Road to Antwerpen #4 – marathonpoging 2

Wat vliegt de tijd, weeral een maand voorbij. Die marathon komt maar dichter en dichter. Ben ik er klaar voor? Absoluut niet. Ben ik op goede weg? Hopelijk wel. Voorbije maand is niet in goede omstandigheden begonnen. Toch is ze goed geëindigd. Wil je weten hoe de afgelopen maand vergaan is? Lees dan vlug verder.

Moeilijk begin…

Zoals jullie je misschien kon kunnen herinneren, heb ik vorige maand ziek afgesloten (lees road to Antwerpen #3 ). Gevolg: verschillende dagen niet kunnen trainen. De eerste kilometers deze maand waren dan ook een uitdaging en een vraag. Op nieuwjaarsdag trok ik de eerste keer na mijn ziekte terug mijn hardloopschoenen aan. Verbazend ging het redelijk goed. Nu ja er moest wel wat gewandeld worden…Dat wandelen kwamen nog regelmatig terug deze maand.

Eindelijk terug regelmaat

Gelukkig kon ik nu wel redelijk regelmatig trainen. Daarnaast had ik me ook voorgenomen om mijn core en spierversterkende oefeningen nu echt serieus gaan te nemen. Zo kwam het dat ik elke maandag mijn matje uitrolde en mijn oefeningen deed. Buiten mijn klassieke oefeningen, maakte ik gebruik van een app: nike training club. Hier vond ik echt interessante work-outs.

Mijn looptrainingen heb ik beperkt tot wat rustige duurlopen en tempolopen. Interval heb ik deze maand aan me laten voorbij gaan. Langzaam kilometers toevoegen, dat was mijn doel. Hoe blij was ik dan ook dat ik langzaam terug naar de 20 kilometer ging. Een afstand die me normaal redelijk vlot ligt..nu was het werken geblazen. Het deed me terugdenken aan het begin van mijn hardloopcarrière. Niet dat ik ooit die 20 kilometer snel gelopen heb hoor. Ik was en ben nog altijd een trage loopster. Maar ik kon blijven lopen. Dit was nu even verdwijnen. Wandelen, dat moest ik af en toe doen tijdens mijn trainingen.

…. goed geëindigd.

Tegen het einde van de maand heb ik eindelijk over de 20 kilometer geraakt, jeuh. Mijn langste loop was juist geen 23 km…die ik heel de tijd heb kunnen blijven lopen. Hoe lang ik erover gedaan heb, tja daarvoor schaam ik me een beetje. Het heeft juist iets meer dan 3u geduurd (3u02 voor goed te zijn). Ondanks dat ik me erbij neergelegd heb dat ik een trage loopster ben, een slak, heb ik er niet altijd vrede mee. Ja ik heb nu die afstand gelopen, het ging vlot en ben mooi in mijn zone gebleven. Toch is er een kleine teleurstelling over de tijd. Ik zeg wel altijd het uitlopen is belangrijker dan tijd….soms heb ik het hier toch moeilijk mee. Ik weet vanwaar ik kom en wat ik allemaal al bereikt heb…dat helpt me wel wat door die moeilijke momenten.

Terwijl ik deze blog schrijf, ben ik ook mijn statistieken voor deze maand aan het bekijken. Daarbij verwonder ik me dat ik deze maand 110 km bijeen gelopen heb. Om eerlijk te zijn, ik had echt het idee dat ik veel minder gelopen had. Het voelde minder aan.  Eigenlijk ben ik dik tevreden met mezelf nu.

En wat nu met die marathon?

Gaat het me gaan lukken? Deze vraag speelt heel de tijd in mijn hoofd: tijdens het hardlopen, tijdens het slapen, tijdens het eten…Echt heel de tijd. Ik vermoed dat ik de vraag moet loslaten en gewoon gaan trainen. Toch is er die onzekerheid. Ik weet dat ik er in Eindhoven klaar voor was… toch is er die angst dat het deze keer niet gaat lukken qua afstand. Nog een 1O weken om er te geraken. Half maart staat er mijn dertigers gepland. Misschien moet ik gewoon zien hoe deze me gaan lukken.

