Hardlopen en hooikoorts: help, daar zijn de pollen weer

Joepie de lente is in het land….Help daar zijn de pollen ook weer. Hier gaan we weer dus: genies, gesnotter…en moe. Ik ben absoluut voorstander van de lente en de zomer. Enkel mijn hooikoorts maakt dat ik er minder kan van genieten dan ik wil. Zelfs mijn hardlopen lijdt eronder. Tranende, pikkende ogen, loopneus en vermoeidheid, dit heeft geen goede invloed op mijn hardlopen. Wat doe ik eraan?

Hooikoorts dus

Ik vermoed dat iedereen wel weet wat dit inhoudt en niets te maken heeft met echte koorts. Ik ben dus spijtig heel allergische voor verschillende (echt een hele waslijst) pluisjes en pollen in de lucht. Berkenpollen is nu mijn grootste probleem, binnenkort duiken de graspollen op…zo blijven we bezig. De symptomen van hooikoorts zijn:

  • Loopneus en/of verstopte neus
  • Niesbuien
  • Tranende ogen
  • Benauwdheid
  • Vermoeidheid
  • Kriebelhoest
  • Slecht slapen
  • Hoofdpijn

Dus dit is de waslijst van ongemakken waarmee ik nu te kampen heb. Dit is geen pretje als je aan het trainen bent volgens één of ander schema voor één of andere wedstrijd of evenement.

Natuurlijk wil je, net als ik, blijven hardlopen. Als eerste is het dan wel belangrijk om te weten waar je allergisch aan bent. Dus ga eerst eens langs de dokter. Dit heb ik dus lang geleden ook al gedaan en zo heb ik aangepaste medicijnen gekregen: antihistamine en een neusspray. Dit helpt een beetje. Toch moet ik nog wat andere aanpassingen doorvoeren om netjes te kunnen blijven hardlopen.

Douchen en wassen

Dit klinkt misschien stom. Maar het eerste wat ik altijd doe na mijn trainingen is onder de douche springen en loopkledij in de wasmachine. Tijdens het hardlopen, zijn al die stomme pollen in haren en kledij gekropen. Dus die wil je niet in huis gaan rondstrooien he.

Pas je trainingen aan

Ik kan dit echt niet genoeg herhalen: je schema is een leidraad, geen heilig object dat je kost wat kost moet volgen. Als je last hebt van benauwdheid of vermoeid bent, ga dan zeker niet die zware intervaltraining. Ga voor een rustige training of neem wat meer rust.

Kies je omgeving

Natuurlijk is het hardlopen in de bossen heel fijn en mooi. Maar daar bevinden zich spijtig genoeg heel wat pollen. Dus plan je route niet helemaal door bosrijke en landelijke gebieden.

Daarnaast lees je ook wel eens te gaan lopen in een regenbui. Spijtig genoeg werkt dit niet voor mij. Bij de eerste druppels die op de bomen vallen, komt er door die beweging juist meer pollen vrij. De regen zorgt dat die sneller vallen. Na een bui, zeg je dan, tja dan heb je het probleem dat de pollen weer vrij kunnen rondvliegen he.

Last, but not least…draag een zonnebril

Zoals jullie al gemerkt hebben, ik draag bijna altijd een zonnebril op mijn snoet. Een bril beschermt je ogen$ tegen de pollen. Nu ja een beetje toch, maar door die zonnebril ziet niemand je tranende rode ogen.

Zo probeer ik het pollenseizoen dus te overleven. Natuurlijk treedt er ook een beetje gewenning op. Bij de eerste piek heb ik ontzettend veel last ervan. Toch past mijn lichaam zich aan…als ik netjes mijn medicatie gebruik natuurlijk.

Wie van jullie heeft ook hooikoorts? Hoe uit zich dat bij jullie? Hebben jullie nog andere tips?

Liefs

Linda

Vegetarisch eten en hardlopen: een droomhuwelijk?

Vegetarisch eten doen mensen voor verscheidene redenen: tegen dierenleed, milieu…Voor mij was er buiten die redenen, nog een andere belangrijke reden: ik lust eigenlijk vlees niet graag. Eerlijk de voorgaande redenen tellen ook wel een beetje mee hoor. Voorlopig bevalt me de vegetarische levensstijl wel en kan ik het heel goed combineren met hardlopen. Daarbij heb ik zelfs een stuk minder last van mijn maag. Ook heb ik veel meer energie. Maar wat is nu juist vegetariër, flexitariër en veganist? Kan je wel hardlopen zonder vlees?

Van vleeseter…

Ik ben opgegroeid, zoals de meesten denk ik, dat je vlees moet eten om gezond te zijn. Hier zit vanalles in wat je nergens kunt halen. Daardoor bestond mijn bord altijd uit: aardappelen (of rijst, spaghetti,…) – groenten en natuurlijk een stukje vlees. Het broodbeleg bestond bij mij bijna nooit uit vleeswaren. Probleem was dat ik vlees niet graag at. Ik lustte dat niet. Ja ik at het…met een heleboel saus. Meer en meer begon me dit tegen te steken en ging ik op zoek naar alternatieven.

