Regen en hardlopen: een ideale combinatie?

De winter is de deur uit en daar is zijn de maartse buien en aprilse grillen. Regen dus…en niet zo een beetje. Omdat we niet van suiker gemaakt zijn, blijven we hardlopen in de regen. Soms is het zelfs fijn om te hardlopen in de regen, behalve in die echte stortbuien.  Nog niet overtuigd om in de regen je rondje gaan te maken? Met deze tips lukt het je zeker.

Warm lekker binnen op

Doe alvast wat opwarmingsoefeningen voor je het huis uitgaat. Eenmaal buiten kan je verder gaan, maar je motor is dan toch al wat voorgewarmd.  Ik start meestal in mijn woonkamer met al wat losmaakoefeningen en wat ‘touwtje springen’. Buiten vertrek ik heel rustig en bouw langzaam op.

Regenjasje

Zoals goede hardloopschoenen, mag een goed regenjasje zeker niet ontbreken. Een goed regenjasje beschermt je niet enkel tegen de regen, maar is ook winddicht. Ook moet het regenjasje goed aansluiten aan je polsen.

Het enige wat een regenjasje niet mag doen, is je helemaal afsluiten. Als je regenjasje zo waterdicht is, kan je zweet helemaal geen kanten uit. Geloof me: je gaat het vlug veel te warm hebben in zo een regenjasje. Zorg dus dat er voor verluchting gezorgd is.

Slippery when wet

Op pas gedweilde vloeren staat er een bord: opgepast glad. De natuur heeft dit vergeten neer te zetten bij regen.  Regenwater en modder is een ideale combinatie om te schuiven. (als je het niet gelooft, kom gerust de modder in mijn wei testen) Als je het niet vertrouwd (of je bent bang om te vallen zoals ik), verkort je pas zodat je meer balans krijgt.

Ook plassen kan je beter vermijden. Zelfs kleine plassen, want die kunnen dieper zijn dan je verwacht (kan ik van meespreken). Met natte schoenen en sokken hardlopen is niet leuk ….en je kan er bleinen van krijgen.

Nog niet overtuigd?

Heb je nog wat redenen nodig om op pad te gaan?

  • Er zijn veel minder mensen buiten. Dus het is een stuk rustiger. Je kan je nog beter concentreren op doel. Of je kan nieuwe dingen proberen, want geen kat die het ziet (aka ikke die mijn oefeningen van looptechniek aan het leren ben)
  • De lucht voelt schoner, geen idee of het ook zo is (zal wel niet). Toch voelt het frisser aan, zuiverder.
  • Je kunt beter tempo houden en blijven hardlopen. Want wie wil nu gaan wandelen in die regen?

 

Wie van jullie vindt hardlopen in de regen ook zo fijn? Wie van jullie is met geen stokken buiten te krijgen dan? Hebben jullie nog wat extra tips voor het hardlopen in de regen?

Ik lees het graag.

Veel loopplezier in de volgende bui

Liefs

Linda

ps: weet je niet direct wat opwarmingsoefeningen voor het hardlopen, neem dan eens een kijkje op mijn blog Simpele warming up in de winter – 5 oefeningen

Ik beken: ik stink in hardlopen, toch ben ik een hardloper

Ondanks ik absoluut niet goed in hardlopen ben, durf ik me echt wel als hardloper benoemen. Natuurlijk ben ik veel meer dan enkel een hardloopster. Toch vind ik het wel iets hebben als mensen me vragen wat ik doe als hobby: “Ik loop” klinkt goed. Maar als je zegt ‘ik ben een hardloopster’…het geeft wel wat meer  cachet vind ik. Toch ben ik er niet goed in.

Toen ik startte met hardlopen, dacht ik dat ik snel vooruit ging gaan. Wat viel dat tegen.  Het ging heel moeizaam en langzaam. Toch gaf ik niet op. Langzaamaan begon ik te kunnen lopen…enkel wat liep ik traag. Mijn tempo was miserabel. Ik liep dat was het voornaamste. Ook toen ik het schema volgde van start to run, waarin verteld werd dat je op het einde 5 km kon lopen (dus een half uur), was dit ook weer een tegenslag. Ja ik kon een half uur lopen …maar ik was bijlange nog niet aan de 5 km.

