Regen en hardlopen: een ideale combinatie?

De winter is de deur uit en daar is zijn de maartse buien en aprilse grillen. Regen dus…en niet zo een beetje. Omdat we niet van suiker gemaakt zijn, blijven we hardlopen in de regen. Soms is het zelfs fijn om te hardlopen in de regen, behalve in die echte stortbuien.  Nog niet overtuigd om in de regen je rondje gaan te maken? Met deze tips lukt het je zeker.

Warm lekker binnen op

Doe alvast wat opwarmingsoefeningen voor je het huis uitgaat. Eenmaal buiten kan je verder gaan, maar je motor is dan toch al wat voorgewarmd.  Ik start meestal in mijn woonkamer met al wat losmaakoefeningen en wat ‘touwtje springen’. Buiten vertrek ik heel rustig en bouw langzaam op.

Regenjasje

Zoals goede hardloopschoenen, mag een goed regenjasje zeker niet ontbreken. Een goed regenjasje beschermt je niet enkel tegen de regen, maar is ook winddicht. Ook moet het regenjasje goed aansluiten aan je polsen.

Het enige wat een regenjasje niet mag doen, is je helemaal afsluiten. Als je regenjasje zo waterdicht is, kan je zweet helemaal geen kanten uit. Geloof me: je gaat het vlug veel te warm hebben in zo een regenjasje. Zorg dus dat er voor verluchting gezorgd is.

Slippery when wet

Op pas gedweilde vloeren staat er een bord: opgepast glad. De natuur heeft dit vergeten neer te zetten bij regen.  Regenwater en modder is een ideale combinatie om te schuiven. (als je het niet gelooft, kom gerust de modder in mijn wei testen) Als je het niet vertrouwd (of je bent bang om te vallen zoals ik), verkort je pas zodat je meer balans krijgt.

Ook plassen kan je beter vermijden. Zelfs kleine plassen, want die kunnen dieper zijn dan je verwacht (kan ik van meespreken). Met natte schoenen en sokken hardlopen is niet leuk ….en je kan er bleinen van krijgen.

Nog niet overtuigd?

Heb je nog wat redenen nodig om op pad te gaan?

  • Er zijn veel minder mensen buiten. Dus het is een stuk rustiger. Je kan je nog beter concentreren op doel. Of je kan nieuwe dingen proberen, want geen kat die het ziet (aka ikke die mijn oefeningen van looptechniek aan het leren ben)
  • De lucht voelt schoner, geen idee of het ook zo is (zal wel niet). Toch voelt het frisser aan, zuiverder.
  • Je kunt beter tempo houden en blijven hardlopen. Want wie wil nu gaan wandelen in die regen?

 

Wie van jullie vindt hardlopen in de regen ook zo fijn? Wie van jullie is met geen stokken buiten te krijgen dan? Hebben jullie nog wat extra tips voor het hardlopen in de regen?

Ik lees het graag.

Veel loopplezier in de volgende bui

Liefs

Linda

ps: weet je niet direct wat opwarmingsoefeningen voor het hardlopen, neem dan eens een kijkje op mijn blog Simpele warming up in de winter – 5 oefeningen

Ik beken: ik stink in hardlopen, toch ben ik een hardloper

Ondanks ik absoluut niet goed in hardlopen ben, durf ik me echt wel als hardloper benoemen. Natuurlijk ben ik veel meer dan enkel een hardloopster. Toch vind ik het wel iets hebben als mensen me vragen wat ik doe als hobby: “Ik loop” klinkt goed. Maar als je zegt ‘ik ben een hardloopster’…het geeft wel wat meer  cachet vind ik. Toch ben ik er niet goed in.

Toen ik startte met hardlopen, dacht ik dat ik snel vooruit ging gaan. Wat viel dat tegen.  Het ging heel moeizaam en langzaam. Toch gaf ik niet op. Langzaamaan begon ik te kunnen lopen…enkel wat liep ik traag. Mijn tempo was miserabel. Ik liep dat was het voornaamste. Ook toen ik het schema volgde van start to run, waarin verteld werd dat je op het einde 5 km kon lopen (dus een half uur), was dit ook weer een tegenslag. Ja ik kon een half uur lopen …maar ik was bijlange nog niet aan de 5 km.