Liefs Linda

Sunday, runday 2017: over hardlopen en meer…

Afgelopen zondag was ik aanwezig bij Sunday, runday een organisatie van Lien (Fit met Lien) en Peter (Peter’s blog). Een dag die in het teken staat van hardlopen en zoveel meer. Met verschillende workschop: voeding, ademhaling, mentale training, stabiliteitstraining….Een zondag om niet snel te vergeten.

Zondagochtend opstaan..en niet gaan hardlopen, het deed toch eventjes raar. Vlug onze kleren aangetrokken en op weg naar Overijse. Aangekomen merkten we dat we natuurlijk wel weer bij de eersten waren. Toen we onze snoet binnen lieten zien, werden direct hartelijk verwelkomd. Eindelijk zag ik Peter en Lien eens live.  Langzaam stroomden de andere hardlopers binnen. Daar stond ons een uitgebreid ontbijtbuffet te wachten. Terwijl we zaten te ontbijten begon het te sneeuwen met sneeuwvlokken die langzaam dikker en dikker werden. Gelukkig waren we er al.

ons ontbijt

Voorstellen

Na het  ontbijt volgende er een welkomstwoord en, o gruwel, een rondje voorstellen. Aan dit heb ik altijd al een hekel gehad. Het bracht me direct terug naar de klas. Zo zenuwachtig dat ik was, daardoor was ik helemaal vergeten te vertellen over mijn blog. Voor een groep spreken, zo zonder voorbereiding, nee het is mijn ding niet. Het voorstelrondje leverde wel een goed beeld op van de groep: beginners, ultralopers, marathonners… Zelfs een aantal bloggers ,whoohoo, zoals Sandra van My thoughts are like butterflies , Bart van Speelse Bever  en Anneke van Mrs.Curly (als ik iemand vergeten ben, geef gerust een gilletje)

Food2Run

Zo waren we toegekomen aan eerste workshop. Deze werd gegeven door Renata ( Food2run). Ik kende haar boek al en ben al een  heel tijdje fan hiervan.  Ze haalde nog wat belangrijke lessen aan die nog altijd voor misverstanden zorgen. Zoals calorieën tellen, zo passé. Dit is bijna niet te doen, daardoor ook niet nuttig. Of dit:  het is niet omdat je hardloopt, dat je afvalt en gezonder word. Toch bestaat deze gedachten onder veel mensen.

you cannot outrun a bad diet

Ook haalde zij nog eens het belang van koolhydraten voor sporters aan. Daarnaast moeten we kleurrijk eten en peulvruchten toevoegen. Dit doe ik al, dus ik ben op goede weg. Haar laatste raad, daar kan ik me helemaal in vinden: eet om te hardlopen niet voor je gewicht.

Breathe and Connect

Daarna was het de beurt aan Dirk en Philippe van Breathe and Connect. Zij gaven ons een workshop over de neusademhaling en beetje loopscholing.  Dit werd buiten gegeven…in de sneeuw. Wat ging dit geven met mijn astma, daar was ik wel nieuwsgierig naar. Het tempo dat er gelopen werd, was me toch ietsje te hoog in deze koude. ik voelde mijn longen langzaam dichtknijpen.

Na wat halten met oefeningen kwamen we aan mijn gevreesde les over neusademhaling. Dit druist in tegen alles wat ik geleerd heb van kinds af met mijn astma. Daarbij adem ik, vooral ik de winter meestal door mijn mond (al van kinds af, nooit afgeleerd gekregen). In die koude uitademen door mijn neus voelt een beetje als volgt: neem een fles water (voor meer dan de helft gevuld), steek er een fijn rietje in. Probeer nu belletjes te blazen…lastig he. Uitademen door mijn mond voelt met een breder rietje aan. Nog altijd lastig maar doenbaar. Iets wat veel mensen vergeten is dat astma problemen geeft met uitademen. Dus die CO2 bij ons houden, is echt geen probleem …ze kwijt geraken, dat is een andere zaak.

