.  Zo hebben wij in het begin ook geworsteld hoe we dit moesten laten werken. Wil je weten hoe wij het doen, lees dan zeker verder.

In den beginne..

Ik ben gestart met hardlopen, eerst eventjes met mijn dochter, nadien liep ik alleen. Heerlijk met muziek in mijn oren wat kilometers malen. Zalig was die tijd. Toen Mario hersteld was van zijn rugblessure, merkte hij dat de conditie verdwenen was. Voordien reed hij met zijn mountainbike. Maar dit kon hij voorlopig niet meer met zijn rug. De dokter gaf hem wel groen licht op te starten met hardlopen voor de conditie terug op te krikken. Dus ging hij mee op pad.

Omdat ik nog volop in het start to run programma zat, deed hij in het begin mee. Toen zijn conditie verbeterde, gingen we in het park lopen. Ik op mijn tempo en schema en hij op zichzelf. Dit ging een tijdje goed. Totdat ik meer en langer ging lopen. Vanaf toen gingen we samen op pad en konden de discussies beginnen.

Uitzoeken

Onze tempo’s zijn totaal verschillend. Dus hoe gingen we dit oplossen? Daarbij hebben we allebei een totaal ander idee van trainen. Ik ben van de cijfertjes en schema’s, Mario is eerder van hop die schoenen aan en op weg, zonder doel en plan. Omdat hij begreep wat hardlopen voor mij betekent, had hij besloten gewoon met me te gaan lopen op mijn tempo. Toch gaf dit soms problemen. Onbewust dreef hij soms het tempo op. Dan werd ik kwaad en krijgen we ruzie. Of hij liep altijd een stukje voor me…ook zo irritant.

Langzamerhand begon het te lukken.  Heerlijk waren die momenten dat we samen op pad konden gaan. We gebruikten onze lopen om over vanalles te praten: over de opvoeding van onze dochter, over problemen op het werk…We kwamen nog dichter tot elkaar.

Niet dat het toen altijd van een leien dakje ging. Zo vergeet ik nooit die 10 miles waar het zo een grote ruzie kregen onderweg. Ik had het moeilijk en hij babbelde er maar op los…Deze ruzie heeft een paar dagen gewoed. Toen beseften we dat er afspraken diende gemaakt te worden.

Hoe het nu gaat

Gelukkig is alles goed gekomen en lopen we nog steeds samen. Tijdens wedstrijden en moeilijke momenten hebben we de afspraak dat wat er gezegd wordt (eerder geroepen en gevloekt) na de finish vergeten moet zijn. Ook hebben we wat sleutelwoorden afgesproken zodat bv Mario weet wanneer hij moet zwijgen.

Sinds we voor de marathon zijn gaan trainen, hadden we ook besloten om intervallen apart te doen. Samen opwarmen dan ieder zijn ding. Ook tijdens rustige loopjes doet Mario af en toe een sprintje voorwaarts en dan terug. Want onze tempo’s zijn nog altijd heel verschillend. Enkel tijdens lange duurlopen blijven we altijd samen.

Toch hebben onze verschillende tempo’s af en toe ook voordelen. Zo had ik soms de neiging te traag te lopen,vooral tijdens tempolopen.  Hij dreef dan stilletjes het tempo op. Dankzij zijn bemoeienissen ben ik af en toe sneller dan ik verwacht

Af en toe ga ik ook terug alleen op pad, want soms heb ik hier ook behoefte aan. Altijd samen hardlopen klinkt ideaal en dat is het negen op de tien keer ook. Toch zijn er momenten dat ik nood heb aan alleen op pad gaan.

Daarbij heeft Mario ook zijn ambitie opzij geschoven. Want samen trainen voor een doel, een wedstrijd samen lopen dat vind hij veel belangrijker dan zijn eigen tijd. Hiervoor heb ik enorm veel bewondering voor hem…ondanks dat ik af en toe op hem vloek tijdens onze loopjes.

Mijn belangrijkste raad

Praten, praten en nog eens praten. Maak duidelijke afspraken over hoe en wat. De kans dat jullie hetzelfde tempo hebben is klein. Dus bespreek hoe jullie dit gaan oplossen.

Is trainen met je partner aan te raden?

Ja absoluut. Toch mag je niet vergeten om goede afspraken te maken. Samen trainen zorgt dat jullie een sterker koppel worden. Als jullie het allebei druk hebben, krijgen jullie zo wat meer tijd voor elkaar. En misschien het allerbelangrijkste: als hij (of zij) je nog altijd graag ziet wanneer je er bezweet en hongerig uit ziet, dan weet je zeker dat je de liefde van je leven hebt gevonden.

Nog een kleine tip om samen te hardlopen: hardlopen zorgt dat er endorfines vrijkomen…en je krijgt meer zin. Dus plezier tussen de lakens gegarandeerd.

Wie van jullie traint ook met zijn partner? Of misschien doe jij het liever niet?

Liefs

Linda

Finally Fit stelt voor: Funrunners Turnhout

Tijdens mijn training kwam ik regelmatig een bende toffe vrouwen tegen. Het viel direct op dat ze voor hun plezier liepen. Gewoon gezamenlijk in groep. Gelukkig bestaat er facebook en ik kreeg door dat ze mij al een tijdje volgden. Dus werd het tijd om eens wat meer info over die groep te krijgen: Fun Runners uit Turnhout. Een klein interviewtje met drie toffe madammen: Anja, Annick en Cindy

Kunnen jullie eerst in het kort vertellen wat de Fun Runners juist zijn?

