hardlopen met je partner: een vloek of een zegen?

Wie me volgt om instagram, weet het al lang. Ik train bijna altijd samen met mijn man Mario. Misschien lijkt het romantisch en ideaal. Toegegeven dit is het meestal ook wel. Toch is het niet zo gemakkelijk als het lijkt.  Samen sporten met je levensgezel kan de relatie versterken of vernietigen.  Zo hebben wij in het begin ook geworsteld hoe we dit moesten laten werken. Wil je weten hoe wij het doen, lees dan zeker verder.

In den beginne..

Ik ben gestart met hardlopen, eerst eventjes met mijn dochter, nadien liep ik alleen. Heerlijk met muziek in mijn oren wat kilometers malen. Zalig was die tijd. Toen Mario hersteld was van zijn rugblessure, merkte hij dat de conditie verdwenen was. Voordien reed hij met zijn mountainbike. Maar dit kon hij voorlopig niet meer met zijn rug. De dokter gaf hem wel groen licht op te starten met hardlopen voor de conditie terug op te krikken. Dus ging hij mee op pad.

Omdat ik nog volop in het start to run programma zat, deed hij in het begin mee. Toen zijn conditie verbeterde, gingen we in het park lopen. Ik op mijn tempo en schema en hij op zichzelf. Dit ging een tijdje goed. Totdat ik meer en langer ging lopen. Vanaf toen gingen we samen op pad en konden de discussies beginnen.

Uitzoeken

Onze tempo’s zijn totaal verschillend. Dus hoe gingen we dit oplossen? Daarbij hebben we allebei een totaal ander idee van trainen. Ik ben van de cijfertjes en schema’s, Mario is eerder van hop die schoenen aan en op weg, zonder doel en plan. Omdat hij begreep wat hardlopen voor mij betekent, had hij besloten gewoon met me te gaan lopen op mijn tempo. Toch gaf dit soms problemen. Onbewust dreef hij soms het tempo op. Dan werd ik kwaad en krijgen we ruzie. Of hij liep altijd een stukje voor me…ook zo irritant.

Langzamerhand begon het te lukken.  Heerlijk waren die momenten dat we samen op pad konden gaan. We gebruikten onze lopen om over vanalles te praten: over de opvoeding van onze dochter, over problemen op het werk…We kwamen nog dichter tot elkaar.

Niet dat het toen altijd van een leien dakje ging. Zo vergeet ik nooit die 10 miles waar het zo een grote ruzie kregen onderweg. Ik had het moeilijk en hij babbelde er maar op los…Deze ruzie heeft een paar dagen gewoed. Toen beseften we dat er afspraken diende gemaakt te worden.

Hoe het nu gaat

Gelukkig is alles goed gekomen en lopen we nog steeds samen. Tijdens wedstrijden en moeilijke momenten hebben we de afspraak dat wat er gezegd wordt (eerder geroepen en gevloekt) na de finish vergeten moet zijn. Ook hebben we wat sleutelwoorden afgesproken zodat bv Mario weet wanneer hij moet zwijgen.

Sinds we voor de marathon zijn gaan trainen, hadden we ook besloten om intervallen apart te doen. Samen opwarmen dan ieder zijn ding. Ook tijdens rustige loopjes doet Mario af en toe een sprintje voorwaarts en dan terug. Want onze tempo’s zijn nog altijd heel verschillend. Enkel tijdens lange duurlopen blijven we altijd samen.

Toch hebben onze verschillende tempo’s af en toe ook voordelen. Zo had ik soms de neiging te traag te lopen,vooral tijdens tempolopen.  Hij dreef dan stilletjes het tempo op. Dankzij zijn bemoeienissen ben ik af en toe sneller dan ik verwacht

Af en toe ga ik ook terug alleen op pad, want soms heb ik hier ook behoefte aan. Altijd samen hardlopen klinkt ideaal en dat is het negen op de tien keer ook. Toch zijn er momenten dat ik nood heb aan alleen op pad gaan.

Daarbij heeft Mario ook zijn ambitie opzij geschoven. Want samen trainen voor een doel, een wedstrijd samen lopen dat vind hij veel belangrijker dan zijn eigen tijd. Hiervoor heb ik enorm veel bewondering voor hem…ondanks dat ik af en toe op hem vloek tijdens onze loopjes.

Mijn belangrijkste raad

Praten, praten en nog eens praten. Maak duidelijke afspraken over hoe en wat. De kans dat jullie hetzelfde tempo hebben is klein. Dus bespreek hoe jullie dit gaan oplossen.

Is trainen met je partner aan te raden?

Ja absoluut. Toch mag je niet vergeten om goede afspraken te maken. Samen trainen zorgt dat jullie een sterker koppel worden. Als jullie het allebei druk hebben, krijgen jullie zo wat meer tijd voor elkaar. En misschien het allerbelangrijkste: als hij (of zij) je nog altijd graag ziet wanneer je er bezweet en hongerig uit ziet, dan weet je zeker dat je de liefde van je leven hebt gevonden.

Nog een kleine tip om samen te hardlopen: hardlopen zorgt dat er endorfines vrijkomen…en je krijgt meer zin. Dus plezier tussen de lakens gegarandeerd.

Wie van jullie traint ook met zijn partner? Of misschien doe jij het liever niet?

Liefs

Linda

Road to Antwerpen #4 – marathonpoging 2

Wat vliegt de tijd, weeral een maand voorbij. Die marathon komt maar dichter en dichter. Ben ik er klaar voor? Absoluut niet. Ben ik op goede weg? Hopelijk wel. Voorbije maand is niet in goede omstandigheden begonnen. Toch is ze goed geëindigd. Wil je weten hoe de afgelopen maand vergaan is? Lees dan vlug verder.