Toch hield dit me niet tegen en bleef ik hardlopen. Altijd hing ik ergens achteraan. Ik werd altijd door zowat iedereen ingehaald, zelden haalde ik zelf mensen in. Toch gaf ik niet op. Raar eigenlijk, want vroeger zou ik me slecht voelen omdat het niet lukt en zou ik opgeven. Waarom bleef ik dan toch doorgaan?

geen toptijd, toch tevreden

Ergens tijdens al die kilometers was ik me echt als hardloopster gaan voelen. Vertelde me niet dat ik jogde, nee ik liep..traag voor anderen misschien, maar ik liep. Voor mij voelde het echt als hardlopen. Ik merkte wel dat ik toch wel iets verbeterde. Natuurlijk zal ik nooit in de bovenste helft van de uitslag geraken  (of ik moet ineens uitzonderlijk goed worden). Is dat nodig? Nope. De plaats van mijn prestatie doet geen afbreuk van mijn persoonlijke prestaties. Toen ik dit besefte, voelde ik me ineens een stuk lichter.

hier ga je mij meestal moeten zoeken

nog niet laatste….

Traag hardlopen, het is en blijft nog altijd wel een dingetje. Toch heb ik al halve marathons gelopen en binnenkort een marathon. Enkel die tijdslimiet blijft wel wat angst inboezemen. De angst dit niet te halen is altijd wel ergens aanwezig. Zo bekijk ik ruim om voorhand hoe snel ik minstens moet hardlopen om binnen de tijd de blijven. Eerlijk, ik heb nog niet meegemaakt dat ik uit de wedstrijd werd gezet, omdat ik te traag liep. Ook heb ik nog niet meegemaakt dat ik als laatste aan het lopen ben, met de volgwagens achter mij. (Niet dat dit ooit mijn doel is hoor.) Dus langs de andere kant, zo heel slecht zal ik het wel niet doen. Dat hou ik me toch voor.

Dus ja, misschien ben ik niet het schoolvoorbeeld van een goede hardloper. Ik ben er zelfs slecht in als je gewoon naar mijn tijden kijkt. Toch zeggen dit tijden niets over mij en waar ik van kom. Ik hou vol en voel me een hardloopster, dat is het belangrijkste.

Liefs,

Linda

Road to Antwerpen #5 – marathonpoging 2

2018 is zo mijn jaar voorlopig nog niet. Weer een maand vol met tegenslagen. Het begon met een stomme val en eindigde met een serieuze griep. Hoe ik deze maand overleefd heb, lees je nu.

Hoe gaat het nu met mijn marathon, zal je misschien wel afvragen. Nu geen idee eigenlijk. Deze maand heb ik echt het gevoel dat alles tegenzit. Toch heb ik me zo goed mogelijk verweerd. De moed ging op en neer en nu hangt die ergens ertussen.

Het startte al in het begin van deze maand. Na mijn werk, viel ik over een stom putje in het voetpad. Gevolg: bont en blauw en pijnlijke schouder. Dit probeerde ik eerst nog wat te negeren. Wat spijtig genoeg niet lukte. Na toch maar wat doktersbezoeken was het verdict: ac-gewricht (wat sleutelbeen aan schouder verbindt) uit de haak. Simpel gezegd he, dokters gebruiken een veel moeilijker term.

Hardlopen was niet verboden, maar wegens te pijnlijk, lukte het niet meer. Dus op zoek naar alternatieven: wandelen, op de hometrainer en de stepper… ik wou echt mijn conditie op peil houden. Toch miste ik het hardlopen. Wel heb ik een heleboel interessante documentaires op netflix gezien terwijl ik heftig aan het trappen of steppen was.

Tegen het einde van de maand begon ik zelf terug een beetje hoop in het hardlopen te krijgen. Zo startte de funrunners met een nieuwe start-to-run. Ideaal voor mij om mijn schouder is terug uit te testen. Het hardlopen ging goed, geen last. Ook was het superleuk om dit te doen. Dit ben ik echt van plan wat meer te doen. Ook moet ik nog vermelden dat ik echt trots ben op al die nieuwe lopers. Ze hebben echt flink hun best gedaan en ze zijn echt een leuke bende.

Yes ik ben weer vertrokken…dat dacht ik toen echt. Echter een griep dacht daar anders over. Echt doodziek geweest, koorts en pijn..poeh. Gewoon het laatste weekend in bed doorgebracht..gewoon gepasseerd zonder dat ik het echt doorhad.