De Fun Runners zijn een loopgroep uit Turnhout. Wij trainen elke dinsdag en donderdag van 19u – 20u. We spreken telkens af aan de piste waar we ook de kleedruimtes en douches ter beschikking gesteld krijgen van de sportraad van Turnhout.

Hoe zijn jullie op het idee gekomen om Fun Runners op te richten? Hoe is het dus ontstaan?

Wij zijn drie collega’s die alledrie met hardlopen bezig waren, wel ieder op zich. Anja en Annick waren op zichzelf gestart om een start-to-run. Cindy daarentegen liep al iets langer en kan al langere afstanden aan. We besloten de handen in elkaar te slaan en een loopgroepje op te richten om andere ook te overtuigen om te gaan hardlopen. De naam was heel simpel gevonden We maken alle drie graag plezier en dus was de naam Fun Runners redelijk voor de hand liggend. Ondertussen zijn we zelfs al een feitelijke vereniging.

Wat maakt het hardlopen bij de Fun Runners zo speciaal? Waarom raden jullie het aan om bij de Fun Runners te komen hardlopen?

Zoals de naam al verraad: fun staat bij ons centraal. Wij zijn niet competitief gericht. De tijd maakt niet uit bij ons. Welke kilometers je ook wil lopen, maakt voor ons niet uit. Ben je tevreden met 5 km? Geen probleem. Wil je liever voor de 10 miles gaan? Dit kan ook gerust. Voor ons telt maar 1 ding: het uitlopen is belangrijker dan de tijd die je erover doet.
De Fun Runners zijn een toffe hechte loopgroep, waarin we het plezier voorop stellen. Het plezier voor het hardlopen maar ook het plezier in het algemeen. Zo wordt er heel wat afgelachen tijdens de trainingen. We willen dat iedereen zich goed voelt in de groep. Niemand wordt uitgesloten. Wij staan open voor iedereen.

Hoe verlopen de trainingen? Lopen jullie in groep of starten jullie gezamenlijk en dan ieder voor zich in zijn eigen tempo?

Wij lopen altijd in groep en toch ieder zijn eigen tempo. Je zal denken hoe doen ze dat (euhm ja dat vraag ik me wel af). Dit is onze methode: wij vertrekken in groep. De mensen met een sneller temp lopen vooruit maar draaien geregeld terug naar de mensen met een rustiger tempo om zo toch weer samen te lopen. De mensen met een sneller tempo doen zo hun training omdat we dit zo afgesproken hebben en toch in groep blijven is voor iedereen leuk en aangenamer lopen

Hoe doen jullie het dan op wedstrijden en evenementen?

Tijdens de wedstrijden of evenementen wordt er wel in eigen tempo gelopen. Voor de wedstrijd/evenement spreken we altijd af zodat we elkaar nog succes kunnen wensen. Nadien drinken we nog iets en delen we onze ervaringen en problemen die we misschien tegengekomen zijn: lastig parcours, krampen, …Natuurlijk dienen deze momenten ook gewoon om gezellig bij te kletsen.

Het is al eens ter sprake gekomen, maar kan je nog eens meegeven wie allemaal terecht kan bij de Fun Runners.

Iedereen kan bij ons terecht. Jong, mensen op leeftijd, mensen met een mentale beperking. Wij hebben een groep van 0 tot 5 km, van 5 – 10 km en we gaan ook een groep oprichten van 10 tot 15 km. Ieder op zijn eigen tempo en telkens in groep zoals voordien reeds uitgelegd.

kan je misschien ook nog meegeven waar we de Fun Runners dit jaar mogelijk aan het werk kunnen zien?

Wij doen vooral de lopen van het criterium “De Noordloper”. Dat is een organisatie van de sportregio Noorderkempen in samenwerking met de gemeenten Arendonk/Baarle-Hertog/Beerse /Hoogstraten/Lille/Malle/Merksplas/Oud-Turnhout/Ravels/Rijkevorsel/Turnhout/Vosselaar.

Maar ook Olmense Zoo Run, 11trial in Turnhout, de Sahara City Run zitten in onze geplande evenementen. Tevens gaan we deelnemen aan Air games in het Zilvermeer wat een heel ander concept is dan enkel een loopevenement. Op facebook en op onze website loopgroepfunrunnersturnhout.weebly.com kan je onze planning in de toekomst volgen. Hier vind je ook foto’s van onze reeds gepresteerde loopactiviteiten. Neem gerust eens een kijkje !! (echt doen hoor, een echte aanrader)

Nu we de groep een beetje kennen, ben ik toch wel nieuwsgierig naar de drie oprichtsters. Dus tijd voor wat persoonlijke vragen.

Jullie hebben al een tipje van de sluier gelicht voordien, maar hoe zijn jullie gestart met het hardlopen?

Anja: Ik wou iets aan mijn conditie doen en eigenlijk ook wel wat kilootjes minder wegen . Zo heb ik mij in mijn eentje aan de start to run gezet. Dit was niet altijd gemakkelijk om vol te houden maar door de steun van mijn vrouwke en mijn kinderen toch volbracht en gelukt. Ondertussen heb ik zelfs de loopkriebels doorgegeven aan mijn kinderen die ook mee lopen. (hé, dit herken ik voor een stuk)

Annick: Helemaal op mezelf getraind via start to run om de 5 km dwars door Turnhout mee te doen. Uiteindelijk met de loopgroep blijven lopen.