…naar flexitariër…

Zo kwam het dat ik minder en minder vlees begon te eten. Zo begon ik langzaam kennis te maken met vegetarisch eten. Toch bleef ik af en toe vlees eten, voornamelijk kip. Omwille dat ik nog altijd in de veronderstelling leefde dat ik dit nodig had. Toch merkte ik al een verandering op. Ik was minder moe en kreeg niet zoveel last meer van mijn maag.

naar vegetariër.

Zo kwam het dat ik begin dit jaar (zeker na mijn opname in het ziekenhuis) besloten heb om helemaal vegetarisch gaan te eten. Een heel nieuwe wereld ging voor me open.  Nieuwe smaken en nieuwe dingen. Het aanbod in de winkels is echt heel groot. Het grote misverstand wat ik tegenwoordig moet uitleggen: nee ik eet niet elke dag vleesvervangers. Vegetarisch eten is totaal anders gewoon hetzelfde als anders eten, maar je stuk vlees vervangen door bv een vegetarische hamburger.

Wat is dat nu juist allemaal?

Het begrip vegetariër is verre van eenduidig voor de meesten. Als ik vertel dat ik vegetariër ben, dan gaan er sommigen vanuit dat ik ook wel vis eet. Nee dus. Hier een kleine onofficiële woordenlijst:

flexitariër: is iemand die afwisselt, dus de ene keer gaat hij voor vlees en de andere keer gaat hij de vegetarische toer op.

vegetariër= iemand die geen vlees, vis, gevogelte en wild eet, maar wel zuivelproducten en eieren

pescetariër = iemand die geen vlees, gevogelte en wild eet, maar wel zuivelproducten, eieren en ..jep vis.

veganist = iemand die all the way gaat, dus niets van dierlijke oorsprong (zo ver ga ik voorlopig niet)

En mijn hardlopen dan?

Bij sommige mensen leeft nog de gedachte dat je beter niet vegetarisch kunt eten als je veel sport, maar dat is onzin. Zo heb ik gemerkt dat in mijn runningcommunity heel veel hardlopers zijn die vegetarisch eten. Vegetarisch eten en hardlopen gaat prima samen. Je moet er alleen op letten dat je genoeg ijzer, B-vitamines en eiwit binnenkrijgt.

Koolhydraten

Voor hardlopers een belangrijk bestanddeel van hun voeding. Ik weet het, er zijn er die het tegendeel beweren. Ik blijf voorlopig nog lekker ouderwets hierin. Gewoon omwille van het het feit dat de verbranding van koolhydraten efficiënter verloopt dan die van vet. (Daarbij vet heb ik genoeg aan mijn lijf woahahaha) Koolhydraten zitten hoofdzakelijk in granen, aardappelen, rijst, peulvruchten en deegwaren. Een vegetarische voeding bevat doorgaans meer dan genoeg koolhydraten. Dus als je het zo bekijkt, zijn de vegetariërs goed bezig.

Eiwitten oftewel de proteïnes

Voor dit had ik in het begin schrik om vegetariër te worden en zo blijf ik af en toe nog wat kip eten. Voor de proteïnes dus. Groot was mijn verbazing dat er meer dan genoeg plantaardige proteïnes te vinden zijn. Tekorten loopt je niet zo snel op…als je natuurlijk gevarieerd blijft eten. Daarbij eet je al vegetariër nog wel zuivelproducten en deze zorgen ook voor je nodige proteïnes.

Mis je dan niks?

Vlees en vis zijn niet onmisbaar, heb ik geleerd. Als je als hardloper vlees en vis uit je voeding schrapt, kan je zonder supplementen echt wel alle essentiële voedingsstoffen binnenkrijgen. Enkel heb je een verhoogd risico op ijzertekort. Dit heeft me lang tegengehouden voor vegetarisch te gaan (al een paar keer serieus ijzertekort had…terwijl ik nog vlees at). En ja in vlees zit relatief veel ijzer die bovendien gemakkelijker door het lichaam opgenomen wordt dan ijzer uit plantaardige producten. Toch kun je gerust aan je dosis ijzer geraken. Bij de keuze van je voeding, moet je daarom kiezen voor volkorengraanproducten en combineer je maaltijden altijd met een product dat rijk is aan vitamine C. Denk aan fruit, groenten, aardappelen en sinaasappelsap…

Leef ik nu gezonder?

Vegetarisch eten is een andere levensstijl. Het is echt niet enkel je vlees vervangen door een vleesvervanger en daarmee is de kous eraf. De vraag of ik echt gezonder leef, neeuh…daarvoor lust ik nog veel te graag dat pakje chips en dat bakje ijs. Ook moet je ook hier aan portie-controle doen. Het leuke aan vegetariër worden, was dat ik noten mocht/moest eten. Noten behoren ook tot ideale vleesvervangers. Natuurlijk ligt overdaad ook hier weer om de loer.

Voor mij heeft vegetarisch eten vele voordelen opgebracht: meer energieker en sterker. Daarbij heeft het totaal geen invloed op mijn hardloopprestaties. Dus ga ik hier lekker mee verder.

Wie van jullie is ook vegetariër? Hebben jullie nog goede recepten of sites voor recepten? Hoe ondervinden jullie het hardlopen? En natuurlijk: wie van jullie kan zijn stukje vlees niet missen?

Ik lees jullie verhalen graag.