Moeilijk begin…

Zoals jullie je misschien kon kunnen herinneren, heb ik vorige maand ziek afgesloten (lees road to Antwerpen #3 ). Gevolg: verschillende dagen niet kunnen trainen. De eerste kilometers deze maand waren dan ook een uitdaging en een vraag. Op nieuwjaarsdag trok ik de eerste keer na mijn ziekte terug mijn hardloopschoenen aan. Verbazend ging het redelijk goed. Nu ja er moest wel wat gewandeld worden…Dat wandelen kwamen nog regelmatig terug deze maand.

Eindelijk terug regelmaat

Gelukkig kon ik nu wel redelijk regelmatig trainen. Daarnaast had ik me ook voorgenomen om mijn core en spierversterkende oefeningen nu echt serieus gaan te nemen. Zo kwam het dat ik elke maandag mijn matje uitrolde en mijn oefeningen deed. Buiten mijn klassieke oefeningen, maakte ik gebruik van een app: nike training club. Hier vond ik echt interessante work-outs.

Mijn looptrainingen heb ik beperkt tot wat rustige duurlopen en tempolopen. Interval heb ik deze maand aan me laten voorbij gaan. Langzaam kilometers toevoegen, dat was mijn doel. Hoe blij was ik dan ook dat ik langzaam terug naar de 20 kilometer ging. Een afstand die me normaal redelijk vlot ligt..nu was het werken geblazen. Het deed me terugdenken aan het begin van mijn hardloopcarrière. Niet dat ik ooit die 20 kilometer snel gelopen heb hoor. Ik was en ben nog altijd een trage loopster. Maar ik kon blijven lopen. Dit was nu even verdwijnen. Wandelen, dat moest ik af en toe doen tijdens mijn trainingen.

…. goed geëindigd.

Tegen het einde van de maand heb ik eindelijk over de 20 kilometer geraakt, jeuh. Mijn langste loop was juist geen 23 km…die ik heel de tijd heb kunnen blijven lopen. Hoe lang ik erover gedaan heb, tja daarvoor schaam ik me een beetje. Het heeft juist iets meer dan 3u geduurd (3u02 voor goed te zijn). Ondanks dat ik me erbij neergelegd heb dat ik een trage loopster ben, een slak, heb ik er niet altijd vrede mee. Ja ik heb nu die afstand gelopen, het ging vlot en ben mooi in mijn zone gebleven. Toch is er een kleine teleurstelling over de tijd. Ik zeg wel altijd het uitlopen is belangrijker dan tijd….soms heb ik het hier toch moeilijk mee. Ik weet vanwaar ik kom en wat ik allemaal al bereikt heb…dat helpt me wel wat door die moeilijke momenten.

Terwijl ik deze blog schrijf, ben ik ook mijn statistieken voor deze maand aan het bekijken. Daarbij verwonder ik me dat ik deze maand 110 km bijeen gelopen heb. Om eerlijk te zijn, ik had echt het idee dat ik veel minder gelopen had. Het voelde minder aan.  Eigenlijk ben ik dik tevreden met mezelf nu.

En wat nu met die marathon?

Gaat het me gaan lukken? Deze vraag speelt heel de tijd in mijn hoofd: tijdens het hardlopen, tijdens het slapen, tijdens het eten…Echt heel de tijd. Ik vermoed dat ik de vraag moet loslaten en gewoon gaan trainen. Toch is er die onzekerheid. Ik weet dat ik er in Eindhoven klaar voor was… toch is er die angst dat het deze keer niet gaat lukken qua afstand. Nog een 1O weken om er te geraken. Half maart staat er mijn dertigers gepland. Misschien moet ik gewoon zien hoe deze me gaan lukken.

Liefs Linda

Wat ik als hardloper niet meer wil horen…

Tijdens mijn trainingen en wedstrijden, kom ik altijd wel mensen tegen die van alles roepen. Sommige zijn grappig, goedbedoeld. Nog andere zijn afgezaagd en anderen zijn echt vervelend. Of tijdens de familiefeestjes wanneer ze horen dat je hardloopt, allemaal staan ze klaar met hun goedbedoelde adviezen of erger: ze beginnen het hardlopen af te raden. En nee, ik heb dan meestal geen zin om er tegenin te gaan…het is een feestje voor iets hé.

Wat ik echt niet meer wil horen

  • Beetje sneller. Nu ja hier roepen ze eerder: allez vooruit beetje rapper. Je hebt juist een tempotraining achter de rug van 12 km en eindelijk ben je rustig aan het uitlopen..Dan roept daar zo iemand in de deuropening: allez rapper..Aaargh.
  • Je bent er bijna. Nog zoiets. Je bent juist vertrokken, 100 meter van je deur…er staan nog 19,9 km op de planning. Jaja bijna.
  • Lopen is slecht voor je knieën. Niets zo frustrerend…Het is al lang bewezen dat lopen je knieën eerder versterkt. Alleen mensen die een excuus gebruiken om niet te lopen, zeggen dit nog.
  • Heb je gehoord van die persoon die gestorven is tijdens het lopen? Duh ja we weten het al. Maar wat met al degenen waar de gezondheid verbeterd is door het sporten? Wat met degenen die sterven door overgewicht? Ik zet toch liever in op hardlopen, dank je zeer.
  • Heb je gewonnen? Euhm, ja een sportdrank en wafel. Oh ja nog een medaille ook. Maar vooral de voldoening van het bereiken van de finish en het bereiken van je trainingsdoel. Dat is wat ik vooral win.
  • Zo traag, das toch niet echt hardlopen. Ik loop, dat is het voornaamste en meer dan al degene die in de zetel blijven zitten.