Nu is de griep bijna weg, ga ik naar de kinesist en heb ik een besluit genomen. Ik ga me nog tot eind maart geven. Als ik dan 30 km kan lopen, gaat die marathon er misschien toch van komen. Als ik er niet aan die kilometers geraak, tja dan worden het de 10 miles. Marathons komen er nog genoeg.

Met deze wijze woorden, kan ik met een gerust hart aan de maand maart starten. Hopelijk mag ik op jullie steun blijven rekenen ook als ik mijn marathon niet ga lopen.

Liefs Linda

 

Road to Antwerpen #4 – marathonpoging 2

Wat vliegt de tijd, weeral een maand voorbij. Die marathon komt maar dichter en dichter. Ben ik er klaar voor? Absoluut niet. Ben ik op goede weg? Hopelijk wel. Voorbije maand is niet in goede omstandigheden begonnen. Toch is ze goed geëindigd. Wil je weten hoe de afgelopen maand vergaan is? Lees dan vlug verder.

Moeilijk begin…

Zoals jullie je misschien kon kunnen herinneren, heb ik vorige maand ziek afgesloten (lees road to Antwerpen #3 ). Gevolg: verschillende dagen niet kunnen trainen. De eerste kilometers deze maand waren dan ook een uitdaging en een vraag. Op nieuwjaarsdag trok ik de eerste keer na mijn ziekte terug mijn hardloopschoenen aan. Verbazend ging het redelijk goed. Nu ja er moest wel wat gewandeld worden…Dat wandelen kwamen nog regelmatig terug deze maand.

Eindelijk terug regelmaat

Gelukkig kon ik nu wel redelijk regelmatig trainen. Daarnaast had ik me ook voorgenomen om mijn core en spierversterkende oefeningen nu echt serieus gaan te nemen. Zo kwam het dat ik elke maandag mijn matje uitrolde en mijn oefeningen deed. Buiten mijn klassieke oefeningen, maakte ik gebruik van een app: nike training club. Hier vond ik echt interessante work-outs.

Mijn looptrainingen heb ik beperkt tot wat rustige duurlopen en tempolopen. Interval heb ik deze maand aan me laten voorbij gaan. Langzaam kilometers toevoegen, dat was mijn doel. Hoe blij was ik dan ook dat ik langzaam terug naar de 20 kilometer ging. Een afstand die me normaal redelijk vlot ligt..nu was het werken geblazen. Het deed me terugdenken aan het begin van mijn hardloopcarrière. Niet dat ik ooit die 20 kilometer snel gelopen heb hoor. Ik was en ben nog altijd een trage loopster. Maar ik kon blijven lopen. Dit was nu even verdwijnen. Wandelen, dat moest ik af en toe doen tijdens mijn trainingen.

…. goed geëindigd.

Tegen het einde van de maand heb ik eindelijk over de 20 kilometer geraakt, jeuh. Mijn langste loop was juist geen 23 km…die ik heel de tijd heb kunnen blijven lopen. Hoe lang ik erover gedaan heb, tja daarvoor schaam ik me een beetje. Het heeft juist iets meer dan 3u geduurd (3u02 voor goed te zijn). Ondanks dat ik me erbij neergelegd heb dat ik een trage loopster ben, een slak, heb ik er niet altijd vrede mee. Ja ik heb nu die afstand gelopen, het ging vlot en ben mooi in mijn zone gebleven. Toch is er een kleine teleurstelling over de tijd. Ik zeg wel altijd het uitlopen is belangrijker dan tijd….soms heb ik het hier toch moeilijk mee. Ik weet vanwaar ik kom en wat ik allemaal al bereikt heb…dat helpt me wel wat door die moeilijke momenten.

Terwijl ik deze blog schrijf, ben ik ook mijn statistieken voor deze maand aan het bekijken. Daarbij verwonder ik me dat ik deze maand 110 km bijeen gelopen heb. Om eerlijk te zijn, ik had echt het idee dat ik veel minder gelopen had. Het voelde minder aan.  Eigenlijk ben ik dik tevreden met mezelf nu.

En wat nu met die marathon?