Liefs

Linda

Road to Antwerpen #6 – marathonpoging 2

10 miles of toch maar de marathon? Dat was de vraag deze maand. Heel lang getwijfeld. Het hardlopen ging eindelijk de goede kant uit. De afstanden gingen echt vooruit. Daarbij heb ik eindelijk nog eens een maand deftig kunnen trainen. Wat ga ik nu volgende maand hardlopen: de 10 miles of de marathon? Wil je het antwoord weten, lees dan vlug verder.

Eindelijk beter

De griep was eindelijk uit mijn lijf, enkel mijn schouder deed nog wat last. Gelukkig kon ik hiermee toch hardlopen. De eerste keren waren een beetje nostalgie: hardlopen afgewisseld met wandelen. Verbazend ging het snel vooruit en kon ik al terug een deftige afstand hardlopen.

gelukkig smelten we niet van wat regen…

Nog niet eens aan de helft van de maand en ik liep al terug 15 km…jippie. Wel was ik nat tot op mijn onderbroek. Toen we vertrokken was het mooi weer. Dus geen regenjasje nodig, dacht ik..hoopte ik. Een beetje verkeerd ingeschat, want onderweg begon het te regenen.

krampen

In een stadscentrum wonen, heeft zo zijn voordelen. Maar ook zijn nadelen, dit heb ik aan den lijve kunnen ondervinden. Zo gingen we op een avond op pad voor een rustig rondje. De bedoeling was nog eens onze stad wat hardlopend te verkennen. Nog maar een paar kilometer van de deur, kreeg ik ineens vreselijke buikpijn. Tijdens onze andere looptochten zou dit geen probleem zijn: bosjes genoeg. Nu enkel straten en goten…zou ik het wagen? Toch maar vlug rechtsomgekeerd en richting huis gewandeld. Tja hardlopen met krampen lukt niet zo goed.

rara waar nam ik mijn gelleke?

Spijtig genoeg was dit niet de enige keer dat ik met krampen kreeg af te rekenen. Zo hadden we een lange duurloop, nu ja lang..zo’n 2u30 tot 3u = 23 tot 27km, gepland. Deze momenten gebruik ik meestal om voedsel enzo uit te testen. Zodat ik tijdens wedstrijden niet verrast word. Zo gezegd zo gedaan, gepakt en gezakt vertrokken. Alles ging goed totdat ik op rond 16 km een nieuw gelleke ging proberen. Aiaiai..wat was me dat..eventjes nadien maagkrampen niet te doen. Zoveel pijn dat ik maar gewoon naar huis ben gewandeld. Dus als geloof  het maar dat ze zeggen dat je het beste je gellekes en drank voordien uittest. Blij dat ik het gedaan heb, stel je voor dat ik zoiets meemaak op een wedstrijd…balen dan.

Kilometers malen

Na een tijdje zo weinig gelopen te hebben, was het zoeken om toch er terug in te komen. Ga ik nu eerder voor tijd of voor afstand? Want tempo was nog altijd aan de lage kant. Nu om eerlijk te zijn, heb ik in het begin gewoon gelopen…zonder rekening te houden met iets. Gewoon zonder schema of doel, enkel zorgen dat ik terug liep. Verbazend werkte het wel goed en was ik snel terug ‘in conditie’. Zo zat ik al snel terug aan afstanden van 10km.

Tijd of afstand trainen nog deze maand? Dat was mijn grootste probleem. Soms heb ik het gevoel dat hoe meer ik leer en weet, hoe minder ik weet…Dus heb ik gekozen voor een combinatie van de twee: tijdens de weekdagen trainingen op afstand en tempo. Zondagen lange duurlopen op tijd…hoe ver ik geraak dat zien we dan wel. Voor het uitstippelen van de route was dit geen probleem. Ik weet hoe traag ik loop, dus ik weet wat ik ongeveer wel kan lopen op een bepaalde tijd..in een rustig, heel rustig, tempo.

whoohoo

Wat geeft dit dan voor maart? Groot was mijn verbazing dat ik toch 117 km om mijn garmin geregistreerd heb. Totaal niet verwacht, ook heb ik echt niet het gevoel dat ik zoveel kilometers in mijn benen heb. Straf.

Alternatieve trainingen

Naast het hardlopen, zat ik natuurlijk ook nog met mijn schouder. Deze zorgde af en toe wel voor wat hinder. Maar laten we eerlijk zijn: tijdens het hardlopen maakt het niet uit of je je arm boven je hoofd krijgt. Dus werd ik er niet bij gehinderd tijdens het hardlopen. Enkel had ik me voorgenomen om mijn alternatieve trainingen van februari wel te behouden. Daarnaast wou ik echt wat meer aandacht terug besteden aan mijn enkel en core.

Dus zo zat ik minstens 1 keer per week nog altijd op mijn hometrainer of stepper. Gevolgd door een sessie met verschillende oefeningen. Doordat mijn dochter het huis uitgevlogen is, heb ik nu een kamer extra. Die is helemaal ingericht als sportkamer. Zo heb ik geen excuus meer: alles staat/ligt klaar. Het enige wat ik moet doen is binnenstappen en eraan beginnen.

Wat ga ik nu lopen op 22 april?

Deze vraag heeft dus heel de maand in mijn hoofd gespeeld. Met vrienden erover gehad en aan het twijfelen geweest. Lang aan het twijfelen geweest. Ik weet dat ik de 10 miles ga aankunnen op 22 april. Ga ik dan toch maar voor een snelle 10 miles?? Of ga ik toch die marathon proberen en totaal niet weten of ik het ga halen in binnen de gestelde tijd (5u30)?