Wat hoor ik dan wel graag.

Nu weet je wat ik beu ben te horen over het hardlopen. Maar wat kan je dan zeggen, vooral tijdens mijn wedstrijden of trainingen? Met deze aanmoedigingen kom je al een heel eind:

  • Goed bezig
  • volhouden
  • ziet er goed uit
  • goed tempo
  • doe zo verder

Als je niets durft roepen..gewoon een opgestoken duim doet al veel.

Ondanks dat ik aan het afzien ben, het moeilijk heb en alles tegenzit, deze woorden maken me blij. Misschien zijn ik te druk bezig met mezelf want het gaat juist wat moeilijker, toch heb ik je gehoord en het doet me veel deugd.

Roep jij wel eens naar lopers? Wat roep je dan? En als je zelf hard loopt, wat hoor je graag en minder graag? Ik hoor het graag

Liefs

Linda

 

Die verdomde eerste kilometers…

Om één of andere redenen, gaan me die eerste loopkilometers nog altijd niet goed af. Ondanks dat ik al vele kilometers en uren in mijn benen heb, blijven die eerste kilometers een gevecht. Nu ja gevecht …eerder een discussie tussen mijn lichaam en geest. Soms trekken ze zelfs aan het zelfde zeil. Dan wordt het pas lastig…Hoe ik zorg dat ik toch blijf doorlopen, lees je hier.

Het gevecht

Of ik nu een warming-up doe of niet, eigenlijk maakt het niet veel uit. Vanaf dat ik gestart ben, haat ik eerst het hardlopen. ‘Waar ben ik toch aan begonnen? Voel ik daar niet een pijntje? Wat is het koud, ik had beter in mijn zetel gebleven?’ Natuurlijk is vertrekken zonder opwarming zeker niet aan te raden, want dan is het nog veel erger. Zo doe ik negen op de tien keer netjes mijn losmaakoefeningen in de hoop dat ik sneller door dat gevecht geraak. Toch merk ik dat het niet heel veel invloed heeft op mijn eerste haatkilometers.

De moeilijkste meters zijn die van je zetel naar je deur. Vergeet het, voor mij gaat het nog een stukje verder. De eerste kilometers worden niet altijd even graag gelopen. Desondanks loop ik supergraag. Nooit ben ik nooit ben ik op zoek gegaan naar de vraag waarom ik die eerste kilometers zo verfoei. Totdat mijn vriendin vertelde dat zij daar ook last van had. Daarom de koe maar es bij de horens gevat en op zoek gegaan.

Redenen waarom

Zo stootte ik op een aantal redenen, zoals:

  • geen opwarming. Nope dit is het niet, want meestal doe ik een opwarming en ook dan blijf ik het gevoel hebben dat het niet leuk is.
  • te snel gestart of te langzaam. Oke, dit overkomt me soms. Toch heeft starten aan het juiste tempo nog nooit gezorgd dat die eerste kilometers vlot gingen.
  • Je bent er nog niet mentaal ingekomen. Hmm dit kan een goede reden zijn, want soms heb ik echt geen zin en is het al een gevecht tot aan de deur te geraken. Die eerste kilometers moet ik er nog mentaal inkomen en me voor te bereiden op wat er nog moet komen bv interval.
  • Endorfine werkt nog niet. Dit is naar mijn mening de grootste reden waarom die eerste kilometers moeizaam gaan. Ik ben een trage, oude diesel. Heel langzaam kom ik op gang, maar eenmaal bezig kan ik blijven gaan. Dat gevoel krijg ik pas na een aantal kilometers, naargelang soort training moet ik toch minstens een kwartier tot twintig minuutjes gelopen hebben.

nog een laatste bemerking

Dus nu ben ik al een stapje dichter bij de redenen waarom ik zo die eerste kilometers vervloek. Een oplossing hiervoor heb ik nog altijd niet. Toch is er een belangrijk ding waar ik aandacht aan besteed tijdens die startkilometers. Als ik begin met mijn training en ik voel een pijntje, analyseer ik het. Is het gewoon dat ik niet deftig opgewarmd ben of is er iets anders aan de hand? Vanaf dat ik merk dat verder hardlopen voor meer pijn zal zorgen en ik misschien geblesseerd kan geraken, is er maar één ding dat ik kan doen: stoppen. Luister naar je lichaam, wat wil het je vertellen. Niet simpel, geloof me. Na al die jaren, maak ik af en toe hier ook nog fouten tegen. (meer hierover in een volgende blog )

Hoe gaan jullie om met die eerste kilometers? Wat denken jullie dat de reden is dat die zo lastig zijn? Hebben jullie tips om ze makkelijker te maken?

Ik lees jullie antwoorden graag

Liefs

Linda

bron: https://www.prorun.nl/training/beginners/4-redenen-waarom-de-eerste-kilometers-altijd-de-moeilijkste-zijn-/

 

 

Help, een winterdipje…Hoe ga ik hiermee om?

Een voorkomend probleem: tijdens de wintermaanden lukken de kilometers niet meer zo goed. De zin in trainingen is niet meer zo aanwezig. Een winterdipje. Iedereen kan het overkomen, ook mij dus. Hoe ik ermee omga, lees je nu.