Ik vond het heel interessant en heb toch wat tips opstoken. Echter zijn theorie over neusademhaling, daar ben ik wat sceptisch over, eerlijk gezegd. Misschien omdat ik gevormd ben door de ‘oude’ scholing in verband met ademhalen. Voorlopig laat ik die neusademhaling gewoon aan me voorbij gaan.

hardlopen en pauze

Een dagje met hardlopers kan niet voorbij gaan zonder een rondje te hardlopen natuurlijk. Er was keuze uit 6km of 12km. Spijtig heb ik dit aan me voorbij moeten laten gaan. Mijn longen deden echt pijn, die koude en dat klimmen en dalen was me toch ietsje teveel. Daarbij moet ik ook bekennen dat ik tijdens de workshop van Dirk al eens geschoven was. Hierbij heb ik weer een rare beweging gedaan met mijn slechte enkel. Dus de schrik om uit te schuiven en nog meer last te krijgen van mijn enkel.

Dus bleef ik lekker warm binnen en hield ik toezicht hoe Lien al haar lekkers uitpakte. Dit was ook weer heel uitgebreid en heel lekker. Langzaam kwamen de hardlopers terug binnen druppelen, koud en uitgehongerd.

Runcoach.be

Nadat ons buik rond gegeten hadden,  was het de beurt aan Dominiek van Runcoach.be. Hij leerde ons over de mentale kracht en het belang van bewegen. We zijn nu eenmaal gebouwd om te bewegen. Daarnaast heeft hij ons ook geleerd dat we stress niet altijd als negatief moeten zien. Als we stress leren aanvaarden en gebruiken, hebben we er minder nadeel van. Daarbij kunnen we gebeurtenissen in ons leven beter verwerken door te bewegen.

Daarbij heeft hij ons nog eens gewezen op de self fulfilling prophecy: een foute definitie van de situatie die gedrag oproept waardoor de foute definitie waar wordt .  Dus je denkt iets wat niet klopt, maar door jouw gedachten en gedrag wordt dat wat niet klopte realiteit. Hiervan bewust worden is belangrijk. Zorg voor de juiste ingesteldheid.

Lopen als metafoor van het leven, dit haalde hij ook aan. Hier werd ik direct teruggevoerd in mijn gedachten naar Eindhoven (Marathon Eindhoven 2017). Ja ik kan hem wel volgen.

Dieter

Daarna was het de beurt aan Dieter (dieterdebie.com) met zijn gevreesde sessie over core-stabiliteit. Echt een inspirerende sessie. Het grappige was dat hij veel vertelde wat ik ook altijd zeg. Zo vertelde hij dat crunches verleden tijd zijn, dat hardlopers meer aandacht moeten besteden aan hamstrings en billen, de heupbuigers moeten meer gerekt worden. En dan het planken he, in alle mogelijk varaties, dit is echt een superoefening.

Zijn tips voor de opwarming: beenzwaai, lunges…dus vooral dynamische, die doe ik al een tijdje. Ik ben goed bezig, jippie. Daarnaast heeft hij ook een goede tip gegeven. Tijdens het planken krijg ik altijd snel last van mijn polsen en mijn rechterhand (stomme dupuytren). Gewoon naar de Decathlon stappen en zo van die handvatjes halen. Zo simpel, dat ik daar nog niet aan gedacht heb.

Einde

De dag liep langzaam op zijn einde. Natuurlijk moest er nog een groepsfoto genomen worden…nu ja 1, verschillende. Dat is het nadeel van al die bloggers he. Met een heerlijk stukje cake konden we nog wat napraten. Toch heb ik dit snel moeten verlaten, want mijn paarden stonden op me te wachten.

Het was een leerrijke en toffe dag waarin ik leuke mensen heb leren kennen. Zeker voor herhaling vatbaar. Nogmaals een dikke proficiat aan Lien en Peter.

Liefs

Linda

 

Doppenloop 2017 running for somival

Deze zondag stond er weer eens een evenement op het programma: de doppenloop. Een loopje in de regen en de kou, modder en bos. Maar vooral leuke loopkilometers en toffe gezichten onderweg. Wil je weten hoe ik het beleefd heb, lees dan vlug verder.

Maar eerst: wat is de doppenloop?

Een tocht van 5 of 10km ten voordele van de Warmste Week van Studio Brussel, ter ondersteuning van de UltraWarmathon 2017 en de Somival vzw georganiseerd door Alain Aerts. Een hele boterham he. Simpel gezegd: een loopje voor een goed doel, georganiseerd door een hele sympathieke loper.