Als ik eerlijk moet zijn: de 10 miles steken me een beetje tegen: te druk en ik heb het er wel mee gehad. Als ik daarbij niet ga voor de marathon, dan gaat er altijd die vraag blijven: had ik niet beter..? Stel je voor dat ik de 10 miles super goed loop..dan ga ik me vervloeken dat ik niet de marathon gelopen heb. Langs de andere kant: stel je voor dat ik tijdens de marathon al op 15 km moet opgeven?? Ik denk dat ik me teveel afvraag en twijfel.

Dus dit is mijn besluit: ik ga (voorlopig) de marathon starten. Als het me niet lukt, tja dan weet ik waar het aan ligt. Want volgens mijn beste vriendin en Mario ga ik anders toch spijt hebben dat ik niet geprobeerd heb. Zij geloven in mij, dus ik ga een beetje meer in mezelf geloven.

Tot volgende maand aan de start of finish van de marathon.

Liefs

Linda

Regen en hardlopen: een ideale combinatie?

De winter is de deur uit en daar is zijn de maartse buien en aprilse grillen. Regen dus…en niet zo een beetje. Omdat we niet van suiker gemaakt zijn, blijven we hardlopen in de regen. Soms is het zelfs fijn om te hardlopen in de regen, behalve in die echte stortbuien.  Nog niet overtuigd om in de regen je rondje gaan te maken? Met deze tips lukt het je zeker.

Warm lekker binnen op

Doe alvast wat opwarmingsoefeningen voor je het huis uitgaat. Eenmaal buiten kan je verder gaan, maar je motor is dan toch al wat voorgewarmd.  Ik start meestal in mijn woonkamer met al wat losmaakoefeningen en wat ‘touwtje springen’. Buiten vertrek ik heel rustig en bouw langzaam op.

Regenjasje

Zoals goede hardloopschoenen, mag een goed regenjasje zeker niet ontbreken. Een goed regenjasje beschermt je niet enkel tegen de regen, maar is ook winddicht. Ook moet het regenjasje goed aansluiten aan je polsen.

Het enige wat een regenjasje niet mag doen, is je helemaal afsluiten. Als je regenjasje zo waterdicht is, kan je zweet helemaal geen kanten uit. Geloof me: je gaat het vlug veel te warm hebben in zo een regenjasje. Zorg dus dat er voor verluchting gezorgd is.

Slippery when wet

Op pas gedweilde vloeren staat er een bord: opgepast glad. De natuur heeft dit vergeten neer te zetten bij regen.  Regenwater en modder is een ideale combinatie om te schuiven. (als je het niet gelooft, kom gerust de modder in mijn wei testen) Als je het niet vertrouwd (of je bent bang om te vallen zoals ik), verkort je pas zodat je meer balans krijgt.

Ook plassen kan je beter vermijden. Zelfs kleine plassen, want die kunnen dieper zijn dan je verwacht (kan ik van meespreken). Met natte schoenen en sokken hardlopen is niet leuk ….en je kan er bleinen van krijgen.

Nog niet overtuigd?

Heb je nog wat redenen nodig om op pad te gaan?

  • Er zijn veel minder mensen buiten. Dus het is een stuk rustiger. Je kan je nog beter concentreren op doel. Of je kan nieuwe dingen proberen, want geen kat die het ziet (aka ikke die mijn oefeningen van looptechniek aan het leren ben)
  • De lucht voelt schoner, geen idee of het ook zo is (zal wel niet). Toch voelt het frisser aan, zuiverder.
  • Je kunt beter tempo houden en blijven hardlopen. Want wie wil nu gaan wandelen in die regen?

 

Wie van jullie vindt hardlopen in de regen ook zo fijn? Wie van jullie is met geen stokken buiten te krijgen dan? Hebben jullie nog wat extra tips voor het hardlopen in de regen?

Ik lees het graag.

Veel loopplezier in de volgende bui

Liefs

Linda

ps: weet je niet direct wat opwarmingsoefeningen voor het hardlopen, neem dan eens een kijkje op mijn blog Simpele warming up in de winter – 5 oefeningen

Ik beken: ik stink in hardlopen, toch ben ik een hardloper

Ondanks ik absoluut niet goed in hardlopen ben, durf ik me echt wel als hardloper benoemen. Natuurlijk ben ik veel meer dan enkel een hardloopster. Toch vind ik het wel iets hebben als mensen me vragen wat ik doe als hobby: “Ik loop” klinkt goed. Maar als je zegt ‘ik ben een hardloopster’…het geeft wel wat meer  cachet vind ik. Toch ben ik er niet goed in.

Toen ik startte met hardlopen, dacht ik dat ik snel vooruit ging gaan. Wat viel dat tegen.  Het ging heel moeizaam en langzaam. Toch gaf ik niet op. Langzaamaan begon ik te kunnen lopen…enkel wat liep ik traag. Mijn tempo was miserabel. Ik liep dat was het voornaamste. Ook toen ik het schema volgde van start to run, waarin verteld werd dat je op het einde 5 km kon lopen (dus een half uur), was dit ook weer een tegenslag. Ja ik kon een half uur lopen …maar ik was bijlange nog niet aan de 5 km.