Het is toch zo donker….

Mee omgaan dus, want ik heb nog niets gevonden om het te voorkomen. Tijdens de winter heb ik het gevoel dat ik veel meer slaap nodig heb. Zo is het bijvoorbeeld nog maar 19u, echter geeft mijn lichaam aan dat het al lang bedtijd is. Wetenschappelijk zal dit wel te verklaren zijn met het verminderde daglicht. Eerlijk: aan die wetenschappelijk verklaring heb je niet veel als de trainingen niet meer vlotten.

donker onderweg

Mijn tips

Die winterdip kan ik nu best wel missen, want ik wil graag mijn marathon echt in topconditie aanvatten. Tijd om die conditie te vinden, heb ik nog wel. Toch wil ik niet echt stilliggen. Hoe kom ik dan van mijn winterdipje af?

Aanpassen

Ik denk dat dit echt wel één van de voornaamste dingen is dat ik doe. Zo gooi ik mijn trainingsschema af en toe gewoon aan de kant. Dan loop ik gewoon op mijn gevoel, zonder tijdschema, zonder doel…gewoon terug op zoek naar het plezier in het hardlopen. Verbazend werkt dit heel goed voor me. Soms heb ik echt geen zin, doe ik toch mijn hardloopschoenen aan (af en toe met overtuiging van Mario) en ga hardlopen voor het ‘plezier’. Ineens weet ik dan terug waarom ik loop.

Looppartner

Mijn grootste geluk is dat ik er niet alleen voorsta. Ik train altijd samen met mijn man. Hij is ook mijn trainingsmaatje. Soms een voordeel, soms een nadeel …dit is echter een ander verhaal voor een andere blog. Toch heeft een looppartner zijn voordelen. Je lijdt niet alleen, samen lijden is veel gezelliger. Daarbij kunt je elkaar motiveren. Ook voel je je verplicht toch te hardlopen omdat je dit met je partner afgesproken had.

Of je kunt op zoek gaan naar een loopgroep of een hardloopcoach. Met een groep krijg je veel looppartners die je erdoor kunnen sleuren. Een coach daarentegen geeft je af en toe een welverdiende schop onder je kont. Ook kost die geld, en dat wil je toch niet zomaar door de deur weggooien.

Alternatieven

Toch gaan hardlopen..meestal lukt het. Soms echter niet. Wat dan? Tja, dan ga je gewoon toch op zoek naar alternatieve trainingen? Jaja, klinkt simpel hè. Toch is het dat niet. Want heel mijn lijf schreeuwt dat het geen zin heeft om iets te doen. Toch verkies ik liever iets te doen, dan niets. Dus ga ik wandelen, het liefst met mijn paarden.

Als je echt last hebt van een winterdipje met het hardlopen, kan je op zoek gaan naar een goede alternatieve crosstraining. Zwemmen, fietsen, wandelen..of gebruik deze tijd om echt eens werk te maken van die krachttraining of yoga of pilates.. Je hardlooplichaam gaat je dankbaar zijn. Ook ga je veel minder kans krijgen op blessures.

De handdoek in de ring

Dan zijn er van die dagen, waarin het heel druk was op het werk, alles tegenzit, hoofdpijn…moet ik verder gaan?  Dan gaat die handdoek de ring in, gaat de comfy outfit aan, schenk ik me een glas wijn in en ga heerlijk op de bank hangen. Laten we eerlijk zijn: soms kan dit echt wel deugd doen. Daarbij ga je van zo af en toe er de brui aangeven echt niet dood (toch nog nooit gehoord). Herstel en rust is ook belangrijk, zeg ik dan tegen mezelf.

 

Het gevecht tegen die winterdip is er één met vele veldslagen waarin de éne keer ik win en de andere keer het winterdipje. Toch geraak ik met deze tips de winter door en blijf ik werken aan mijn conditie.

Hebben jullie last van een winterdipje? Blijven jullie doortrainen in de winter en lassen jullie een winterstop in? Wat doen jullie tegen een winterdipje?

Ik lees het graag.

Liefs

Linda

ps ben je op zoek naar een loopcoach? Dan help ik je graag op weg, neem een kijkje op mijn website finallyrun.be

Als je op zoek bent naar een toffe loopgroep en je bent van rond Turnhout: ga dan eens kijken bij de Fun Runners Met deze toffe loopgroep is er ook een samenwerking in de maak.

Finally Fit stelt voor: Finally Run

Misschien heb je het al zien passeren, in januari ben ik gestart met Finally Run. Met Finally Run wil ik me toeleggen om zoveel mogelijk mensen aan het hardlopen te krijgen. Dit door middel van loopbegeleiding. Maar ook wil ik daarbij op het belang van andere aspecten wijzen. Zoals opwarming, rekken en niet te vergeten de kracht en stabiliteitstraining. Vooral degenen die nog nooit gesport hebben en besloten hebben om eindelijk die goede voornemens in de praktijk om te zetten, voor hun wil ik de motivatie zijn die ze zoeken.

Waar kwam het idee vandaan?

Zoals jullie al genoeg ondervonden hebben, ben ik bezeten door het hardlopen. Ik eet, slaap,…simpel gezegd ik leef gewoon voor mijn hardlopen. Natuurlijk hoef je niet zo bezeten te worden als ik, dat verlang ik absoluut niet. In mijn dagdagelijkse leven kreeg ik meer en meer vragen over hardlopen: hoe starten, welk schema, welke oefeningen, tips en tricks. Daarnaast ontving ik verscheidene motiverende berichten dat ze mij als voorbeeld zien en dat dit hun motiveert  (wat ik nog altijd moeilijk kan geloven). Meer en meer begon ik met het idee te spelen om mensen echt gaan te helpen met hun hardlopen. Vooral met het beginnen, want dit is echt het moeilijkste.