Gaat het me gaan lukken? Deze vraag speelt heel de tijd in mijn hoofd: tijdens het hardlopen, tijdens het slapen, tijdens het eten…Echt heel de tijd. Ik vermoed dat ik de vraag moet loslaten en gewoon gaan trainen. Toch is er die onzekerheid. Ik weet dat ik er in Eindhoven klaar voor was… toch is er die angst dat het deze keer niet gaat lukken qua afstand. Nog een 1O weken om er te geraken. Half maart staat er mijn dertigers gepland. Misschien moet ik gewoon zien hoe deze me gaan lukken.

Liefs Linda

Help, welke loopevenementen 2018 moet ik kiezen?

Tijdens mijn bescheiden loopcarrière heb ik toch al een paar mooie herinneringen en medailles van verschillende wedstrijden/evenementen bijeen gesprokkeld. Nu 2017 stilletjes ten einde loopt en 2018 komt piepen, wil ik eens kijken welke ik volgende jaar nog aan mijn lijstje wil toevoegen. Hier heb ik jullie hulp voor nodig.

Mijn doelen voor 2018

Goede voornemens, daar doe ik niet aan mee. Elke keer met nieuwjaar stel ik me een aantal doelen. Dit jaar ben ik een beetje uit inspiratie. Volgende evenementen liggen al vast:

  • Marathon van Antwerpen: tja weinig uitleg bij nodig zeker. Mijn eerste poging voor een marathon door blessure moeten staken. Dan maar op zoek gegaan naar een herkansing. Mijn keuze is op Antwerpen gevallen, gewoon uit praktische overwegingen. (de weg hiernaartoe is te volgen om mijn blog: Road to Antwerpen #2)
  • Dwars door Turnhout: in mijn thuisstad, die kan ik natuurlijk niet links laten liggen. Ik ken het parcours en de stad wel door en door. Toch ben ik wel fier om mijn klein stadje en doe hier graag aan mee. (mijn blog hierover van dit jaar: Dwars door Turnhout 2017)
  • Marathon van Eindhoven: hier heb ik nog een eitje mee te pellen.  Dus hier ga ik mijn tweede marathon van 2018 lopen…als alles goed gaat in Antwerpen natuurlijk. (het verhaal van mijn opgave lees je hier: Marathon Eindhoven 2017)

Zoals jullie zien, mijn lijstje is wat kort. Daarom doe ik een beroep op jullie. Welke wedstrijden/evenementen kan ik nog toevoegen?

Kleine bemerking

Zoals jullie weten woon ik in Turnhout. Ik zit er niet veel mee om voor een leuke loopevenement een afstand te moeten rijden, toch is dit ook beperkt. Het moet op een dagje te doen zijn: heen en terugrijden en het lopen natuurlijk. Ook de wedstrijdafstand die ik tussendoor wil lopen is beperkt: van 0 tot 21 km. De marathons liggen spijtig genoeg dit jaar vast. Echter mag je ze altijd doorgeven, dan kan ik ze voor 2019 in het achterhoofd houden inplannen. Voor de rest maakt het me niet uit: groot of kleinschalig, straat of bos (nu ja, zal mijn afkeer hiervoor eens 1 jaar aan de kant zetten)…

Oproep

Daarom nog eens een warme oproep: vertel me welke wedstrijd ik in 2018 zeker eens moet lopen.

Welke wedstrijd/evenement vinden jullie dat ik zeker eens moet meegemaakt hebben? Welke vinden jullie zeker de moeite? Waarom juist die wedstrijd? Welke wedstrijden loop je zelf? Of misschien organiseer je juist een loopevenement?

Half januari maak ik dan mijn lijstje op. Er is nog een kleine verrassing hieraan gekoppeld.

Je mag me dit laten weten via reactie hieronder of me mailen (linda@finallyfit.be).

Liefs

Linda

Sunday, runday 2017: over hardlopen en meer…

Afgelopen zondag was ik aanwezig bij Sunday, runday een organisatie van Lien (Fit met Lien) en Peter (Peter’s blog). Een dag die in het teken staat van hardlopen en zoveel meer. Met verschillende workschop: voeding, ademhaling, mentale training, stabiliteitstraining….Een zondag om niet snel te vergeten.