Cindy: Ik sportte graag maar sommige sporten zijn duur in uitrusting die je nodig hebt. Dus had ik besloten om te lopen. En uiteindelijk was het leuk en hoe meer ik liep, hoe meer ik wou lopen. (hihi, dat laatste klinkt me bekend in de oren)

Wat motiveert jullie om te hardlopen? Waarom doen jullie het graag?

Anja: Ik loop graag omdat het je conditie verbetert. Daarbij zorgt het lopen dat je je kopje leegmaakt en tegelijkertijd kan je genieten van de natuur. Je kan het overal doen. En na het lopen krijg je telkens een energie boost.

Annick: Het maakt je hoofd leeg, je krijgt er energie van en je wordt fitter.

Cindy: Omdat het mij een vrijheid geeft en mijn hoofd helemaal leeg maak

Misschien vanzelfsprekend, maar hoe lopen jullie het liefst: in groep of alleen?

Cindy/Anja/Annick: Het liefst in groep. Je kan mekaar aanmoedigen. In groep zet je door, je wilt niet opgeven. Ook tijdens de winterperiode is het vlug donker en qua veiligheidsgevoel geeft in groep lopen ook een goed gevoel.

Een antwoord dat ik verwacht had natuurlijk. Hierbij wil ik jullie dames nog eens hartelijk bedanken voor het heerlijke interview. Doe zo verder.

Willen jullie meer info over de Fun Runners, neem dan zeker eens een kijkje op hun site loopgroepfunrunnersturnhout.weebly.com of hun facebookpagina facebook.com/loopgroep-fun-runners

Nog een kleine primeur als afsluiter: Finally Run en de Fun Runners gaan samenwerken.

Liefs

Linda

Road to Antwerpen #4 – marathonpoging 2

Wat vliegt de tijd, weeral een maand voorbij. Die marathon komt maar dichter en dichter. Ben ik er klaar voor? Absoluut niet. Ben ik op goede weg? Hopelijk wel. Voorbije maand is niet in goede omstandigheden begonnen. Toch is ze goed geëindigd. Wil je weten hoe de afgelopen maand vergaan is? Lees dan vlug verder.

Moeilijk begin…

Zoals jullie je misschien kon kunnen herinneren, heb ik vorige maand ziek afgesloten (lees road to Antwerpen #3 ). Gevolg: verschillende dagen niet kunnen trainen. De eerste kilometers deze maand waren dan ook een uitdaging en een vraag. Op nieuwjaarsdag trok ik de eerste keer na mijn ziekte terug mijn hardloopschoenen aan. Verbazend ging het redelijk goed. Nu ja er moest wel wat gewandeld worden…Dat wandelen kwamen nog regelmatig terug deze maand.

Eindelijk terug regelmaat

Gelukkig kon ik nu wel redelijk regelmatig trainen. Daarnaast had ik me ook voorgenomen om mijn core en spierversterkende oefeningen nu echt serieus gaan te nemen. Zo kwam het dat ik elke maandag mijn matje uitrolde en mijn oefeningen deed. Buiten mijn klassieke oefeningen, maakte ik gebruik van een app: nike training club. Hier vond ik echt interessante work-outs.

Mijn looptrainingen heb ik beperkt tot wat rustige duurlopen en tempolopen. Interval heb ik deze maand aan me laten voorbij gaan. Langzaam kilometers toevoegen, dat was mijn doel. Hoe blij was ik dan ook dat ik langzaam terug naar de 20 kilometer ging. Een afstand die me normaal redelijk vlot ligt..nu was het werken geblazen. Het deed me terugdenken aan het begin van mijn hardloopcarrière. Niet dat ik ooit die 20 kilometer snel gelopen heb hoor. Ik was en ben nog altijd een trage loopster. Maar ik kon blijven lopen. Dit was nu even verdwijnen. Wandelen, dat moest ik af en toe doen tijdens mijn trainingen.

…. goed geëindigd.

Tegen het einde van de maand heb ik eindelijk over de 20 kilometer geraakt, jeuh. Mijn langste loop was juist geen 23 km…die ik heel de tijd heb kunnen blijven lopen. Hoe lang ik erover gedaan heb, tja daarvoor schaam ik me een beetje. Het heeft juist iets meer dan 3u geduurd (3u02 voor goed te zijn). Ondanks dat ik me erbij neergelegd heb dat ik een trage loopster ben, een slak, heb ik er niet altijd vrede mee. Ja ik heb nu die afstand gelopen, het ging vlot en ben mooi in mijn zone gebleven. Toch is er een kleine teleurstelling over de tijd. Ik zeg wel altijd het uitlopen is belangrijker dan tijd….soms heb ik het hier toch moeilijk mee. Ik weet vanwaar ik kom en wat ik allemaal al bereikt heb…dat helpt me wel wat door die moeilijke momenten.

Terwijl ik deze blog schrijf, ben ik ook mijn statistieken voor deze maand aan het bekijken. Daarbij verwonder ik me dat ik deze maand 110 km bijeen gelopen heb. Om eerlijk te zijn, ik had echt het idee dat ik veel minder gelopen had. Het voelde minder aan.  Eigenlijk ben ik dik tevreden met mezelf nu.

En wat nu met die marathon?