Als geen ander weet ik hoe moeilijk het in het begin kan zijn. Die eerste 5 kilometer opbouwen waren absoluut geen geschenk. Keihard werken, dat heb ik ervoor moeten doen. Mijn conditie was echt ondermaats, 30 seconden hardlopen lukte echt nog niet. Toen begon ik langzaamaan beter en beter, verder en verder te kunnen hardlopen. Door al die kilometers te moeten vechten begon ik ook een passie voor het hardlopen te ontwikkelen. Zo wou ik meer en meer weten en ben ik in de boeken gedoken.

Perfect, dat ben ik bijlange niet. Ik zit vol met fouten. Het is mij gelukt, waarom anderen niet?

Niet enkel lichamelijk

Daarnaast heeft mijn zelfvertrouwen een enorme boost gekregen door het hardlopen. Verlegen en onzeker, nooit gedacht dat ik iets waard was…dit was hoe ik dacht dat ik was. Deze gedachten ben ik ergens verloren tijdens mijn looptochten. Als je me vroeger vertelde dat ik ging bloggen en zo maar met verschillende mensen durfde praten. Ik had je in je gezicht uitgelachen. Nee eigenlijk niet, ik zou dat toen niet gedurfd hebben.

Mijn zelfbeeld is er dusdanig op vooruit gegaan. Nog niet wat het moet zijn, toch ben ik er bijna. Heel mijn leven heb ik tegen de kilo’s gevochten en een haat-liefde verhouding ontwikkeld met voedsel. Door het hardlopen ben ik wel een beetje trots geworden op mijn lichaam, vooral mijn benen. Oké, er blijven nog wat issues open. Zo kijk ik nog altijd in de spiegel en zie een dikke persoon terugkijken. Hier is nog een beetje werk aan de winkel. Maar hey ik heb nooit beweerd dat ik perfect ben.

Finally Run, dus

Starten met hardlopen klinkt gemakkelijk: gewoon loopschoenen aantrekken en starten…Binnen de kortste keren staan ze meestal weer in de kast. Want het is te zwaar of je bent geblesseerd of gefrustreerd omdat je geen vooruitgang maakt. Als je 0,0 % conditie hebt, is 1 minuut hardlopen echt al een hele opgave.

Dus…google is je beste vriend wordt er dan gezegd. Hopen schema’s en tips staan tot je beschikking. Maar welke is nu juist voor je geschikt? Wat als je maar 2 dagen kan lopen ipv de 3 die het schema aangeeft? Of..of… Door google heb je een groot aanbod. Toch komt daar het spreekwoord van de bomen en het bos aan te pas.

Ik stel al mijn ervaring en kennis voor je ter beschikking om het ideale schema voor je te vinden. Ook geef ik je raad en daad bij al je vragen. Daarnaast ga ik je ook laten werken aan mijn stokpaardjes: warming up, kracht en stabiliteitstraining en stretchen. Ik ben zelf heel blessuregevoelig en heb daarnaast van alle mankementen die enkel met oefeningen te doen zorgen dat ik kan hardlopen zonder noemenswaardige problemen

Voor mij hoef je absoluut niet perfect te zijn, ik ben dat ook niet.

Find your inner diva…go running

Hardlopen heeft mijn wereld verandert, wie weet ook de jouwe? Wil je meer weten over Finally Run, neem dan contact met me op of kijk de mijn nieuwe site: finallyrun.be

Liefs

Linda

Road to Antwerpen #3 – marathonpoging 2

Een maand  met veel te weinig kunnen lopen, een tof hoogtepunt en een dieptepunt. Een maand die ik het liefst van al wil vergeten, met serieuze twijfels of ik het allemaal nog wel ga kunnen. Laten hopen dat januari beterschap brengt. Lees nu mijn overzicht van mijn afgelopen trainingsmaand.

Een goed begin?

December startte nochtans goed. Eindelijk ging het lopen terug vlot. Zo stond er zondag 3 december een superleuke loop op het programma: de doppenloop. Een week later stond er mijn hoogtepunt van de maand op het programma: Sunday, runday. Spijtig genoeg is het hierbij gestopt deze maand.

Hopend dat ik eindelijk een goede trainingsmaand ging hebben, begon ik aan de volgende trainingen. Toch lukte het maar niet om lange duurlopen te doen. Een winterdip, daar had ik nu echt wel last van. Daarbij waren het echt winterse temperaturen…niet ideaal voor mijn astma. Opgeven staat nog altijd niet in mijn woordenboek. Dus  ondanks de koude en die stomme winterdip toch op zoek blijven gaan naar voldoende motivatie om te trainen.

En daar is het dieptepunt

ziekenhuis ontbijt…

Half de maand dacht ik eindelijk terug in mijn ritme te komen…viel dat tegen. Mijn maag begon echt heel lastig te doen. Zo erg dat ik zelf een paar daagjes in het ziekenhuis belandde. Juist voor de kerstdagen, daar ging het feesten. Op kerstavond was ik gelukkig thuis. Toch eten lukte niet. Daarbij kregen we nog een andere heel persoonlijke tegenslag te verwerken. (deze is echt iets te privé, dus ga ik hier niet verder over uitweiden) Dus lig ik vanaf 19 december stil met mijn trainingen.