Zondagochtend opstaan..en niet gaan hardlopen, het deed toch eventjes raar. Vlug onze kleren aangetrokken en op weg naar Overijse. Aangekomen merkten we dat we natuurlijk wel weer bij de eersten waren. Toen we onze snoet binnen lieten zien, werden direct hartelijk verwelkomd. Eindelijk zag ik Peter en Lien eens live.  Langzaam stroomden de andere hardlopers binnen. Daar stond ons een uitgebreid ontbijtbuffet te wachten. Terwijl we zaten te ontbijten begon het te sneeuwen met sneeuwvlokken die langzaam dikker en dikker werden. Gelukkig waren we er al.

ons ontbijt

Voorstellen

Na het  ontbijt volgende er een welkomstwoord en, o gruwel, een rondje voorstellen. Aan dit heb ik altijd al een hekel gehad. Het bracht me direct terug naar de klas. Zo zenuwachtig dat ik was, daardoor was ik helemaal vergeten te vertellen over mijn blog. Voor een groep spreken, zo zonder voorbereiding, nee het is mijn ding niet. Het voorstelrondje leverde wel een goed beeld op van de groep: beginners, ultralopers, marathonners… Zelfs een aantal bloggers ,whoohoo, zoals Sandra van My thoughts are like butterflies , Bart van Speelse Bever  en Anneke van Mrs.Curly (als ik iemand vergeten ben, geef gerust een gilletje)

Food2Run

Zo waren we toegekomen aan eerste workshop. Deze werd gegeven door Renata ( Food2run). Ik kende haar boek al en ben al een  heel tijdje fan hiervan.  Ze haalde nog wat belangrijke lessen aan die nog altijd voor misverstanden zorgen. Zoals calorieën tellen, zo passé. Dit is bijna niet te doen, daardoor ook niet nuttig. Of dit:  het is niet omdat je hardloopt, dat je afvalt en gezonder word. Toch bestaat deze gedachten onder veel mensen.

you cannot outrun a bad diet

Ook haalde zij nog eens het belang van koolhydraten voor sporters aan. Daarnaast moeten we kleurrijk eten en peulvruchten toevoegen. Dit doe ik al, dus ik ben op goede weg. Haar laatste raad, daar kan ik me helemaal in vinden: eet om te hardlopen niet voor je gewicht.

Breathe and Connect

Daarna was het de beurt aan Dirk en Philippe van Breathe and Connect. Zij gaven ons een workshop over de neusademhaling en beetje loopscholing.  Dit werd buiten gegeven…in de sneeuw. Wat ging dit geven met mijn astma, daar was ik wel nieuwsgierig naar. Het tempo dat er gelopen werd, was me toch ietsje te hoog in deze koude. ik voelde mijn longen langzaam dichtknijpen.

Na wat halten met oefeningen kwamen we aan mijn gevreesde les over neusademhaling. Dit druist in tegen alles wat ik geleerd heb van kinds af met mijn astma. Daarbij adem ik, vooral ik de winter meestal door mijn mond (al van kinds af, nooit afgeleerd gekregen). In die koude uitademen door mijn neus voelt een beetje als volgt: neem een fles water (voor meer dan de helft gevuld), steek er een fijn rietje in. Probeer nu belletjes te blazen…lastig he. Uitademen door mijn mond voelt met een breder rietje aan. Nog altijd lastig maar doenbaar. Iets wat veel mensen vergeten is dat astma problemen geeft met uitademen. Dus die CO2 bij ons houden, is echt geen probleem …ze kwijt geraken, dat is een andere zaak.

Ik vond het heel interessant en heb toch wat tips opstoken. Echter zijn theorie over neusademhaling, daar ben ik wat sceptisch over, eerlijk gezegd. Misschien omdat ik gevormd ben door de ‘oude’ scholing in verband met ademhalen. Voorlopig laat ik die neusademhaling gewoon aan me voorbij gaan.

hardlopen en pauze

Een dagje met hardlopers kan niet voorbij gaan zonder een rondje te hardlopen natuurlijk. Er was keuze uit 6km of 12km. Spijtig heb ik dit aan me voorbij moeten laten gaan. Mijn longen deden echt pijn, die koude en dat klimmen en dalen was me toch ietsje teveel. Daarbij moet ik ook bekennen dat ik tijdens de workshop van Dirk al eens geschoven was. Hierbij heb ik weer een rare beweging gedaan met mijn slechte enkel. Dus de schrik om uit te schuiven en nog meer last te krijgen van mijn enkel.

Dus bleef ik lekker warm binnen en hield ik toezicht hoe Lien al haar lekkers uitpakte. Dit was ook weer heel uitgebreid en heel lekker. Langzaam kwamen de hardlopers terug binnen druppelen, koud en uitgehongerd.