Toch hield dit me niet tegen en bleef ik hardlopen. Altijd hing ik ergens achteraan. Ik werd altijd door zowat iedereen ingehaald, zelden haalde ik zelf mensen in. Toch gaf ik niet op. Raar eigenlijk, want vroeger zou ik me slecht voelen omdat het niet lukt en zou ik opgeven. Waarom bleef ik dan toch doorgaan?

geen toptijd, toch tevreden

Ergens tijdens al die kilometers was ik me echt als hardloopster gaan voelen. Vertelde me niet dat ik jogde, nee ik liep..traag voor anderen misschien, maar ik liep. Voor mij voelde het echt als hardlopen. Ik merkte wel dat ik toch wel iets verbeterde. Natuurlijk zal ik nooit in de bovenste helft van de uitslag geraken  (of ik moet ineens uitzonderlijk goed worden). Is dat nodig? Nope. De plaats van mijn prestatie doet geen afbreuk van mijn persoonlijke prestaties. Toen ik dit besefte, voelde ik me ineens een stuk lichter.

hier ga je mij meestal moeten zoeken

nog niet laatste….

Traag hardlopen, het is en blijft nog altijd wel een dingetje. Toch heb ik al halve marathons gelopen en binnenkort een marathon. Enkel die tijdslimiet blijft wel wat angst inboezemen. De angst dit niet te halen is altijd wel ergens aanwezig. Zo bekijk ik ruim om voorhand hoe snel ik minstens moet hardlopen om binnen de tijd de blijven. Eerlijk, ik heb nog niet meegemaakt dat ik uit de wedstrijd werd gezet, omdat ik te traag liep. Ook heb ik nog niet meegemaakt dat ik als laatste aan het lopen ben, met de volgwagens achter mij. (Niet dat dit ooit mijn doel is hoor.) Dus langs de andere kant, zo heel slecht zal ik het wel niet doen. Dat hou ik me toch voor.

Dus ja, misschien ben ik niet het schoolvoorbeeld van een goede hardloper. Ik ben er zelfs slecht in als je gewoon naar mijn tijden kijkt. Toch zeggen dit tijden niets over mij en waar ik van kom. Ik hou vol en voel me een hardloopster, dat is het belangrijkste.

Liefs,

Linda

hardlopen met je partner: een vloek of een zegen?

Wie me volgt om instagram, weet het al lang. Ik train bijna altijd samen met mijn man Mario. Misschien lijkt het romantisch en ideaal. Toegegeven dit is het meestal ook wel. Toch is het niet zo gemakkelijk als het lijkt.  Samen sporten met je levensgezel kan de relatie versterken of vernietigen.  Zo hebben wij in het begin ook geworsteld hoe we dit moesten laten werken. Wil je weten hoe wij het doen, lees dan zeker verder.

In den beginne..

Ik ben gestart met hardlopen, eerst eventjes met mijn dochter, nadien liep ik alleen. Heerlijk met muziek in mijn oren wat kilometers malen. Zalig was die tijd. Toen Mario hersteld was van zijn rugblessure, merkte hij dat de conditie verdwenen was. Voordien reed hij met zijn mountainbike. Maar dit kon hij voorlopig niet meer met zijn rug. De dokter gaf hem wel groen licht op te starten met hardlopen voor de conditie terug op te krikken. Dus ging hij mee op pad.

Omdat ik nog volop in het start to run programma zat, deed hij in het begin mee. Toen zijn conditie verbeterde, gingen we in het park lopen. Ik op mijn tempo en schema en hij op zichzelf. Dit ging een tijdje goed. Totdat ik meer en langer ging lopen. Vanaf toen gingen we samen op pad en konden de discussies beginnen.

Uitzoeken

Onze tempo’s zijn totaal verschillend. Dus hoe gingen we dit oplossen? Daarbij hebben we allebei een totaal ander idee van trainen. Ik ben van de cijfertjes en schema’s, Mario is eerder van hop die schoenen aan en op weg, zonder doel en plan. Omdat hij begreep wat hardlopen voor mij betekent, had hij besloten gewoon met me te gaan lopen op mijn tempo. Toch gaf dit soms problemen. Onbewust dreef hij soms het tempo op. Dan werd ik kwaad en krijgen we ruzie. Of hij liep altijd een stukje voor me…ook zo irritant.