Gaat het me gaan lukken? Deze vraag speelt heel de tijd in mijn hoofd: tijdens het hardlopen, tijdens het slapen, tijdens het eten…Echt heel de tijd. Ik vermoed dat ik de vraag moet loslaten en gewoon gaan trainen. Toch is er die onzekerheid. Ik weet dat ik er in Eindhoven klaar voor was… toch is er die angst dat het deze keer niet gaat lukken qua afstand. Nog een 1O weken om er te geraken. Half maart staat er mijn dertigers gepland. Misschien moet ik gewoon zien hoe deze me gaan lukken.

Liefs Linda

Wat ik als hardloper niet meer wil horen…

Tijdens mijn trainingen en wedstrijden, kom ik altijd wel mensen tegen die van alles roepen. Sommige zijn grappig, goedbedoeld. Nog andere zijn afgezaagd en anderen zijn echt vervelend. Of tijdens de familiefeestjes wanneer ze horen dat je hardloopt, allemaal staan ze klaar met hun goedbedoelde adviezen of erger: ze beginnen het hardlopen af te raden. En nee, ik heb dan meestal geen zin om er tegenin te gaan…het is een feestje voor iets hé.

Wat ik echt niet meer wil horen

  • Beetje sneller. Nu ja hier roepen ze eerder: allez vooruit beetje rapper. Je hebt juist een tempotraining achter de rug van 12 km en eindelijk ben je rustig aan het uitlopen..Dan roept daar zo iemand in de deuropening: allez rapper..Aaargh.
  • Je bent er bijna. Nog zoiets. Je bent juist vertrokken, 100 meter van je deur…er staan nog 19,9 km op de planning. Jaja bijna.
  • Lopen is slecht voor je knieën. Niets zo frustrerend…Het is al lang bewezen dat lopen je knieën eerder versterkt. Alleen mensen die een excuus gebruiken om niet te lopen, zeggen dit nog.
  • Heb je gehoord van die persoon die gestorven is tijdens het lopen? Duh ja we weten het al. Maar wat met al degenen waar de gezondheid verbeterd is door het sporten? Wat met degenen die sterven door overgewicht? Ik zet toch liever in op hardlopen, dank je zeer.
  • Heb je gewonnen? Euhm, ja een sportdrank en wafel. Oh ja nog een medaille ook. Maar vooral de voldoening van het bereiken van de finish en het bereiken van je trainingsdoel. Dat is wat ik vooral win.
  • Zo traag, das toch niet echt hardlopen. Ik loop, dat is het voornaamste en meer dan al degene die in de zetel blijven zitten.

Wat hoor ik dan wel graag.

Nu weet je wat ik beu ben te horen over het hardlopen. Maar wat kan je dan zeggen, vooral tijdens mijn wedstrijden of trainingen? Met deze aanmoedigingen kom je al een heel eind:

  • Goed bezig
  • volhouden
  • ziet er goed uit
  • goed tempo
  • doe zo verder

Als je niets durft roepen..gewoon een opgestoken duim doet al veel.

Ondanks dat ik aan het afzien ben, het moeilijk heb en alles tegenzit, deze woorden maken me blij. Misschien zijn ik te druk bezig met mezelf want het gaat juist wat moeilijker, toch heb ik je gehoord en het doet me veel deugd.

Roep jij wel eens naar lopers? Wat roep je dan? En als je zelf hard loopt, wat hoor je graag en minder graag? Ik hoor het graag

Liefs

Linda

 

Die verdomde eerste kilometers…

Om één of andere redenen, gaan me die eerste loopkilometers nog altijd niet goed af. Ondanks dat ik al vele kilometers en uren in mijn benen heb, blijven die eerste kilometers een gevecht. Nu ja gevecht …eerder een discussie tussen mijn lichaam en geest. Soms trekken ze zelfs aan het zelfde zeil. Dan wordt het pas lastig…Hoe ik zorg dat ik toch blijf doorlopen, lees je hier.

Het gevecht

Of ik nu een warming-up doe of niet, eigenlijk maakt het niet veel uit. Vanaf dat ik gestart ben, haat ik eerst het hardlopen. ‘Waar ben ik toch aan begonnen? Voel ik daar niet een pijntje? Wat is het koud, ik had beter in mijn zetel gebleven?’ Natuurlijk is vertrekken zonder opwarming zeker niet aan te raden, want dan is het nog veel erger. Zo doe ik negen op de tien keer netjes mijn losmaakoefeningen in de hoop dat ik sneller door dat gevecht geraak. Toch merk ik dat het niet heel veel invloed heeft op mijn eerste haatkilometers.

De moeilijkste meters zijn die van je zetel naar je deur. Vergeet het, voor mij gaat het nog een stukje verder. De eerste kilometers worden niet altijd even graag gelopen. Desondanks loop ik supergraag. Nooit ben ik nooit ben ik op zoek gegaan naar de vraag waarom ik die eerste kilometers zo verfoei. Totdat mijn vriendin vertelde dat zij daar ook last van had. Daarom de koe maar es bij de horens gevat en op zoek gegaan.