Runcoach.be

Nadat ons buik rond gegeten hadden,  was het de beurt aan Dominiek van Runcoach.be. Hij leerde ons over de mentale kracht en het belang van bewegen. We zijn nu eenmaal gebouwd om te bewegen. Daarnaast heeft hij ons ook geleerd dat we stress niet altijd als negatief moeten zien. Als we stress leren aanvaarden en gebruiken, hebben we er minder nadeel van. Daarbij kunnen we gebeurtenissen in ons leven beter verwerken door te bewegen.

Daarbij heeft hij ons nog eens gewezen op de self fulfilling prophecy: een foute definitie van de situatie die gedrag oproept waardoor de foute definitie waar wordt .  Dus je denkt iets wat niet klopt, maar door jouw gedachten en gedrag wordt dat wat niet klopte realiteit. Hiervan bewust worden is belangrijk. Zorg voor de juiste ingesteldheid.

Lopen als metafoor van het leven, dit haalde hij ook aan. Hier werd ik direct teruggevoerd in mijn gedachten naar Eindhoven (Marathon Eindhoven 2017). Ja ik kan hem wel volgen.

Dieter

Daarna was het de beurt aan Dieter (dieterdebie.com) met zijn gevreesde sessie over core-stabiliteit. Echt een inspirerende sessie. Het grappige was dat hij veel vertelde wat ik ook altijd zeg. Zo vertelde hij dat crunches verleden tijd zijn, dat hardlopers meer aandacht moeten besteden aan hamstrings en billen, de heupbuigers moeten meer gerekt worden. En dan het planken he, in alle mogelijk varaties, dit is echt een superoefening.

Zijn tips voor de opwarming: beenzwaai, lunges…dus vooral dynamische, die doe ik al een tijdje. Ik ben goed bezig, jippie. Daarnaast heeft hij ook een goede tip gegeven. Tijdens het planken krijg ik altijd snel last van mijn polsen en mijn rechterhand (stomme dupuytren). Gewoon naar de Decathlon stappen en zo van die handvatjes halen. Zo simpel, dat ik daar nog niet aan gedacht heb.

Einde

De dag liep langzaam op zijn einde. Natuurlijk moest er nog een groepsfoto genomen worden…nu ja 1, verschillende. Dat is het nadeel van al die bloggers he. Met een heerlijk stukje cake konden we nog wat napraten. Toch heb ik dit snel moeten verlaten, want mijn paarden stonden op me te wachten.

Het was een leerrijke en toffe dag waarin ik leuke mensen heb leren kennen. Zeker voor herhaling vatbaar. Nogmaals een dikke proficiat aan Lien en Peter.

Liefs

Linda

 

5 tips om met astma te blijven hardlopen in de winter

Ik heb al heel mijn leven astma, zware astma als kind. Gelukkig is het minder erg geworden als volwassene. Toch blijft hardlopen in de winter, vooral in de koude, een echte uitdaging. Met wat simpele aanpassingen zoals consequent je medicijnen nemen, je schema aanpassen, opwarmen, buff dragen en je adem sparen, kan ik blijven lopen.

Elke astma is anders. Zo zijn er die totaal geen last hebben van kou of vochtige lucht en andere juist wel. De prikkels waar astmapatiënten last van kunnen hebben, zijn persoonlijk. Zo heb ik vooral veel last van mijn astma in de winter. Ik ken mijn astma door en door, dus ik weet perfect waar ik op moet letten. Ook herken ik de signalen van mijn astma. Zo heb ik al een hele tijd geen echte aanval meer gekregen. Daarom is het allerbelangrijkste nog altijd luisteren naar je lichaam en je astma leren kennen. Als je net zoals ik last heb van de koude lucht, kunnen volgende tips helpen.