Langzamerhand begon het te lukken.  Heerlijk waren die momenten dat we samen op pad konden gaan. We gebruikten onze lopen om over vanalles te praten: over de opvoeding van onze dochter, over problemen op het werk…We kwamen nog dichter tot elkaar.

Niet dat het toen altijd van een leien dakje ging. Zo vergeet ik nooit die 10 miles waar het zo een grote ruzie kregen onderweg. Ik had het moeilijk en hij babbelde er maar op los…Deze ruzie heeft een paar dagen gewoed. Toen beseften we dat er afspraken diende gemaakt te worden.

Hoe het nu gaat

Gelukkig is alles goed gekomen en lopen we nog steeds samen. Tijdens wedstrijden en moeilijke momenten hebben we de afspraak dat wat er gezegd wordt (eerder geroepen en gevloekt) na de finish vergeten moet zijn. Ook hebben we wat sleutelwoorden afgesproken zodat bv Mario weet wanneer hij moet zwijgen.

Sinds we voor de marathon zijn gaan trainen, hadden we ook besloten om intervallen apart te doen. Samen opwarmen dan ieder zijn ding. Ook tijdens rustige loopjes doet Mario af en toe een sprintje voorwaarts en dan terug. Want onze tempo’s zijn nog altijd heel verschillend. Enkel tijdens lange duurlopen blijven we altijd samen.

Toch hebben onze verschillende tempo’s af en toe ook voordelen. Zo had ik soms de neiging te traag te lopen,vooral tijdens tempolopen.  Hij dreef dan stilletjes het tempo op. Dankzij zijn bemoeienissen ben ik af en toe sneller dan ik verwacht

Af en toe ga ik ook terug alleen op pad, want soms heb ik hier ook behoefte aan. Altijd samen hardlopen klinkt ideaal en dat is het negen op de tien keer ook. Toch zijn er momenten dat ik nood heb aan alleen op pad gaan.

Daarbij heeft Mario ook zijn ambitie opzij geschoven. Want samen trainen voor een doel, een wedstrijd samen lopen dat vind hij veel belangrijker dan zijn eigen tijd. Hiervoor heb ik enorm veel bewondering voor hem…ondanks dat ik af en toe op hem vloek tijdens onze loopjes.

Mijn belangrijkste raad

Praten, praten en nog eens praten. Maak duidelijke afspraken over hoe en wat. De kans dat jullie hetzelfde tempo hebben is klein. Dus bespreek hoe jullie dit gaan oplossen.

Is trainen met je partner aan te raden?

Ja absoluut. Toch mag je niet vergeten om goede afspraken te maken. Samen trainen zorgt dat jullie een sterker koppel worden. Als jullie het allebei druk hebben, krijgen jullie zo wat meer tijd voor elkaar. En misschien het allerbelangrijkste: als hij (of zij) je nog altijd graag ziet wanneer je er bezweet en hongerig uit ziet, dan weet je zeker dat je de liefde van je leven hebt gevonden.

Nog een kleine tip om samen te hardlopen: hardlopen zorgt dat er endorfines vrijkomen…en je krijgt meer zin. Dus plezier tussen de lakens gegarandeerd.

Wie van jullie traint ook met zijn partner? Of misschien doe jij het liever niet?

Liefs

Linda

Wat ik als hardloper niet meer wil horen…

Tijdens mijn trainingen en wedstrijden, kom ik altijd wel mensen tegen die van alles roepen. Sommige zijn grappig, goedbedoeld. Nog andere zijn afgezaagd en anderen zijn echt vervelend. Of tijdens de familiefeestjes wanneer ze horen dat je hardloopt, allemaal staan ze klaar met hun goedbedoelde adviezen of erger: ze beginnen het hardlopen af te raden. En nee, ik heb dan meestal geen zin om er tegenin te gaan…het is een feestje voor iets hé.