Redenen waarom

Zo stootte ik op een aantal redenen, zoals:

  • geen opwarming. Nope dit is het niet, want meestal doe ik een opwarming en ook dan blijf ik het gevoel hebben dat het niet leuk is.
  • te snel gestart of te langzaam. Oke, dit overkomt me soms. Toch heeft starten aan het juiste tempo nog nooit gezorgd dat die eerste kilometers vlot gingen.
  • Je bent er nog niet mentaal ingekomen. Hmm dit kan een goede reden zijn, want soms heb ik echt geen zin en is het al een gevecht tot aan de deur te geraken. Die eerste kilometers moet ik er nog mentaal inkomen en me voor te bereiden op wat er nog moet komen bv interval.
  • Endorfine werkt nog niet. Dit is naar mijn mening de grootste reden waarom die eerste kilometers moeizaam gaan. Ik ben een trage, oude diesel. Heel langzaam kom ik op gang, maar eenmaal bezig kan ik blijven gaan. Dat gevoel krijg ik pas na een aantal kilometers, naargelang soort training moet ik toch minstens een kwartier tot twintig minuutjes gelopen hebben.

nog een laatste bemerking

Dus nu ben ik al een stapje dichter bij de redenen waarom ik zo die eerste kilometers vervloek. Een oplossing hiervoor heb ik nog altijd niet. Toch is er een belangrijk ding waar ik aandacht aan besteed tijdens die startkilometers. Als ik begin met mijn training en ik voel een pijntje, analyseer ik het. Is het gewoon dat ik niet deftig opgewarmd ben of is er iets anders aan de hand? Vanaf dat ik merk dat verder hardlopen voor meer pijn zal zorgen en ik misschien geblesseerd kan geraken, is er maar één ding dat ik kan doen: stoppen. Luister naar je lichaam, wat wil het je vertellen. Niet simpel, geloof me. Na al die jaren, maak ik af en toe hier ook nog fouten tegen. (meer hierover in een volgende blog )

Hoe gaan jullie om met die eerste kilometers? Wat denken jullie dat de reden is dat die zo lastig zijn? Hebben jullie tips om ze makkelijker te maken?

Ik lees jullie antwoorden graag

Liefs

Linda

bron: https://www.prorun.nl/training/beginners/4-redenen-waarom-de-eerste-kilometers-altijd-de-moeilijkste-zijn-/

 

 

Help, een winterdipje…Hoe ga ik hiermee om?

Een voorkomend probleem: tijdens de wintermaanden lukken de kilometers niet meer zo goed. De zin in trainingen is niet meer zo aanwezig. Een winterdipje. Iedereen kan het overkomen, ook mij dus. Hoe ik ermee omga, lees je nu.

Het is toch zo donker….

Mee omgaan dus, want ik heb nog niets gevonden om het te voorkomen. Tijdens de winter heb ik het gevoel dat ik veel meer slaap nodig heb. Zo is het bijvoorbeeld nog maar 19u, echter geeft mijn lichaam aan dat het al lang bedtijd is. Wetenschappelijk zal dit wel te verklaren zijn met het verminderde daglicht. Eerlijk: aan die wetenschappelijk verklaring heb je niet veel als de trainingen niet meer vlotten.

donker onderweg

Mijn tips

Die winterdip kan ik nu best wel missen, want ik wil graag mijn marathon echt in topconditie aanvatten. Tijd om die conditie te vinden, heb ik nog wel. Toch wil ik niet echt stilliggen. Hoe kom ik dan van mijn winterdipje af?

Aanpassen

Ik denk dat dit echt wel één van de voornaamste dingen is dat ik doe. Zo gooi ik mijn trainingsschema af en toe gewoon aan de kant. Dan loop ik gewoon op mijn gevoel, zonder tijdschema, zonder doel…gewoon terug op zoek naar het plezier in het hardlopen. Verbazend werkt dit heel goed voor me. Soms heb ik echt geen zin, doe ik toch mijn hardloopschoenen aan (af en toe met overtuiging van Mario) en ga hardlopen voor het ‘plezier’. Ineens weet ik dan terug waarom ik loop.

Looppartner

Mijn grootste geluk is dat ik er niet alleen voorsta. Ik train altijd samen met mijn man. Hij is ook mijn trainingsmaatje. Soms een voordeel, soms een nadeel …dit is echter een ander verhaal voor een andere blog. Toch heeft een looppartner zijn voordelen. Je lijdt niet alleen, samen lijden is veel gezelliger. Daarbij kunt je elkaar motiveren. Ook voel je je verplicht toch te hardlopen omdat je dit met je partner afgesproken had.

Of je kunt op zoek gaan naar een loopgroep of een hardloopcoach. Met een groep krijg je veel looppartners die je erdoor kunnen sleuren. Een coach daarentegen geeft je af en toe een welverdiende schop onder je kont. Ook kost die geld, en dat wil je toch niet zomaar door de deur weggooien.

Alternatieven

Toch gaan hardlopen..meestal lukt het. Soms echter niet. Wat dan? Tja, dan ga je gewoon toch op zoek naar alternatieve trainingen? Jaja, klinkt simpel hè. Toch is het dat niet. Want heel mijn lijf schreeuwt dat het geen zin heeft om iets te doen. Toch verkies ik liever iets te doen, dan niets. Dus ga ik wandelen, het liefst met mijn paarden.

Als je echt last hebt van een winterdipje met het hardlopen, kan je op zoek gaan naar een goede alternatieve crosstraining. Zwemmen, fietsen, wandelen..of gebruik deze tijd om echt eens werk te maken van die krachttraining of yoga of pilates.. Je hardlooplichaam gaat je dankbaar zijn. Ook ga je veel minder kans krijgen op blessures.