Toch hield dit me niet tegen en bleef ik hardlopen. Altijd hing ik ergens achteraan. Ik werd altijd door zowat iedereen ingehaald, zelden haalde ik zelf mensen in. Toch gaf ik niet op. Raar eigenlijk, want vroeger zou ik me slecht voelen omdat het niet lukt en zou ik opgeven. Waarom bleef ik dan toch doorgaan?

geen toptijd, toch tevreden

Ergens tijdens al die kilometers was ik me echt als hardloopster gaan voelen. Vertelde me niet dat ik jogde, nee ik liep..traag voor anderen misschien, maar ik liep. Voor mij voelde het echt als hardlopen. Ik merkte wel dat ik toch wel iets verbeterde. Natuurlijk zal ik nooit in de bovenste helft van de uitslag geraken  (of ik moet ineens uitzonderlijk goed worden). Is dat nodig? Nope. De plaats van mijn prestatie doet geen afbreuk van mijn persoonlijke prestaties. Toen ik dit besefte, voelde ik me ineens een stuk lichter.

hier ga je mij meestal moeten zoeken

nog niet laatste….

Traag hardlopen, het is en blijft nog altijd wel een dingetje. Toch heb ik al halve marathons gelopen en binnenkort een marathon. Enkel die tijdslimiet blijft wel wat angst inboezemen. De angst dit niet te halen is altijd wel ergens aanwezig. Zo bekijk ik ruim om voorhand hoe snel ik minstens moet hardlopen om binnen de tijd de blijven. Eerlijk, ik heb nog niet meegemaakt dat ik uit de wedstrijd werd gezet, omdat ik te traag liep. Ook heb ik nog niet meegemaakt dat ik als laatste aan het lopen ben, met de volgwagens achter mij. (Niet dat dit ooit mijn doel is hoor.) Dus langs de andere kant, zo heel slecht zal ik het wel niet doen. Dat hou ik me toch voor.

Dus ja, misschien ben ik niet het schoolvoorbeeld van een goede hardloper. Ik ben er zelfs slecht in als je gewoon naar mijn tijden kijkt. Toch zeggen dit tijden niets over mij en waar ik van kom. Ik hou vol en voel me een hardloopster, dat is het belangrijkste.

Liefs,

Linda

Road to Antwerpen #5 – marathonpoging 2

2018 is zo mijn jaar voorlopig nog niet. Weer een maand vol met tegenslagen. Het begon met een stomme val en eindigde met een serieuze griep. Hoe ik deze maand overleefd heb, lees je nu.

Hoe gaat het nu met mijn marathon, zal je misschien wel afvragen. Nu geen idee eigenlijk. Deze maand heb ik echt het gevoel dat alles tegenzit. Toch heb ik me zo goed mogelijk verweerd. De moed ging op en neer en nu hangt die ergens ertussen.

Het startte al in het begin van deze maand. Na mijn werk, viel ik over een stom putje in het voetpad. Gevolg: bont en blauw en pijnlijke schouder. Dit probeerde ik eerst nog wat te negeren. Wat spijtig genoeg niet lukte. Na toch maar wat doktersbezoeken was het verdict: ac-gewricht (wat sleutelbeen aan schouder verbindt) uit de haak. Simpel gezegd he, dokters gebruiken een veel moeilijker term.

Hardlopen was niet verboden, maar wegens te pijnlijk, lukte het niet meer. Dus op zoek naar alternatieven: wandelen, op de hometrainer en de stepper… ik wou echt mijn conditie op peil houden. Toch miste ik het hardlopen. Wel heb ik een heleboel interessante documentaires op netflix gezien terwijl ik heftig aan het trappen of steppen was.

Tegen het einde van de maand begon ik zelf terug een beetje hoop in het hardlopen te krijgen. Zo startte de funrunners met een nieuwe start-to-run. Ideaal voor mij om mijn schouder is terug uit te testen. Het hardlopen ging goed, geen last. Ook was het superleuk om dit te doen. Dit ben ik echt van plan wat meer te doen. Ook moet ik nog vermelden dat ik echt trots ben op al die nieuwe lopers. Ze hebben echt flink hun best gedaan en ze zijn echt een leuke bende.

Yes ik ben weer vertrokken…dat dacht ik toen echt. Echter een griep dacht daar anders over. Echt doodziek geweest, koorts en pijn..poeh. Gewoon het laatste weekend in bed doorgebracht..gewoon gepasseerd zonder dat ik het echt doorhad.

Nu is de griep bijna weg, ga ik naar de kinesist en heb ik een besluit genomen. Ik ga me nog tot eind maart geven. Als ik dan 30 km kan lopen, gaat die marathon er misschien toch van komen. Als ik er niet aan die kilometers geraak, tja dan worden het de 10 miles. Marathons komen er nog genoeg.

Met deze wijze woorden, kan ik met een gerust hart aan de maand maart starten. Hopelijk mag ik op jullie steun blijven rekenen ook als ik mijn marathon niet ga lopen.

Liefs Linda

 

hardlopen met je partner: een vloek of een zegen?

Wie me volgt om instagram, weet het al lang. Ik train bijna altijd samen met mijn man Mario. Misschien lijkt het romantisch en ideaal. Toegegeven dit is het meestal ook wel. Toch is het niet zo gemakkelijk als het lijkt.  Samen sporten met je levensgezel kan de relatie versterken of vernietigen.  Zo hebben wij in het begin ook geworsteld hoe we dit moesten laten werken. Wil je weten hoe wij het doen, lees dan zeker verder.