Wat ik echt niet meer wil horen

  • Beetje sneller. Nu ja hier roepen ze eerder: allez vooruit beetje rapper. Je hebt juist een tempotraining achter de rug van 12 km en eindelijk ben je rustig aan het uitlopen..Dan roept daar zo iemand in de deuropening: allez rapper..Aaargh.
  • Je bent er bijna. Nog zoiets. Je bent juist vertrokken, 100 meter van je deur…er staan nog 19,9 km op de planning. Jaja bijna.
  • Lopen is slecht voor je knieën. Niets zo frustrerend…Het is al lang bewezen dat lopen je knieën eerder versterkt. Alleen mensen die een excuus gebruiken om niet te lopen, zeggen dit nog.
  • Heb je gehoord van die persoon die gestorven is tijdens het lopen? Duh ja we weten het al. Maar wat met al degenen waar de gezondheid verbeterd is door het sporten? Wat met degenen die sterven door overgewicht? Ik zet toch liever in op hardlopen, dank je zeer.
  • Heb je gewonnen? Euhm, ja een sportdrank en wafel. Oh ja nog een medaille ook. Maar vooral de voldoening van het bereiken van de finish en het bereiken van je trainingsdoel. Dat is wat ik vooral win.
  • Zo traag, das toch niet echt hardlopen. Ik loop, dat is het voornaamste en meer dan al degene die in de zetel blijven zitten.

Wat hoor ik dan wel graag.

Nu weet je wat ik beu ben te horen over het hardlopen. Maar wat kan je dan zeggen, vooral tijdens mijn wedstrijden of trainingen? Met deze aanmoedigingen kom je al een heel eind:

  • Goed bezig
  • volhouden
  • ziet er goed uit
  • goed tempo
  • doe zo verder

Als je niets durft roepen..gewoon een opgestoken duim doet al veel.

Ondanks dat ik aan het afzien ben, het moeilijk heb en alles tegenzit, deze woorden maken me blij. Misschien zijn ik te druk bezig met mezelf want het gaat juist wat moeilijker, toch heb ik je gehoord en het doet me veel deugd.

Roep jij wel eens naar lopers? Wat roep je dan? En als je zelf hard loopt, wat hoor je graag en minder graag? Ik hoor het graag

Liefs

Linda

 

Die verdomde eerste kilometers…

Om één of andere redenen, gaan me die eerste loopkilometers nog altijd niet goed af. Ondanks dat ik al vele kilometers en uren in mijn benen heb, blijven die eerste kilometers een gevecht. Nu ja gevecht …eerder een discussie tussen mijn lichaam en geest. Soms trekken ze zelfs aan het zelfde zeil. Dan wordt het pas lastig…Hoe ik zorg dat ik toch blijf doorlopen, lees je hier.

Het gevecht

Of ik nu een warming-up doe of niet, eigenlijk maakt het niet veel uit. Vanaf dat ik gestart ben, haat ik eerst het hardlopen. ‘Waar ben ik toch aan begonnen? Voel ik daar niet een pijntje? Wat is het koud, ik had beter in mijn zetel gebleven?’ Natuurlijk is vertrekken zonder opwarming zeker niet aan te raden, want dan is het nog veel erger. Zo doe ik negen op de tien keer netjes mijn losmaakoefeningen in de hoop dat ik sneller door dat gevecht geraak. Toch merk ik dat het niet heel veel invloed heeft op mijn eerste haatkilometers.

De moeilijkste meters zijn die van je zetel naar je deur. Vergeet het, voor mij gaat het nog een stukje verder. De eerste kilometers worden niet altijd even graag gelopen. Desondanks loop ik supergraag. Nooit ben ik nooit ben ik op zoek gegaan naar de vraag waarom ik die eerste kilometers zo verfoei. Totdat mijn vriendin vertelde dat zij daar ook last van had. Daarom de koe maar es bij de horens gevat en op zoek gegaan.