Medicijnen

Jaja, je zal het al regelmatig van je arts gehoord hebben: gebruik consequent je medicijnen. Eerlijk: ik bezondig me hier regelmatig aan in. Tijdens de zomer levert dit niet echt een probleem op. Nu in de winter, vooral in de koude, heb ik geleerd dit toch consequent te gebruiken. Vooral mijn dagelijkse puffer. Deze werkt onstekingsremmend, waardoor mijn longen rustig blijven. Ventolin (dus de noodpuffer), gaat nu altijd mee. Op dagen waar ik weet dat ik het moeilijk kan krijgen, gebruik ik voor vertrek mijn ventolin.

sjaaltje/buff

tips hardlopen koude

mijn buff gaat nu altijd mee

Koude lucht is nefast voor mijn longen. Daarom vertrek ik altijd met een buff rond mijn nek. Als het heel koud is, doe ik die voor mijn mond. Zo adem ik geen koude lucht in. En nee, neusademhaling is echt niet voor mij besteed. Ik heb in de winter altijd ofwel een verstopte neus dan wel een lopende neus.

Warming up

Mijn longen moeten echt opwarmen. Dus start ik altijd als een uber trage slak. Soms gênant hoor, dan denk ik: ik kan beter wandelen. Toch helpt het om zo mijn ademhaling netjes onder controle te houden. Eenmaal mijn longen opgewarmd zijn, kan ik sneller lopen. Daarbij hopend dat ik die anderen kan inhalen, wat niet dikwijls gebeurd. Ik ga van uber trage slak meestal gewoon naar trage slak. Soms word ik een snelle slak. Toch blijf ik een slak.

Spaar je adem

Niet praten, misschien het moeilijkste wat er is, voor mij toch. In de winter heb ik echt elke ademteug nodig. Als ik dan begin uit te leggen, begin ik naar adem te happen en wordt zelfs de rustigste duurtraining zwaar. Enkel op mooie dagen en rustige duurlopen, lukt het me af en toe. Gelukkig heb ik een looppartner, namelijk mijn man Mario, die een echt viswijf is. Dus moet ik enkel af en toe een instemmend knikken of het uhhum-geluidje maken.

Pas je schema aan

‘Let it go’ zoals disney prinses Elza zingt. Staat er een intervaltraining op het programma, maar is het juist ijskoud? Vergeet je schema en ga gewoon voor een duurloop. Ook pas ik mijn tempo aan. Ik heb nu eenmaal minder lucht dan anderen. Ik zorg altijd dat ik niet buiten adem geraak. Als ik mijn ‘zomer’tempo aanhou, krijg ik gegarandeerd een aanval. Tempo werk doe ik wanneer ik me goed voel en op een mooie dag. Dan ga ik echt voluit en moet ik wel naar adem happen. Maar dit doen alle sprinters. Enkel heb ik tussen de sprintjes wat meer tijd nodig om te herstellen en om op adem te komen. Die neem ik dan ook.

Met deze tips, kan ik de winter overleven en netjes blijven hardlopen met mijn astma. Natuurlijk is ieder astma anders, dus praat erover met je arts.

Liefs

Linda

Doppenloop 2017 running for somival

Deze zondag stond er weer eens een evenement op het programma: de doppenloop. Een loopje in de regen en de kou, modder en bos. Maar vooral leuke loopkilometers en toffe gezichten onderweg. Wil je weten hoe ik het beleefd heb, lees dan vlug verder.

Maar eerst: wat is de doppenloop?

Een tocht van 5 of 10km ten voordele van de Warmste Week van Studio Brussel, ter ondersteuning van de UltraWarmathon 2017 en de Somival vzw georganiseerd door Alain Aerts. Een hele boterham he. Simpel gezegd: een loopje voor een goed doel, georganiseerd door een hele sympathieke loper.

Vertrekken

Het weer zat ‘s ochtends niet mee, koud en nat. Toch zat ik er niet mee, want lopen voor het goede doel daar krijg je het al warm genoeg van haha. Nee eerlijk, ik zit er minder mee om in de koude en regen te lopen dan hitte. Maar dat is een ander verhaal. Dit verhaal gaat over de ‘doppenloop’. Dus terug bij de les.

doppenloop 2017

doppenloop 2017

Toen we aankwamen was het nog redelijk rustig. Toch had ik sterk het vermoeden dat hier snel verandering in ging komen. Vlug gaan inschrijven want in de kantine was het lekker warm. Hier werden we warm ontvangen. Ook moet ik er nog altijd aan wennen dat ik af en toe herkend word (jaja, ik zoek het zelf, maar toch doet het raar)

doppenloop 2017

Vertrekken deed ik onder een echte startboog, ondanks dat het een vrije start was. Het blijft toch altijd leuk. Na een rondje over de atletiekpiste doken we het bos is. Spannend, gaat er veel slijk liggen, of wortels,..? Want is het antwoord ja, ga ik niet veel lopen. Slijk en heel oneffen paden zijn nog altijd een no-go voor mijn enkel.