De handdoek in de ring

Dan zijn er van die dagen, waarin het heel druk was op het werk, alles tegenzit, hoofdpijn…moet ik verder gaan?  Dan gaat die handdoek de ring in, gaat de comfy outfit aan, schenk ik me een glas wijn in en ga heerlijk op de bank hangen. Laten we eerlijk zijn: soms kan dit echt wel deugd doen. Daarbij ga je van zo af en toe er de brui aangeven echt niet dood (toch nog nooit gehoord). Herstel en rust is ook belangrijk, zeg ik dan tegen mezelf.

 

Het gevecht tegen die winterdip is er één met vele veldslagen waarin de éne keer ik win en de andere keer het winterdipje. Toch geraak ik met deze tips de winter door en blijf ik werken aan mijn conditie.

Hebben jullie last van een winterdipje? Blijven jullie doortrainen in de winter en lassen jullie een winterstop in? Wat doen jullie tegen een winterdipje?

Ik lees het graag.

Liefs

Linda

ps ben je op zoek naar een loopcoach? Dan help ik je graag op weg, neem een kijkje op mijn website finallyrun.be

Als je op zoek bent naar een toffe loopgroep en je bent van rond Turnhout: ga dan eens kijken bij de Fun Runners Met deze toffe loopgroep is er ook een samenwerking in de maak.

Finally Fit stelt voor: Finally Run

Misschien heb je het al zien passeren, in januari ben ik gestart met Finally Run. Met Finally Run wil ik me toeleggen om zoveel mogelijk mensen aan het hardlopen te krijgen. Dit door middel van loopbegeleiding. Maar ook wil ik daarbij op het belang van andere aspecten wijzen. Zoals opwarming, rekken en niet te vergeten de kracht en stabiliteitstraining. Vooral degenen die nog nooit gesport hebben en besloten hebben om eindelijk die goede voornemens in de praktijk om te zetten, voor hun wil ik de motivatie zijn die ze zoeken.

Waar kwam het idee vandaan?

Zoals jullie al genoeg ondervonden hebben, ben ik bezeten door het hardlopen. Ik eet, slaap,…simpel gezegd ik leef gewoon voor mijn hardlopen. Natuurlijk hoef je niet zo bezeten te worden als ik, dat verlang ik absoluut niet. In mijn dagdagelijkse leven kreeg ik meer en meer vragen over hardlopen: hoe starten, welk schema, welke oefeningen, tips en tricks. Daarnaast ontving ik verscheidene motiverende berichten dat ze mij als voorbeeld zien en dat dit hun motiveert  (wat ik nog altijd moeilijk kan geloven). Meer en meer begon ik met het idee te spelen om mensen echt gaan te helpen met hun hardlopen. Vooral met het beginnen, want dit is echt het moeilijkste.

Als geen ander weet ik hoe moeilijk het in het begin kan zijn. Die eerste 5 kilometer opbouwen waren absoluut geen geschenk. Keihard werken, dat heb ik ervoor moeten doen. Mijn conditie was echt ondermaats, 30 seconden hardlopen lukte echt nog niet. Toen begon ik langzaamaan beter en beter, verder en verder te kunnen hardlopen. Door al die kilometers te moeten vechten begon ik ook een passie voor het hardlopen te ontwikkelen. Zo wou ik meer en meer weten en ben ik in de boeken gedoken.

Perfect, dat ben ik bijlange niet. Ik zit vol met fouten. Het is mij gelukt, waarom anderen niet?

Niet enkel lichamelijk

Daarnaast heeft mijn zelfvertrouwen een enorme boost gekregen door het hardlopen. Verlegen en onzeker, nooit gedacht dat ik iets waard was…dit was hoe ik dacht dat ik was. Deze gedachten ben ik ergens verloren tijdens mijn looptochten. Als je me vroeger vertelde dat ik ging bloggen en zo maar met verschillende mensen durfde praten. Ik had je in je gezicht uitgelachen. Nee eigenlijk niet, ik zou dat toen niet gedurfd hebben.

Mijn zelfbeeld is er dusdanig op vooruit gegaan. Nog niet wat het moet zijn, toch ben ik er bijna. Heel mijn leven heb ik tegen de kilo’s gevochten en een haat-liefde verhouding ontwikkeld met voedsel. Door het hardlopen ben ik wel een beetje trots geworden op mijn lichaam, vooral mijn benen. Oké, er blijven nog wat issues open. Zo kijk ik nog altijd in de spiegel en zie een dikke persoon terugkijken. Hier is nog een beetje werk aan de winkel. Maar hey ik heb nooit beweerd dat ik perfect ben.

Finally Run, dus

Starten met hardlopen klinkt gemakkelijk: gewoon loopschoenen aantrekken en starten…Binnen de kortste keren staan ze meestal weer in de kast. Want het is te zwaar of je bent geblesseerd of gefrustreerd omdat je geen vooruitgang maakt. Als je 0,0 % conditie hebt, is 1 minuut hardlopen echt al een hele opgave.

Dus…google is je beste vriend wordt er dan gezegd. Hopen schema’s en tips staan tot je beschikking. Maar welke is nu juist voor je geschikt? Wat als je maar 2 dagen kan lopen ipv de 3 die het schema aangeeft? Of..of… Door google heb je een groot aanbod. Toch komt daar het spreekwoord van de bomen en het bos aan te pas.

Ik stel al mijn ervaring en kennis voor je ter beschikking om het ideale schema voor je te vinden. Ook geef ik je raad en daad bij al je vragen. Daarnaast ga ik je ook laten werken aan mijn stokpaardjes: warming up, kracht en stabiliteitstraining en stretchen. Ik ben zelf heel blessuregevoelig en heb daarnaast van alle mankementen die enkel met oefeningen te doen zorgen dat ik kan hardlopen zonder noemenswaardige problemen

Voor mij hoef je absoluut niet perfect te zijn, ik ben dat ook niet.