In den beginne..

Ik ben gestart met hardlopen, eerst eventjes met mijn dochter, nadien liep ik alleen. Heerlijk met muziek in mijn oren wat kilometers malen. Zalig was die tijd. Toen Mario hersteld was van zijn rugblessure, merkte hij dat de conditie verdwenen was. Voordien reed hij met zijn mountainbike. Maar dit kon hij voorlopig niet meer met zijn rug. De dokter gaf hem wel groen licht op te starten met hardlopen voor de conditie terug op te krikken. Dus ging hij mee op pad.

Omdat ik nog volop in het start to run programma zat, deed hij in het begin mee. Toen zijn conditie verbeterde, gingen we in het park lopen. Ik op mijn tempo en schema en hij op zichzelf. Dit ging een tijdje goed. Totdat ik meer en langer ging lopen. Vanaf toen gingen we samen op pad en konden de discussies beginnen.

Uitzoeken

Onze tempo’s zijn totaal verschillend. Dus hoe gingen we dit oplossen? Daarbij hebben we allebei een totaal ander idee van trainen. Ik ben van de cijfertjes en schema’s, Mario is eerder van hop die schoenen aan en op weg, zonder doel en plan. Omdat hij begreep wat hardlopen voor mij betekent, had hij besloten gewoon met me te gaan lopen op mijn tempo. Toch gaf dit soms problemen. Onbewust dreef hij soms het tempo op. Dan werd ik kwaad en krijgen we ruzie. Of hij liep altijd een stukje voor me…ook zo irritant.

Langzamerhand begon het te lukken.  Heerlijk waren die momenten dat we samen op pad konden gaan. We gebruikten onze lopen om over vanalles te praten: over de opvoeding van onze dochter, over problemen op het werk…We kwamen nog dichter tot elkaar.

Niet dat het toen altijd van een leien dakje ging. Zo vergeet ik nooit die 10 miles waar het zo een grote ruzie kregen onderweg. Ik had het moeilijk en hij babbelde er maar op los…Deze ruzie heeft een paar dagen gewoed. Toen beseften we dat er afspraken diende gemaakt te worden.

Hoe het nu gaat

Gelukkig is alles goed gekomen en lopen we nog steeds samen. Tijdens wedstrijden en moeilijke momenten hebben we de afspraak dat wat er gezegd wordt (eerder geroepen en gevloekt) na de finish vergeten moet zijn. Ook hebben we wat sleutelwoorden afgesproken zodat bv Mario weet wanneer hij moet zwijgen.

Sinds we voor de marathon zijn gaan trainen, hadden we ook besloten om intervallen apart te doen. Samen opwarmen dan ieder zijn ding. Ook tijdens rustige loopjes doet Mario af en toe een sprintje voorwaarts en dan terug. Want onze tempo’s zijn nog altijd heel verschillend. Enkel tijdens lange duurlopen blijven we altijd samen.

Toch hebben onze verschillende tempo’s af en toe ook voordelen. Zo had ik soms de neiging te traag te lopen,vooral tijdens tempolopen.  Hij dreef dan stilletjes het tempo op. Dankzij zijn bemoeienissen ben ik af en toe sneller dan ik verwacht

Af en toe ga ik ook terug alleen op pad, want soms heb ik hier ook behoefte aan. Altijd samen hardlopen klinkt ideaal en dat is het negen op de tien keer ook. Toch zijn er momenten dat ik nood heb aan alleen op pad gaan.

Daarbij heeft Mario ook zijn ambitie opzij geschoven. Want samen trainen voor een doel, een wedstrijd samen lopen dat vind hij veel belangrijker dan zijn eigen tijd. Hiervoor heb ik enorm veel bewondering voor hem…ondanks dat ik af en toe op hem vloek tijdens onze loopjes.

Mijn belangrijkste raad

Praten, praten en nog eens praten. Maak duidelijke afspraken over hoe en wat. De kans dat jullie hetzelfde tempo hebben is klein. Dus bespreek hoe jullie dit gaan oplossen.

Is trainen met je partner aan te raden?

Ja absoluut. Toch mag je niet vergeten om goede afspraken te maken. Samen trainen zorgt dat jullie een sterker koppel worden. Als jullie het allebei druk hebben, krijgen jullie zo wat meer tijd voor elkaar. En misschien het allerbelangrijkste: als hij (of zij) je nog altijd graag ziet wanneer je er bezweet en hongerig uit ziet, dan weet je zeker dat je de liefde van je leven hebt gevonden.

Nog een kleine tip om samen te hardlopen: hardlopen zorgt dat er endorfines vrijkomen…en je krijgt meer zin. Dus plezier tussen de lakens gegarandeerd.

Wie van jullie traint ook met zijn partner? Of misschien doe jij het liever niet?

Liefs

Linda

Road to Antwerpen #4 – marathonpoging 2

Wat vliegt de tijd, weeral een maand voorbij. Die marathon komt maar dichter en dichter. Ben ik er klaar voor? Absoluut niet. Ben ik op goede weg? Hopelijk wel. Voorbije maand is niet in goede omstandigheden begonnen. Toch is ze goed geëindigd. Wil je weten hoe de afgelopen maand vergaan is? Lees dan vlug verder.