Vertrekken

Het weer zat ‘s ochtends niet mee, koud en nat. Toch zat ik er niet mee, want lopen voor het goede doel daar krijg je het al warm genoeg van haha. Nee eerlijk, ik zit er minder mee om in de koude en regen te lopen dan hitte. Maar dat is een ander verhaal. Dit verhaal gaat over de ‘doppenloop’. Dus terug bij de les.

doppenloop 2017

doppenloop 2017

Toen we aankwamen was het nog redelijk rustig. Toch had ik sterk het vermoeden dat hier snel verandering in ging komen. Vlug gaan inschrijven want in de kantine was het lekker warm. Hier werden we warm ontvangen. Ook moet ik er nog altijd aan wennen dat ik af en toe herkend word (jaja, ik zoek het zelf, maar toch doet het raar)

doppenloop 2017

Vertrekken deed ik onder een echte startboog, ondanks dat het een vrije start was. Het blijft toch altijd leuk. Na een rondje over de atletiekpiste doken we het bos is. Spannend, gaat er veel slijk liggen, of wortels,..? Want is het antwoord ja, ga ik niet veel lopen. Slijk en heel oneffen paden zijn nog altijd een no-go voor mijn enkel.

doppenloop 2017

Onderweg

Na het bos kwamen we gelukkig op verharde weg, toch nog altijd mijn lievelingsondergrond. Na een kleine 3km zagen we iets aan een boom hangen…de aankondiging van de splitsing. De 5 km ging naar links en de 10 km, mijn keuze dus, ging naar rechts. Iets zei me dat ik dit punt nog eens zou tegenkomen.

doppenloop 2017

Ineens kwamen we aan een grote baan. Totaal onverwacht stond er een steward en een bord ‘wedstrijd’. Humor hebben ze ook dus. Na overgestoken te hebben, zagen we ineens in de verte een tentje. Zou het waar? Is er echt een bevoorrading voorzien? Ja dus, totaal onverwacht. Toch heel welkom. Ook hier kwam ik bekende gezichten tegen.

 

doppenloop 2017Van daaruit gingen we rustig verder over verharde weg (joepie). Zo ver, zo goed. Opeens kwamen we bij een splitsing, waar we naar rechts moesten. Maar uit het andere baantje kwamen ander lopers ons tegemoet. Zou ik het durven en een inkorting nemen? Spijtig zit ik zo niet in elkaar, dus netjes eerst rechtsaf. Ineens moesten we weer een stukje bos in. Had ik toch maar beter niet wat vals gespeeld? Gelukkig viel het mee, ik moest wel een stukje stappen. Maar het was een kort stukje.

doppenloop 2017Zo kwamen terug op verharde weg en liepen we weer rustig verder. Totdat de weg ineens weer stopte en veranderde in een smal wandelweggetje. Hier moest ik toch ietsje langer stappen. Een voordeel: zo kon ik wat meer van de omgeving genieten. De weg werd weer beter, dus ik kon weer al lopend de route verder zetten. Daar was de bevoorrading weer. Ik kreeg ineens sterk een vermoeden hoe we terug gingen lopen. Twijfel was er nog, afwachten dan maar.

De grote baan terug over en we waren terug aan de splitsing van de 5 en 10. Zoals ik al vermoedde gingen we nu de 5 km op. Nu ja 5, vanaf dit punt was het nog maar een 2 km terug naar het startpunt. Over een smal wandelpaadje weeral, niet echt mijn ding. Wel een mooie route daar niet van. Hier kwamen we ook een hond tegen die netjes meeliep met zijn baasje. Ik  vind dit mooi om te zien, lopers met hun hond.

Aankomen

doppenloop 2017

Na nog een bos of twee, weet niet meer zeker want tegen het eind was mijn bril zo natgeregend dat ik niet veel meer zag, was daar de aankomst. Ook hier werden we weer goed verzorgd: sportdrank, water en mijn all time favoriet: chocomelk. Als aandenken kregen we nog een drinkbus.

De doppenloop, ik wist echt niet wat ik ervan moest verwachten. Wat een verrassing was deze loop. Een heel leuk parcours en goede voorzieningen.  Een dikke proficiat aan Alain Aerts en veel succes met zijn ultrawarmathon.