Find your inner diva…go running

Hardlopen heeft mijn wereld verandert, wie weet ook de jouwe? Wil je meer weten over Finally Run, neem dan contact met me op of kijk de mijn nieuwe site: finallyrun.be

Liefs

Linda

Road to Antwerpen #3 – marathonpoging 2

Een maand  met veel te weinig kunnen lopen, een tof hoogtepunt en een dieptepunt. Een maand die ik het liefst van al wil vergeten, met serieuze twijfels of ik het allemaal nog wel ga kunnen. Laten hopen dat januari beterschap brengt. Lees nu mijn overzicht van mijn afgelopen trainingsmaand.

Een goed begin?

December startte nochtans goed. Eindelijk ging het lopen terug vlot. Zo stond er zondag 3 december een superleuke loop op het programma: de doppenloop. Een week later stond er mijn hoogtepunt van de maand op het programma: Sunday, runday. Spijtig genoeg is het hierbij gestopt deze maand.

Hopend dat ik eindelijk een goede trainingsmaand ging hebben, begon ik aan de volgende trainingen. Toch lukte het maar niet om lange duurlopen te doen. Een winterdip, daar had ik nu echt wel last van. Daarbij waren het echt winterse temperaturen…niet ideaal voor mijn astma. Opgeven staat nog altijd niet in mijn woordenboek. Dus  ondanks de koude en die stomme winterdip toch op zoek blijven gaan naar voldoende motivatie om te trainen.

En daar is het dieptepunt

ziekenhuis ontbijt…

Half de maand dacht ik eindelijk terug in mijn ritme te komen…viel dat tegen. Mijn maag begon echt heel lastig te doen. Zo erg dat ik zelf een paar daagjes in het ziekenhuis belandde. Juist voor de kerstdagen, daar ging het feesten. Op kerstavond was ik gelukkig thuis. Toch eten lukte niet. Daarbij kregen we nog een andere heel persoonlijke tegenslag te verwerken. (deze is echt iets te privé, dus ga ik hier niet verder over uitweiden) Dus lig ik vanaf 19 december stil met mijn trainingen.

Twijfelen aan mezelf

De twijfels zijn nu echt wel toegeslagen. Ga ik nog deftig kunnen trainen? OF ga ik deze marathon ook weer moeten opgeven? Ergens weet ik wel dat ik nog tijd heb, toch niet zo veel meer. Tel daarbij het slechte nieuws wat we juist voor het nieuwe jaar te verwerken kregen…Een winterdip is nog niet half uitgedrukt waar ik nu in zit. Een diepe put waar ik uit moet krabbelen. Daarbij moet ik ook nog genezen.

Met een 50 km om de maandteller kan ik echt wel zeggen dat december op loopvlak echt niet veel voorstelde. Gelukkig heb ik al voldoende levenswijsheid om te weten dat een slechte loopmaand echt niet het einde is. Frustrerend dat wel. Spijtig genoeg op andere vlakken was het ook niet top. Hoe ik me hieruit ga slepen? Dat is heel simpel: mezelf bijeenrapen, het stof afkloppen en doorgaan. Voorlopig ben ik wel nog niet zo ver, want mijn maagje kan nog niet altijd deftig eten.

Benieuwd wat januari me nu gaat brengen. Hopelijk lukt het me terug te starten met de trainingen en gaan er geen hindernissen meer zijn. Voorlopig leg ik me nu toe op mijn nieuwe project: Finally Run (online loopbegeleiding). Binnenkort meer hierover.

Liefs

Linda

 

Week in het kort #41

Maandag 11 december 2017

Toen in ‘s ochtends aan het werk was, zag ik dat het begon te sneeuwen dngzaamaan maar dikkere en dikkere sneeuwvlokken werken. In de namiddag lag er al een dik tapijt. Dus vlug naar mijn paarden, want het begon echt wel gevaarlijk te worden.

Het levert natuurlijk wel mooie plaatjes op.

Ik loop graag in sneeuw, echter vorige zondag al genoeg sneeuw gezien. Dus matje uitgerold en wat oefeningen gedaan.

dinsdag 12 december 2017

De sneeuw was aan het wegtrekken. Dus kon ik nog eens deftig op pad. Daarbij lagen de stoepen en fietspaden grotendeels sneeuwvrij, ideaal dus. Toch was het geen al te denderend loopje. Te vlug na mijn avondeten vermoed ik. Van geen kanten ging het, na een paar kilometer het gevecht opgeven. Dan maar rustig naar huis gewandeld.

woensdag 13 november 2017

Nu een beetje langer gewacht met het gaan hardlopen. Enkel was het wel een nat, verzopen loopje. Blij dat het nog eens super ging.

donderdag 14 november 2017

Na een drukke werkdag, nog wat aan mijn blog gewerkt.

vrijdag 15 november 2017

Drukke btw-periode deze maand, met daarbij nog wat dringende balansen. Dus veel werken vandaag.

zaterdag 16 november 2017

Het plan was uit te slapen…toch waren we voor 6 uur wakker. Daarom onze loopkleding aangetrokken en vlug een ochtendloopje gaan doen. Heerlijk was het. Heel de stad was nog aan het slapen. Ook een voordeel: de dag moest nog echt beginnen en wij hadden onze work-out al gedaan.