Moeilijk begin…

Zoals jullie je misschien kon kunnen herinneren, heb ik vorige maand ziek afgesloten (lees road to Antwerpen #3 ). Gevolg: verschillende dagen niet kunnen trainen. De eerste kilometers deze maand waren dan ook een uitdaging en een vraag. Op nieuwjaarsdag trok ik de eerste keer na mijn ziekte terug mijn hardloopschoenen aan. Verbazend ging het redelijk goed. Nu ja er moest wel wat gewandeld worden…Dat wandelen kwamen nog regelmatig terug deze maand.

Eindelijk terug regelmaat

Gelukkig kon ik nu wel redelijk regelmatig trainen. Daarnaast had ik me ook voorgenomen om mijn core en spierversterkende oefeningen nu echt serieus gaan te nemen. Zo kwam het dat ik elke maandag mijn matje uitrolde en mijn oefeningen deed. Buiten mijn klassieke oefeningen, maakte ik gebruik van een app: nike training club. Hier vond ik echt interessante work-outs.

Mijn looptrainingen heb ik beperkt tot wat rustige duurlopen en tempolopen. Interval heb ik deze maand aan me laten voorbij gaan. Langzaam kilometers toevoegen, dat was mijn doel. Hoe blij was ik dan ook dat ik langzaam terug naar de 20 kilometer ging. Een afstand die me normaal redelijk vlot ligt..nu was het werken geblazen. Het deed me terugdenken aan het begin van mijn hardloopcarrière. Niet dat ik ooit die 20 kilometer snel gelopen heb hoor. Ik was en ben nog altijd een trage loopster. Maar ik kon blijven lopen. Dit was nu even verdwijnen. Wandelen, dat moest ik af en toe doen tijdens mijn trainingen.

…. goed geëindigd.

Tegen het einde van de maand heb ik eindelijk over de 20 kilometer geraakt, jeuh. Mijn langste loop was juist geen 23 km…die ik heel de tijd heb kunnen blijven lopen. Hoe lang ik erover gedaan heb, tja daarvoor schaam ik me een beetje. Het heeft juist iets meer dan 3u geduurd (3u02 voor goed te zijn). Ondanks dat ik me erbij neergelegd heb dat ik een trage loopster ben, een slak, heb ik er niet altijd vrede mee. Ja ik heb nu die afstand gelopen, het ging vlot en ben mooi in mijn zone gebleven. Toch is er een kleine teleurstelling over de tijd. Ik zeg wel altijd het uitlopen is belangrijker dan tijd….soms heb ik het hier toch moeilijk mee. Ik weet vanwaar ik kom en wat ik allemaal al bereikt heb…dat helpt me wel wat door die moeilijke momenten.

Terwijl ik deze blog schrijf, ben ik ook mijn statistieken voor deze maand aan het bekijken. Daarbij verwonder ik me dat ik deze maand 110 km bijeen gelopen heb. Om eerlijk te zijn, ik had echt het idee dat ik veel minder gelopen had. Het voelde minder aan.  Eigenlijk ben ik dik tevreden met mezelf nu.

En wat nu met die marathon?

Gaat het me gaan lukken? Deze vraag speelt heel de tijd in mijn hoofd: tijdens het hardlopen, tijdens het slapen, tijdens het eten…Echt heel de tijd. Ik vermoed dat ik de vraag moet loslaten en gewoon gaan trainen. Toch is er die onzekerheid. Ik weet dat ik er in Eindhoven klaar voor was… toch is er die angst dat het deze keer niet gaat lukken qua afstand. Nog een 1O weken om er te geraken. Half maart staat er mijn dertigers gepland. Misschien moet ik gewoon zien hoe deze me gaan lukken.

Liefs Linda

Wat ik als hardloper niet meer wil horen…

Tijdens mijn trainingen en wedstrijden, kom ik altijd wel mensen tegen die van alles roepen. Sommige zijn grappig, goedbedoeld. Nog andere zijn afgezaagd en anderen zijn echt vervelend. Of tijdens de familiefeestjes wanneer ze horen dat je hardloopt, allemaal staan ze klaar met hun goedbedoelde adviezen of erger: ze beginnen het hardlopen af te raden. En nee, ik heb dan meestal geen zin om er tegenin te gaan…het is een feestje voor iets hé.

Wat ik echt niet meer wil horen

  • Beetje sneller. Nu ja hier roepen ze eerder: allez vooruit beetje rapper. Je hebt juist een tempotraining achter de rug van 12 km en eindelijk ben je rustig aan het uitlopen..Dan roept daar zo iemand in de deuropening: allez rapper..Aaargh.
  • Je bent er bijna. Nog zoiets. Je bent juist vertrokken, 100 meter van je deur…er staan nog 19,9 km op de planning. Jaja bijna.
  • Lopen is slecht voor je knieën. Niets zo frustrerend…Het is al lang bewezen dat lopen je knieën eerder versterkt. Alleen mensen die een excuus gebruiken om niet te lopen, zeggen dit nog.
  • Heb je gehoord van die persoon die gestorven is tijdens het lopen? Duh ja we weten het al. Maar wat met al degenen waar de gezondheid verbeterd is door het sporten? Wat met degenen die sterven door overgewicht? Ik zet toch liever in op hardlopen, dank je zeer.
  • Heb je gewonnen? Euhm, ja een sportdrank en wafel. Oh ja nog een medaille ook. Maar vooral de voldoening van het bereiken van de finish en het bereiken van je trainingsdoel. Dat is wat ik vooral win.
  • Zo traag, das toch niet echt hardlopen. Ik loop, dat is het voornaamste en meer dan al degene die in de zetel blijven zitten.