Liefs

Linda

Road to Antwerpen #2 – marathonpoging 2

Mijn eerste echte trainingsmaand richting marathon Antwerpen zit erop. Een maand waarin ik echt kon starten met trainen. Intervals die ik deze keer niet oversloeg. Ook ging ik hardlopend op safari. Ondanks mijn hardnekkige verkoudheid tegen het einde van november (en nu nog altijd aanwezig), heb ik het  gevoel dat ik echt vertrokken ben met mijn road to marathon Antwerpen.

Continue Reading

Safarirun 2017 – lopend op safari door de Beekse Bergen

Al lopend op safari door de Beekse Bergen. Nadien aanschuiven aan een heus ontbijtbuffet. Een funrun, dus geen tijdsregistratie. Plezier maken en genieten was de boodschap. Enkel de koude en mijn verkoudheid waren een spelbreker.

Een tijdje terug zag ik per toeval op facebook dat er een safarirun ging doorgaan in de Beekse Bergen. Natuurlijk zag ik dit wel zitten. Enkel inschrijven, vooral de betaling (ik heb geen ideal) viel niet mee. Gelukkig was er Bart van Warandeloop, die me geholpen heeft alles in orde te brengen. Waarvoor nogmaals mijn dank.

Bibberen tot de start

Zondag 26 november was het dan zo ver: de safarirun. Ik was al heel de week tegen een verkoudheid aan het vechten. Dus ik zag er wel een beetje tegenop. Ook was de start al om 8u15, want we mochten het park in voor de opening. Omdat we ginder eten gingen krijgen, had ik enkel wat koffie gedronken en een energiereep gegeten. Zo gingen we op weg.

ophalen van nummer

Als er 1 ding is wat ik geleerd heb van naar loopevenementen te gaan, is het dit wel: hardlopers zijn vroege vogels. De deuren gingen normaal pas om 7u30 open. Wij waren er om 7u15, met al redelijk wat volk voor ons. Zo stond er al een rij aan te schuiven aan de deuren. Nadeel was wel dat het juist die ochtend heel koud was, met temperaturen tegen het vriespunt.

safarirun

donker en koud

Eenmaal binnen konden we onze startnummers gaan halen. Wat me opviel was dat het wel heel druk was.  Wij waren nog vlug geholpen. Al degenen die ietsje later kwamen, moesten geduld hebben.

opwarmen tot start safarirun

safarirun

de nieuwste opwarming

Omdat het binnen heel druk was en ook niet echt warm, hebben we besloten om toch al buiten te gaan wachten op de start. Wat hadden ze het hier gezellig gemaakt. Er stonden overal vuurkorven. Misschien niet de ideaalst opwarming hoor. Toch was het lekker warm…totdat de weergoden ons gingen afkoelen met een regenbuitje. De organisatie had voor de start een tent geplaatst, gelukkig. Hier konden we droog onze laatste minuten voor de start doorbrengen. Degenen die later kwamen hadden wel pech, want de tent was niet echt groot.

safarirun

schuilen voor de regen

Ooh kijk, diertjes

En dan was het zo ver: het startshot. De safarirun was nu echt vertrokken. Eerst liepen we over een brug. Voor degenen die wat bekend zijn met Beekse Bergen: die waar je met de auto binnen kunt rijden voor de autosafari. Omdat er geen tijdsregistratie is (en ik me ook niet super voel, maar dit terzijde :-D)had ik besloten om echt op het gemakje te lopen. Ook lag het tempo van de massa een pak trager dan ik gewoon ben bij een start, ideaal dus om lekker gezapig te lopen.

safarirun

Selfie-tijd

Zo kwamen we rustig het park binnen. Het gaf toch wel een speciaal gevoel, zo het park binnen mogen lopen. Vooral toen we aan de eerste dieren kwamen: de leeuwen. Selfie-tijd voor de meesten, want genieten stond voorop tijdens deze safarirun.

safarirun

zoek het dier….