Twijfelen aan mezelf

De twijfels zijn nu echt wel toegeslagen. Ga ik nog deftig kunnen trainen? OF ga ik deze marathon ook weer moeten opgeven? Ergens weet ik wel dat ik nog tijd heb, toch niet zo veel meer. Tel daarbij het slechte nieuws wat we juist voor het nieuwe jaar te verwerken kregen…Een winterdip is nog niet half uitgedrukt waar ik nu in zit. Een diepe put waar ik uit moet krabbelen. Daarbij moet ik ook nog genezen.

Met een 50 km om de maandteller kan ik echt wel zeggen dat december op loopvlak echt niet veel voorstelde. Gelukkig heb ik al voldoende levenswijsheid om te weten dat een slechte loopmaand echt niet het einde is. Frustrerend dat wel. Spijtig genoeg op andere vlakken was het ook niet top. Hoe ik me hieruit ga slepen? Dat is heel simpel: mezelf bijeenrapen, het stof afkloppen en doorgaan. Voorlopig ben ik wel nog niet zo ver, want mijn maagje kan nog niet altijd deftig eten.

Benieuwd wat januari me nu gaat brengen. Hopelijk lukt het me terug te starten met de trainingen en gaan er geen hindernissen meer zijn. Voorlopig leg ik me nu toe op mijn nieuwe project: Finally Run (online loopbegeleiding). Binnenkort meer hierover.

Liefs

Linda

 

Help, welke loopevenementen 2018 moet ik kiezen?

Tijdens mijn bescheiden loopcarrière heb ik toch al een paar mooie herinneringen en medailles van verschillende wedstrijden/evenementen bijeen gesprokkeld. Nu 2017 stilletjes ten einde loopt en 2018 komt piepen, wil ik eens kijken welke ik volgende jaar nog aan mijn lijstje wil toevoegen. Hier heb ik jullie hulp voor nodig.

Mijn doelen voor 2018

Goede voornemens, daar doe ik niet aan mee. Elke keer met nieuwjaar stel ik me een aantal doelen. Dit jaar ben ik een beetje uit inspiratie. Volgende evenementen liggen al vast:

  • Marathon van Antwerpen: tja weinig uitleg bij nodig zeker. Mijn eerste poging voor een marathon door blessure moeten staken. Dan maar op zoek gegaan naar een herkansing. Mijn keuze is op Antwerpen gevallen, gewoon uit praktische overwegingen. (de weg hiernaartoe is te volgen om mijn blog: Road to Antwerpen #2)
  • Dwars door Turnhout: in mijn thuisstad, die kan ik natuurlijk niet links laten liggen. Ik ken het parcours en de stad wel door en door. Toch ben ik wel fier om mijn klein stadje en doe hier graag aan mee. (mijn blog hierover van dit jaar: Dwars door Turnhout 2017)
  • Marathon van Eindhoven: hier heb ik nog een eitje mee te pellen.  Dus hier ga ik mijn tweede marathon van 2018 lopen…als alles goed gaat in Antwerpen natuurlijk. (het verhaal van mijn opgave lees je hier: Marathon Eindhoven 2017)

Zoals jullie zien, mijn lijstje is wat kort. Daarom doe ik een beroep op jullie. Welke wedstrijden/evenementen kan ik nog toevoegen?

Kleine bemerking

Zoals jullie weten woon ik in Turnhout. Ik zit er niet veel mee om voor een leuke loopevenement een afstand te moeten rijden, toch is dit ook beperkt. Het moet op een dagje te doen zijn: heen en terugrijden en het lopen natuurlijk. Ook de wedstrijdafstand die ik tussendoor wil lopen is beperkt: van 0 tot 21 km. De marathons liggen spijtig genoeg dit jaar vast. Echter mag je ze altijd doorgeven, dan kan ik ze voor 2019 in het achterhoofd houden inplannen. Voor de rest maakt het me niet uit: groot of kleinschalig, straat of bos (nu ja, zal mijn afkeer hiervoor eens 1 jaar aan de kant zetten)…

Oproep

Daarom nog eens een warme oproep: vertel me welke wedstrijd ik in 2018 zeker eens moet lopen.

Welke wedstrijd/evenement vinden jullie dat ik zeker eens moet meegemaakt hebben? Welke vinden jullie zeker de moeite? Waarom juist die wedstrijd? Welke wedstrijden loop je zelf? Of misschien organiseer je juist een loopevenement?

Half januari maak ik dan mijn lijstje op. Er is nog een kleine verrassing hieraan gekoppeld.

Je mag me dit laten weten via reactie hieronder of me mailen (linda@finallyfit.be).

Liefs

Linda

Sunday, runday 2017: over hardlopen en meer…

Afgelopen zondag was ik aanwezig bij Sunday, runday een organisatie van Lien (Fit met Lien) en Peter (Peter’s blog). Een dag die in het teken staat van hardlopen en zoveel meer. Met verschillende workschop: voeding, ademhaling, mentale training, stabiliteitstraining….Een zondag om niet snel te vergeten.