Redenen waarom

Zo stootte ik op een aantal redenen, zoals:

  • geen opwarming. Nope dit is het niet, want meestal doe ik een opwarming en ook dan blijf ik het gevoel hebben dat het niet leuk is.
  • te snel gestart of te langzaam. Oke, dit overkomt me soms. Toch heeft starten aan het juiste tempo nog nooit gezorgd dat die eerste kilometers vlot gingen.
  • Je bent er nog niet mentaal ingekomen. Hmm dit kan een goede reden zijn, want soms heb ik echt geen zin en is het al een gevecht tot aan de deur te geraken. Die eerste kilometers moet ik er nog mentaal inkomen en me voor te bereiden op wat er nog moet komen bv interval.
  • Endorfine werkt nog niet. Dit is naar mijn mening de grootste reden waarom die eerste kilometers moeizaam gaan. Ik ben een trage, oude diesel. Heel langzaam kom ik op gang, maar eenmaal bezig kan ik blijven gaan. Dat gevoel krijg ik pas na een aantal kilometers, naargelang soort training moet ik toch minstens een kwartier tot twintig minuutjes gelopen hebben.

nog een laatste bemerking

Dus nu ben ik al een stapje dichter bij de redenen waarom ik zo die eerste kilometers vervloek. Een oplossing hiervoor heb ik nog altijd niet. Toch is er een belangrijk ding waar ik aandacht aan besteed tijdens die startkilometers. Als ik begin met mijn training en ik voel een pijntje, analyseer ik het. Is het gewoon dat ik niet deftig opgewarmd ben of is er iets anders aan de hand? Vanaf dat ik merk dat verder hardlopen voor meer pijn zal zorgen en ik misschien geblesseerd kan geraken, is er maar één ding dat ik kan doen: stoppen. Luister naar je lichaam, wat wil het je vertellen. Niet simpel, geloof me. Na al die jaren, maak ik af en toe hier ook nog fouten tegen. (meer hierover in een volgende blog )

Hoe gaan jullie om met die eerste kilometers? Wat denken jullie dat de reden is dat die zo lastig zijn? Hebben jullie tips om ze makkelijker te maken?

Ik lees jullie antwoorden graag

Liefs

Linda

bron: https://www.prorun.nl/training/beginners/4-redenen-waarom-de-eerste-kilometers-altijd-de-moeilijkste-zijn-/

 

 

Hardlopen op school, een persoonlijke overdenking

Elke maandag en vrijdagnamiddag zie ik ze voorbij mijn raam denderen: onze jeugd tijdens de les LO. Al lopend, al waggelend, al wandelend, al strompelend…allemaal verschillend. Dit brengt me direct terug naar mijn schooltijd. Toch heb ik nu een heel andere kijk op hardlopen. Zo komt het dat ik wat bedenkingen maak terwijl ik de schoolgaande jeugd voorbij zie komen: joggend, wandelend, rennend, sleffend, sloffend…Vooral als ik het schoeisel bekijk, gaan mijn haren soms ten berge rijzen. Maar maak ik me voor niks hierin druk, of maak ik me terecht zorgen? Continue Reading

Mijn voeding en ik, niet altijd even goede vrienden

Zoals als jullie weten, heb ik problemen gehad met mijn eetpatroon op orde te krijgen de laatste tijd. Het stomme is dat ik het wel ongeveer weet, maar ik kan mezelf hierin niet begeleiden. Daarom eens raad gezocht en gevonden. Bij Smart-Sport werken ze ook samen met een sportdiëtiste, namelijk Ilse Callebaut. Dus hiermee contact opgenomen om eindelijk me voeding terug op orde te krijgen.

Continue Reading

tips voor beginners: volhouden met hardlopen

Volhouden met hardlopen…hoe doe je dat?

Dit is een probleem waar veel beginnende lopers mee worstelen, merk ik. Want deze vraag krijg ik regelmatig voorgeschoteld. Ook ik heb in het begin geworsteld met het vol te houden. Dus tijd om er eens een artikel over te schrijven.

Motivatie

Ik herinner me nog goed hoe ik startte…Ik had 0,0 % conditie en ging samen met mijn dochter start-to-run van Evy volgen. Podcast gedownload en vertrokken. Maar zo simpel was het natuurlijk niet. In het begin was het echt zoeken naar de motivatie om die hardloopschoenen aan te binden. Ergens ben ik erin geslaagd om gebeten te worden door de loopmicrobe en vanaf toen ging het (meestal) vanzelf.