Na de leeuwen liepen we verder over de bergen (tja plat kun je het daar niet noemen). Zo kwamen nog vele andere dieren tegen. Wat me opviel was dat al die katachtigen precies veel actiever waren. Wat moesten die wel niet denken van dat bontje gezelschap lopers dat hun kooien passeerden?

safarirun

safarirun

safarirun

al die gekleurde poppetjes

Op onze route stonden ook verschillende dierenverblijven gepland: mensapen, krokodillen…Hier ging het ritme, nu ja ritme, er helemaal uit. Want door die gebouwen werd er netjes gewandeld en natuurlijk gefotografeerd. Het enige vervelende was, dat het in die gebouwen heel warm was tegenover buiten. Elke keer weer effe puffen en zweten dus.

safarirun

warm hierbinnen

ploeteren

Na de olifanten ging het weer richting uitgang. Brug over, bosje in en dan was daar de finish. Oeps, juist voor de finish, die in een weide lag, was er slijk. Veel slijk. Zoiets laten we niet aan ons hart komen, want na de finish kregen we een mooie medaille.

safarirun

Nu stond er ons nog een wandelingetje over die slijkweide richting het ontbijt te wachten. Gelukkig viel dit heel goed mee.

aanschuiven

safarirun

In plaats van een papieren zak met je ontbijt erin, bestond het ontbijt op de safarirun uit een heus buffet. Met een ruime keuze aan broodjes, beleg, fruit, yoghurt, koffie, fruitsap… Probleem was wel om zitplaats te vinden. Na wat zoekwerk vonden we nog een plaatsje op een verhoog. Zo konden we van ons ontbijt genieten en napraten over die leuke ervaring.

Eerst was onze bedoeling om het park nadien nog eens tijdens de opening aan te doen. Toch hebben we hier vanaf gezien omdat ik het toch echt koud had. Dus gingen we vlug terug naar huis om die welverdiende warme douche te nemen.

Nog eens safarirun?

Ondanks het aanschuiven, plaatsgebrek, moeilijk inschrijven, slijk (heb ik echt een hekel aan), vond ik de safarirun heel tof. Het park zien ontwaken, maakt het vroege opstaan allemaal goed. Het grappige is, ondanks dat ik erdoor gelopen ben, ik het gevoel heb veel meer van de dieren gezien en beleefd te hebben. Ook omwille dat er geen tijdsregistratie is, maakt dat je echt kunt genieten van het park. Een aanrader voor iedereen die een leuke funrun zoekt.

Liefs

Linda

 

Road to marathon #7

Nog een weekje en het is zo ver: mijn eerste marathon. De laatste maand is vlugger voorbij gegaan dan ik wou. Met overwinningen en een kleine terugslag. Maar vooral een maand waarin ik kon terugkijken op het avontuur van het trainen voor een marathon. Al mijn trainingen zitten erop en het aftellen is bezig. Dus een laatste terugblik op mijn trainingen.  Want ook al weet ik niet zeker dat ik mijn marathon ga kunnen uitlopen, toch ben ik al heel tevreden van mijn weg ernaar toe. Continue Reading

Aargh ik ben geblesseerd en de marathon is er bijna. Wat nu?

Zoals jullie weten ben ik volop aan het trainen voor mijn marathon op 8 oktober 2017. Maar onlangs had ik juist op het einde van mijn lange duurloop een probleem, voet omgeslagen…Help, geblesseerd. Hoe moet het nu verder? Eerst en vooral wil ik zeggen dat ik niet altijd het ideale voorbeeld ben als het op blessures aankom. Ik heb er wel al heel veel kennis meegemaakt en dikwijls geblesseerd aan de kant gestaan. Continue Reading

Road to marathon Eindhoven #6

Wow augustus is weeral voorbij. Wat is die voorbij gevlogen. Een maand die ik startte met veel twijfels en een festival. Maar waar ik toch een evenement heb meegedaan dat me ineens terug geloof in de marathon heeft gegeven. Toch heb in mijn doel opgesteld voor de marathon. Wil je weten wat het is? Lees dan vlug verder.

Continue Reading

Alcatraz metal festival 2017: harde gitaren en hardlopen

alcatraz festival

Vorig jaar heerlijk genoten van Alcatraz festival, dus dit jaar terug. Enig klein obstakel: volop in marathonvoorbereiding. Dus de loopschoenen moeten  dit jaar ook weer mee. Zodat ik tenminste het kan onderhouden. Dit jaar was er ook de mogelijkheid om te slapen in een tipi. Dat zag ik wel zitten, zo moesten we geen tent meezeulen. Donderdagavond alles ingepakt, want vrijdag stond er eerst nog een training van 21 km op het programma.

Continue Reading