Zondagochtend opstaan..en niet gaan hardlopen, het deed toch eventjes raar. Vlug onze kleren aangetrokken en op weg naar Overijse. Aangekomen merkten we dat we natuurlijk wel weer bij de eersten waren. Toen we onze snoet binnen lieten zien, werden direct hartelijk verwelkomd. Eindelijk zag ik Peter en Lien eens live.  Langzaam stroomden de andere hardlopers binnen. Daar stond ons een uitgebreid ontbijtbuffet te wachten. Terwijl we zaten te ontbijten begon het te sneeuwen met sneeuwvlokken die langzaam dikker en dikker werden. Gelukkig waren we er al.

ons ontbijt

Voorstellen

Na het  ontbijt volgende er een welkomstwoord en, o gruwel, een rondje voorstellen. Aan dit heb ik altijd al een hekel gehad. Het bracht me direct terug naar de klas. Zo zenuwachtig dat ik was, daardoor was ik helemaal vergeten te vertellen over mijn blog. Voor een groep spreken, zo zonder voorbereiding, nee het is mijn ding niet. Het voorstelrondje leverde wel een goed beeld op van de groep: beginners, ultralopers, marathonners… Zelfs een aantal bloggers ,whoohoo, zoals Sandra van My thoughts are like butterflies , Bart van Speelse Bever  en Anneke van Mrs.Curly (als ik iemand vergeten ben, geef gerust een gilletje)

Food2Run

Zo waren we toegekomen aan eerste workshop. Deze werd gegeven door Renata ( Food2run). Ik kende haar boek al en ben al een  heel tijdje fan hiervan.  Ze haalde nog wat belangrijke lessen aan die nog altijd voor misverstanden zorgen. Zoals calorieën tellen, zo passé. Dit is bijna niet te doen, daardoor ook niet nuttig. Of dit:  het is niet omdat je hardloopt, dat je afvalt en gezonder word. Toch bestaat deze gedachten onder veel mensen.

you cannot outrun a bad diet

Ook haalde zij nog eens het belang van koolhydraten voor sporters aan. Daarnaast moeten we kleurrijk eten en peulvruchten toevoegen. Dit doe ik al, dus ik ben op goede weg. Haar laatste raad, daar kan ik me helemaal in vinden: eet om te hardlopen niet voor je gewicht.

Breathe and Connect

Daarna was het de beurt aan Dirk en Philippe van Breathe and Connect. Zij gaven ons een workshop over de neusademhaling en beetje loopscholing.  Dit werd buiten gegeven…in de sneeuw. Wat ging dit geven met mijn astma, daar was ik wel nieuwsgierig naar. Het tempo dat er gelopen werd, was me toch ietsje te hoog in deze koude. ik voelde mijn longen langzaam dichtknijpen.

Na wat halten met oefeningen kwamen we aan mijn gevreesde les over neusademhaling. Dit druist in tegen alles wat ik geleerd heb van kinds af met mijn astma. Daarbij adem ik, vooral ik de winter meestal door mijn mond (al van kinds af, nooit afgeleerd gekregen). In die koude uitademen door mijn neus voelt een beetje als volgt: neem een fles water (voor meer dan de helft gevuld), steek er een fijn rietje in. Probeer nu belletjes te blazen…lastig he. Uitademen door mijn mond voelt met een breder rietje aan. Nog altijd lastig maar doenbaar. Iets wat veel mensen vergeten is dat astma problemen geeft met uitademen. Dus die CO2 bij ons houden, is echt geen probleem …ze kwijt geraken, dat is een andere zaak.

Ik vond het heel interessant en heb toch wat tips opstoken. Echter zijn theorie over neusademhaling, daar ben ik wat sceptisch over, eerlijk gezegd. Misschien omdat ik gevormd ben door de ‘oude’ scholing in verband met ademhalen. Voorlopig laat ik die neusademhaling gewoon aan me voorbij gaan.

hardlopen en pauze

Een dagje met hardlopers kan niet voorbij gaan zonder een rondje te hardlopen natuurlijk. Er was keuze uit 6km of 12km. Spijtig heb ik dit aan me voorbij moeten laten gaan. Mijn longen deden echt pijn, die koude en dat klimmen en dalen was me toch ietsje teveel. Daarbij moet ik ook bekennen dat ik tijdens de workshop van Dirk al eens geschoven was. Hierbij heb ik weer een rare beweging gedaan met mijn slechte enkel. Dus de schrik om uit te schuiven en nog meer last te krijgen van mijn enkel.

Dus bleef ik lekker warm binnen en hield ik toezicht hoe Lien al haar lekkers uitpakte. Dit was ook weer heel uitgebreid en heel lekker. Langzaam kwamen de hardlopers terug binnen druppelen, koud en uitgehongerd.

Runcoach.be

Nadat ons buik rond gegeten hadden,  was het de beurt aan Dominiek van Runcoach.be. Hij leerde ons over de mentale kracht en het belang van bewegen. We zijn nu eenmaal gebouwd om te bewegen. Daarnaast heeft hij ons ook geleerd dat we stress niet altijd als negatief moeten zien. Als we stress leren aanvaarden en gebruiken, hebben we er minder nadeel van. Daarbij kunnen we gebeurtenissen in ons leven beter verwerken door te bewegen.

Daarbij heeft hij ons nog eens gewezen op de self fulfilling prophecy: een foute definitie van de situatie die gedrag oproept waardoor de foute definitie waar wordt .  Dus je denkt iets wat niet klopt, maar door jouw gedachten en gedrag wordt dat wat niet klopte realiteit. Hiervan bewust worden is belangrijk. Zorg voor de juiste ingesteldheid.

Lopen als metafoor van het leven, dit haalde hij ook aan. Hier werd ik direct teruggevoerd in mijn gedachten naar Eindhoven (Marathon Eindhoven 2017). Ja ik kan hem wel volgen.