Omdat het volgende week al kerst is, besloten om langzaam al aan de inkopen te beginnen. Zo zijn we nog eens de winkelstraat ingetrokken. Pff winkelen in zo een drukte..echt niet aan mij besteed. Toch een leuk jurkje op de kop kunnen tikken.

In de namiddag naar mijn paardjes getrokken om de stallen te doen en mijn paard te longeren. Nadien nog vlug langs mijn bestie om haar verjaardagscadeau te brengen.

zondag 17 november 2017

Vol goede moed uit mijn bed gekomen voor een run van 20 km. Camelbak gevuld, loopschoenen aan en op weg…De eerste kilometers ging goed. Dit was nog in het centrum. Koud ja dat was het wel. Ineens merkten we tiens het heeft precies toch goed gevroren deze nacht. Even later: waar zijn onze schaatsen. Terwijl we dat stonden te denken, zagen we een fietsster onderuit gaan. Wijselijk besloten om toch maar niet te gaan hardlopen waar we van plan waren. Het glijden zorgde ook dat ik een beetje angstig werd om mijn voet weer te blesseren. Tja ik val nu eenmaal makkelijk. Dus op weg naar huis.

schaatsen op de baan

Omdat ik niet heb kunnen hardlopen, ben ik maar een wandeling met mijn paardjes gaan maken. Eigenlijk doe ik dit te weinig. Ook omdat met paarden op de baan komen tegenwoordig niet echt meer een pretje is. De auto’s (nu ja de bestuurders) houden echt geen rekening meer met paarden. Zo kwamen we langs een weide met andere paarden, mijn paardje werd een beetje opgewonden. Toen kwam er een auto aan en deed ik teken om te vertragen. Deed die eikel toch zijn raam open en zei: als ze het niet kunnen, mag je niet op de baan komen. Tja hoe wilt ie dan dat de paarden het leren. Mijn paardjes zijn redelijk braaf, maar het zijn en blijven vluchtdieren. Ik kan veel situaties voorzien en zorgen dat ze rustig blijven. Maar wat als er toch iets onverwachts gebeurt?

Alvast fijne feestdagen

Liefs

Linda

Help, welke loopevenementen 2018 moet ik kiezen?

Tijdens mijn bescheiden loopcarrière heb ik toch al een paar mooie herinneringen en medailles van verschillende wedstrijden/evenementen bijeen gesprokkeld. Nu 2017 stilletjes ten einde loopt en 2018 komt piepen, wil ik eens kijken welke ik volgende jaar nog aan mijn lijstje wil toevoegen. Hier heb ik jullie hulp voor nodig.

Mijn doelen voor 2018

Goede voornemens, daar doe ik niet aan mee. Elke keer met nieuwjaar stel ik me een aantal doelen. Dit jaar ben ik een beetje uit inspiratie. Volgende evenementen liggen al vast:

  • Marathon van Antwerpen: tja weinig uitleg bij nodig zeker. Mijn eerste poging voor een marathon door blessure moeten staken. Dan maar op zoek gegaan naar een herkansing. Mijn keuze is op Antwerpen gevallen, gewoon uit praktische overwegingen. (de weg hiernaartoe is te volgen om mijn blog: Road to Antwerpen #2)
  • Dwars door Turnhout: in mijn thuisstad, die kan ik natuurlijk niet links laten liggen. Ik ken het parcours en de stad wel door en door. Toch ben ik wel fier om mijn klein stadje en doe hier graag aan mee. (mijn blog hierover van dit jaar: Dwars door Turnhout 2017)
  • Marathon van Eindhoven: hier heb ik nog een eitje mee te pellen.  Dus hier ga ik mijn tweede marathon van 2018 lopen…als alles goed gaat in Antwerpen natuurlijk. (het verhaal van mijn opgave lees je hier: Marathon Eindhoven 2017)

Zoals jullie zien, mijn lijstje is wat kort. Daarom doe ik een beroep op jullie. Welke wedstrijden/evenementen kan ik nog toevoegen?

Kleine bemerking

Zoals jullie weten woon ik in Turnhout. Ik zit er niet veel mee om voor een leuke loopevenement een afstand te moeten rijden, toch is dit ook beperkt. Het moet op een dagje te doen zijn: heen en terugrijden en het lopen natuurlijk. Ook de wedstrijdafstand die ik tussendoor wil lopen is beperkt: van 0 tot 21 km. De marathons liggen spijtig genoeg dit jaar vast. Echter mag je ze altijd doorgeven, dan kan ik ze voor 2019 in het achterhoofd houden inplannen. Voor de rest maakt het me niet uit: groot of kleinschalig, straat of bos (nu ja, zal mijn afkeer hiervoor eens 1 jaar aan de kant zetten)…

Oproep

Daarom nog eens een warme oproep: vertel me welke wedstrijd ik in 2018 zeker eens moet lopen.

Welke wedstrijd/evenement vinden jullie dat ik zeker eens moet meegemaakt hebben? Welke vinden jullie zeker de moeite? Waarom juist die wedstrijd? Welke wedstrijden loop je zelf? Of misschien organiseer je juist een loopevenement?

Half januari maak ik dan mijn lijstje op. Er is nog een kleine verrassing hieraan gekoppeld.

Je mag me dit laten weten via reactie hieronder of me mailen (linda@finallyfit.be).

Liefs

Linda