Maar wat als je nog niet gebeten bent door de loopmicrobe? Wat als je keer op keer na een paar weken die schoenen in de boom hangt? Je doet het wel graag, maar ergens kan je het nog niet voldoende opbrengen om het volledig te integreren in je leven.

De belangrijkste vraag blijft wel nog altijd: loop je graag? Wil je echt heel graag regelmatig die hardloopschoenen aanbinden? Of ga je hardlopen omdat iedereen dat doet? Natuurlijk als je start weet je niet of je dit echt graag doet..zelfs na al de jaren, durf ik soms hieraan twijfelen. Maar eenmaal aan het lopen, weet ik weer waarom ik het graag doe. Geef jezelf de tijd en de kans om te zien of je gebeten wordt door de loopmicrobe. Zo ja, heel goed en zo niet, ga op zoek naar iets anders waar je je volledig kan voor engageren.

Ken jezelf

Het belangrijkste blijft voor mij nog altijd: ken jezelf. Zoek uit wat je tegenhoudt en wat je motiveert. Dit is misschien niet simpel, maar wel een belangrijke les. Kijk ook naar andere dingen in je leven: geef je makkelijk op? Waarom? Omdat het je toch niet boeit? Of misschien is het te moeilijk?

Bij mij was het grootste probleem mijn onzekerheid: ik ga dat toch niet kunnen. Daarbij nog wat zelfbeklag: over mijn astma, sudeck… nee ik was toch niet geschikt. Door dit te erkennen kon ik andere strategieën gaan maken. Bijvoorbeeld: ja ik heb astma…maar er zijn er zoveel die dit hebben en wel lopen.

Stel een doel

Als je moeite hebt om zomaar te lopen, dan vraag je je misschien af: waarom die moeite doen? Voor niets? Er zijn er die gewoon kunnen starten en naar niets werken. Dit werkte absoluut niet voor mij. Ik wou eindelijk eens iets volbrengen in mijn leven. Dus had ik een doel gesteld. Maar dit leek nog ver toen ik startte. Dus ook wat kleine doelen tussendoor kunnen je helpen: bv als ik 3 weken achtereen gelopen heb, dan ga ik dat nieuw loopshirt kopen.

Extra tips

Ik kan hier nog zeker twintig verschillende tips meegeven. Deze meeste tips zullen je al heel bekend in de oren klinken, zoals:

  • koop goede hardloopschoenen
  • start rustig
  • plan je lopen
  • geef niet op

Maar omdat ik graag tegendraads doe, heb ik gewoon aan drie toffe hardloopmadammen die ik volg, gevraagd wat zij als ultieme tip hebben voor beginners.

Lien ( fitmetlien.com)

Leg altijd al je kledij en loopgerief klaar in het zicht, dan word je er vaak aan herinnert dat je nog moet gaan! Verder duidelijke doelen stellen (bvb. een wedstrijd) en jezelf goed belonen achteraf met wat lekkers (lekker tegen alle ‘dieettips’ in) of een verwenmomentje (bvb. een postmarathon bruisbal, haha!). En blijven lachen!

Laura (instagram: @marathonsandcoffee)

Mijn toptip voor een beginnende loper? Planning!
Met een goede planning staat of valt, voor mij toch, heel veel. Zondag overloop ik meestal eventjes mijn week, en dan zie ik wat ik allemaal ga doen. Een drukke dag op dinsdag? Geen probleem, dan kan ik woensdag wel eens extra lopen!
Door de week te overlopen en te zien hoe druk het is, zie ik ook waar de gaatjes zijn. Die gaatjes vul ik op met het lopen, en dan houd ik me daar ook aan. Geen zin om te lopen? Het zal toch moeten want het staat ingepland én de dag daarna is al heel krap. Zo verplicht ik mezelf om te gaan lopen én ben ik extra tevreden met mezelf achteraf. Dubbele win!