Dieter

Daarna was het de beurt aan Dieter (dieterdebie.com) met zijn gevreesde sessie over core-stabiliteit. Echt een inspirerende sessie. Het grappige was dat hij veel vertelde wat ik ook altijd zeg. Zo vertelde hij dat crunches verleden tijd zijn, dat hardlopers meer aandacht moeten besteden aan hamstrings en billen, de heupbuigers moeten meer gerekt worden. En dan het planken he, in alle mogelijk varaties, dit is echt een superoefening.

Zijn tips voor de opwarming: beenzwaai, lunges…dus vooral dynamische, die doe ik al een tijdje. Ik ben goed bezig, jippie. Daarnaast heeft hij ook een goede tip gegeven. Tijdens het planken krijg ik altijd snel last van mijn polsen en mijn rechterhand (stomme dupuytren). Gewoon naar de Decathlon stappen en zo van die handvatjes halen. Zo simpel, dat ik daar nog niet aan gedacht heb.

Einde

De dag liep langzaam op zijn einde. Natuurlijk moest er nog een groepsfoto genomen worden…nu ja 1, verschillende. Dat is het nadeel van al die bloggers he. Met een heerlijk stukje cake konden we nog wat napraten. Toch heb ik dit snel moeten verlaten, want mijn paarden stonden op me te wachten.

Het was een leerrijke en toffe dag waarin ik leuke mensen heb leren kennen. Zeker voor herhaling vatbaar. Nogmaals een dikke proficiat aan Lien en Peter.

Liefs

Linda

 

5 tips om met astma te blijven hardlopen in de winter

Ik heb al heel mijn leven astma, zware astma als kind. Gelukkig is het minder erg geworden als volwassene. Toch blijft hardlopen in de winter, vooral in de koude, een echte uitdaging. Met wat simpele aanpassingen zoals consequent je medicijnen nemen, je schema aanpassen, opwarmen, buff dragen en je adem sparen, kan ik blijven lopen.

Elke astma is anders. Zo zijn er die totaal geen last hebben van kou of vochtige lucht en andere juist wel. De prikkels waar astmapatiënten last van kunnen hebben, zijn persoonlijk. Zo heb ik vooral veel last van mijn astma in de winter. Ik ken mijn astma door en door, dus ik weet perfect waar ik op moet letten. Ook herken ik de signalen van mijn astma. Zo heb ik al een hele tijd geen echte aanval meer gekregen. Daarom is het allerbelangrijkste nog altijd luisteren naar je lichaam en je astma leren kennen. Als je net zoals ik last heb van de koude lucht, kunnen volgende tips helpen.

Medicijnen

Jaja, je zal het al regelmatig van je arts gehoord hebben: gebruik consequent je medicijnen. Eerlijk: ik bezondig me hier regelmatig aan in. Tijdens de zomer levert dit niet echt een probleem op. Nu in de winter, vooral in de koude, heb ik geleerd dit toch consequent te gebruiken. Vooral mijn dagelijkse puffer. Deze werkt onstekingsremmend, waardoor mijn longen rustig blijven. Ventolin (dus de noodpuffer), gaat nu altijd mee. Op dagen waar ik weet dat ik het moeilijk kan krijgen, gebruik ik voor vertrek mijn ventolin.

sjaaltje/buff

tips hardlopen koude

mijn buff gaat nu altijd mee

Koude lucht is nefast voor mijn longen. Daarom vertrek ik altijd met een buff rond mijn nek. Als het heel koud is, doe ik die voor mijn mond. Zo adem ik geen koude lucht in. En nee, neusademhaling is echt niet voor mij besteed. Ik heb in de winter altijd ofwel een verstopte neus dan wel een lopende neus.

Warming up

Mijn longen moeten echt opwarmen. Dus start ik altijd als een uber trage slak. Soms gênant hoor, dan denk ik: ik kan beter wandelen. Toch helpt het om zo mijn ademhaling netjes onder controle te houden. Eenmaal mijn longen opgewarmd zijn, kan ik sneller lopen. Daarbij hopend dat ik die anderen kan inhalen, wat niet dikwijls gebeurd. Ik ga van uber trage slak meestal gewoon naar trage slak. Soms word ik een snelle slak. Toch blijf ik een slak.

Spaar je adem

Niet praten, misschien het moeilijkste wat er is, voor mij toch. In de winter heb ik echt elke ademteug nodig. Als ik dan begin uit te leggen, begin ik naar adem te happen en wordt zelfs de rustigste duurtraining zwaar. Enkel op mooie dagen en rustige duurlopen, lukt het me af en toe. Gelukkig heb ik een looppartner, namelijk mijn man Mario, die een echt viswijf is. Dus moet ik enkel af en toe een instemmend knikken of het uhhum-geluidje maken.

Pas je schema aan

‘Let it go’ zoals disney prinses Elza zingt. Staat er een intervaltraining op het programma, maar is het juist ijskoud? Vergeet je schema en ga gewoon voor een duurloop. Ook pas ik mijn tempo aan. Ik heb nu eenmaal minder lucht dan anderen. Ik zorg altijd dat ik niet buiten adem geraak. Als ik mijn ‘zomer’tempo aanhou, krijg ik gegarandeerd een aanval. Tempo werk doe ik wanneer ik me goed voel en op een mooie dag. Dan ga ik echt voluit en moet ik wel naar adem happen. Maar dit doen alle sprinters. Enkel heb ik tussen de sprintjes wat meer tijd nodig om te herstellen en om op adem te komen. Die neem ik dan ook.

Met deze tips, kan ik de winter overleven en netjes blijven hardlopen met mijn astma. Natuurlijk is ieder astma anders, dus praat erover met je arts.

Liefs

Linda