Wat hoor ik dan wel graag.

Nu weet je wat ik beu ben te horen over het hardlopen. Maar wat kan je dan zeggen, vooral tijdens mijn wedstrijden of trainingen? Met deze aanmoedigingen kom je al een heel eind:

  • Goed bezig
  • volhouden
  • ziet er goed uit
  • goed tempo
  • doe zo verder

Als je niets durft roepen..gewoon een opgestoken duim doet al veel.

Ondanks dat ik aan het afzien ben, het moeilijk heb en alles tegenzit, deze woorden maken me blij. Misschien zijn ik te druk bezig met mezelf want het gaat juist wat moeilijker, toch heb ik je gehoord en het doet me veel deugd.

Roep jij wel eens naar lopers? Wat roep je dan? En als je zelf hard loopt, wat hoor je graag en minder graag? Ik hoor het graag

Liefs

Linda

 

Die verdomde eerste kilometers…

Om één of andere redenen, gaan me die eerste loopkilometers nog altijd niet goed af. Ondanks dat ik al vele kilometers en uren in mijn benen heb, blijven die eerste kilometers een gevecht. Nu ja gevecht …eerder een discussie tussen mijn lichaam en geest. Soms trekken ze zelfs aan het zelfde zeil. Dan wordt het pas lastig…Hoe ik zorg dat ik toch blijf doorlopen, lees je hier.

Het gevecht

Of ik nu een warming-up doe of niet, eigenlijk maakt het niet veel uit. Vanaf dat ik gestart ben, haat ik eerst het hardlopen. ‘Waar ben ik toch aan begonnen? Voel ik daar niet een pijntje? Wat is het koud, ik had beter in mijn zetel gebleven?’ Natuurlijk is vertrekken zonder opwarming zeker niet aan te raden, want dan is het nog veel erger. Zo doe ik negen op de tien keer netjes mijn losmaakoefeningen in de hoop dat ik sneller door dat gevecht geraak. Toch merk ik dat het niet heel veel invloed heeft op mijn eerste haatkilometers.

De moeilijkste meters zijn die van je zetel naar je deur. Vergeet het, voor mij gaat het nog een stukje verder. De eerste kilometers worden niet altijd even graag gelopen. Desondanks loop ik supergraag. Nooit ben ik nooit ben ik op zoek gegaan naar de vraag waarom ik die eerste kilometers zo verfoei. Totdat mijn vriendin vertelde dat zij daar ook last van had. Daarom de koe maar es bij de horens gevat en op zoek gegaan.

Redenen waarom

Zo stootte ik op een aantal redenen, zoals:

  • geen opwarming. Nope dit is het niet, want meestal doe ik een opwarming en ook dan blijf ik het gevoel hebben dat het niet leuk is.
  • te snel gestart of te langzaam. Oke, dit overkomt me soms. Toch heeft starten aan het juiste tempo nog nooit gezorgd dat die eerste kilometers vlot gingen.
  • Je bent er nog niet mentaal ingekomen. Hmm dit kan een goede reden zijn, want soms heb ik echt geen zin en is het al een gevecht tot aan de deur te geraken. Die eerste kilometers moet ik er nog mentaal inkomen en me voor te bereiden op wat er nog moet komen bv interval.
  • Endorfine werkt nog niet. Dit is naar mijn mening de grootste reden waarom die eerste kilometers moeizaam gaan. Ik ben een trage, oude diesel. Heel langzaam kom ik op gang, maar eenmaal bezig kan ik blijven gaan. Dat gevoel krijg ik pas na een aantal kilometers, naargelang soort training moet ik toch minstens een kwartier tot twintig minuutjes gelopen hebben.

nog een laatste bemerking

Dus nu ben ik al een stapje dichter bij de redenen waarom ik zo die eerste kilometers vervloek. Een oplossing hiervoor heb ik nog altijd niet. Toch is er een belangrijk ding waar ik aandacht aan besteed tijdens die startkilometers. Als ik begin met mijn training en ik voel een pijntje, analyseer ik het. Is het gewoon dat ik niet deftig opgewarmd ben of is er iets anders aan de hand? Vanaf dat ik merk dat verder hardlopen voor meer pijn zal zorgen en ik misschien geblesseerd kan geraken, is er maar één ding dat ik kan doen: stoppen. Luister naar je lichaam, wat wil het je vertellen. Niet simpel, geloof me. Na al die jaren, maak ik af en toe hier ook nog fouten tegen. (meer hierover in een volgende blog )

Hoe gaan jullie om met die eerste kilometers? Wat denken jullie dat de reden is dat die zo lastig zijn? Hebben jullie tips om ze makkelijker te maken?

Ik lees jullie antwoorden graag

Liefs

Linda

bron: https://www.prorun.nl/training/beginners/4-redenen-waarom-de-eerste-kilometers-altijd-de-moeilijkste-zijn-/