Marjon ( www.marjonruns.nl)

Wissel van (hardloop)route, zodat het niet saai wordt. Neem een ander park, of een andere straat, je ziet dan steeds nieuwe dingen die je eerst niet opvielen.
 Zo nu kan je weeral verder. Dus bind die loopschoenen aan en geef niet op.
Als er nog andere vragen over beginners zijn, stel ze gerust. Ik geef er graag mijn antwoord op.
Wat is jullie motivatie of strategie om het vol te houden?
Liefs Linda

 

lopen op afstand of op tijd…mijn eeuwige twijfel

Vanaf dat ik startte met lopen, heb ik altijd getwijfeld om te lopen op afstand of op tijd. Ik heb beiden al verschillende malen getest. Allebei hebben ze voor- en nadelen. Als ik op afstand trainde, had ik dikwijls de neiging sneller te gaan…dan was ik vlugger ervan af. Maar ja dat had ik ook als ik op tijd liep..alleen werkte dat hier niet zo goed. Als je op tijd traint, ga je je vooruitgang merken aan meer kilometers. Daarentegen: als je op afstand traint, ga je merken dat je steeds minder tijd nodig hebt voor diezelfde afstand. Dus wat is nu het beste?

Op zoek: afstand of tijd

Als je op google (niet altijd de beste raadgever) op zoek gaat naar een loopschema, vind je de beiden: op tijd en op afstand. Ook als ik door al mijn sportboeken blader: de beiden komen terug. Zo ga ik er dus niet uit geraken. Dus heb ik mijn licht eens opgestoken bij sportcoach Bart Raes van Smart Sport . Ik heb bij hem onlangs een lactaattest afgelegd (meer hierover op mijn blog: Lactaattest: wat, waarom en mijn ervaring ) en een schema ontvangen op afstand. Dus stelde ik hem de vraag waarom hij voor afstand koos.

Bart Raes zijn antwoord:

Dat is deels een persoonlijke keuze van mij maar vooral omdat dit een stuk praktischer werkt: de meeste mensen hebben een doel om naar te trainen, hetzij 10 km, 10 miles, halve marathon, marathon… die afstand moet worden afgelegd op een dag… dus is het makkelijker werken om ook de afstand op te bouwen.. daarenboven loopt iedereen dan ook nog een verschillend tempo en zou het een pak meer rekenwerk zijn om alles uit te rekenen in tijden voor iedereen verschillend…
Onlangs nog een meeting gehad met coaches uit heel benelux… trainen op tijd gaat er gewoon uitgaan…

Mijn eerste gedachte

Mijn eerste gedachte na dit zou zijn: lopen op afstand is beter. Toch heb ik het gevoel dat dit niet 100% klopt. Er ontbreekt iets. Als we gaan lopen op afstand…moet je dan niet eerst al een tijdje aan een stuk kunnen hardlopen. Dit brengt me terug aan mijn start van het hardlopen.  Toen dat ik startte, had ik 0,0 conditie. Ik kon amper een minuut lopen (eerder 15 sec) hoe kan je dan op afstand gaan trainen???

Zo kom ik tot een ander probleem: ik ben gestart met start-to-run van Evy en daar kreeg je dus constant te horen/lezen…op het einde kun je een half uur lopen, dus een 5 km. Ja tara…de deze hier toch niet hoor. Ja ik kon een half uur lopen…maar voor 5 km had ik toch nog een 45 min nodig. En die 15 minuutjes meer maakten voor mij als beginner toch een wereld van verschil.

Mijn mening hierover

Als je een een beginner bent, die wil starten met lopen. Dan zou ik voor tijd gaan. Begin rustig je loopminuutjes op te bouwen en je wandelminuten af te bouwen. Eens dat je een half uur aan een stuk kunt lopen. Vanaf dan zou ik gaan trainen op afstand, als je dat wilt natuurlijk. Ben je tevreden met je rondje van een half uur, is natuurlijk ook geen probleem.

Als je een gevorderde loper bent en je wil trainen voor een 10-km wedstrijd, of 10 miles of halve marathon…Dan moet je voor afstand gaan. Nog een klein advies: zorg voor een gepersonaliseerd schema en laat eventueel een lactaattest afnemen. Zo kan je veel gerichter en op maat trainen.