doppenloop 2017

Onderweg

Na het bos kwamen we gelukkig op verharde weg, toch nog altijd mijn lievelingsondergrond. Na een kleine 3km zagen we iets aan een boom hangen…de aankondiging van de splitsing. De 5 km ging naar links en de 10 km, mijn keuze dus, ging naar rechts. Iets zei me dat ik dit punt nog eens zou tegenkomen.

doppenloop 2017

Ineens kwamen we aan een grote baan. Totaal onverwacht stond er een steward en een bord ‘wedstrijd’. Humor hebben ze ook dus. Na overgestoken te hebben, zagen we ineens in de verte een tentje. Zou het waar? Is er echt een bevoorrading voorzien? Ja dus, totaal onverwacht. Toch heel welkom. Ook hier kwam ik bekende gezichten tegen.

 

doppenloop 2017Van daaruit gingen we rustig verder over verharde weg (joepie). Zo ver, zo goed. Opeens kwamen we bij een splitsing, waar we naar rechts moesten. Maar uit het andere baantje kwamen ander lopers ons tegemoet. Zou ik het durven en een inkorting nemen? Spijtig zit ik zo niet in elkaar, dus netjes eerst rechtsaf. Ineens moesten we weer een stukje bos in. Had ik toch maar beter niet wat vals gespeeld? Gelukkig viel het mee, ik moest wel een stukje stappen. Maar het was een kort stukje.

doppenloop 2017Zo kwamen terug op verharde weg en liepen we weer rustig verder. Totdat de weg ineens weer stopte en veranderde in een smal wandelweggetje. Hier moest ik toch ietsje langer stappen. Een voordeel: zo kon ik wat meer van de omgeving genieten. De weg werd weer beter, dus ik kon weer al lopend de route verder zetten. Daar was de bevoorrading weer. Ik kreeg ineens sterk een vermoeden hoe we terug gingen lopen. Twijfel was er nog, afwachten dan maar.

De grote baan terug over en we waren terug aan de splitsing van de 5 en 10. Zoals ik al vermoedde gingen we nu de 5 km op. Nu ja 5, vanaf dit punt was het nog maar een 2 km terug naar het startpunt. Over een smal wandelpaadje weeral, niet echt mijn ding. Wel een mooie route daar niet van. Hier kwamen we ook een hond tegen die netjes meeliep met zijn baasje. Ik  vind dit mooi om te zien, lopers met hun hond.

Aankomen

doppenloop 2017

Na nog een bos of twee, weet niet meer zeker want tegen het eind was mijn bril zo natgeregend dat ik niet veel meer zag, was daar de aankomst. Ook hier werden we weer goed verzorgd: sportdrank, water en mijn all time favoriet: chocomelk. Als aandenken kregen we nog een drinkbus.

De doppenloop, ik wist echt niet wat ik ervan moest verwachten. Wat een verrassing was deze loop. Een heel leuk parcours en goede voorzieningen.  Een dikke proficiat aan Alain Aerts en veel succes met zijn ultrawarmathon.

Liefs

Linda

Week in het kort #39

Maandag 27 november 2017

Wat een regendag, het heeft echt niet opgehouden. Daarbij had ik veel werk, dus zat ik al vroeg achter mijn buro.

hardlopen met wind op kop..pff

Ondanks de regen en het vele werk, toch besloten om een loopje te maken. Gewoon effe mijn hoofd terug leegmaken. Poeh wat was met dat. Veel wind. Desondanks was ik blij dat ik geweest was. De dag afgesloten met een heerlijk bad. Meestal ben ik eerder een douche-mens. Af en toe kan ik wel genieten van een bad. Vooral als ik verkouden ben.

Dinsdag 28 november 2017

De verkoudheid heeft de strijd nog altijd niet opgegeven. Daarbij is ze nog aan de winnende hand ook. De drukke werkdag had gezorgd dat ik ‘s avonds echt uitgeput was en vreselijke hoofdpijn had. Normaal stond er een alternatieve training op het programma. Wijselijk besloten om die over te slaan en op tijd mijn bed op te zoeken.

Woensdag 29 november 2017

Sterk vermoeden dat de verkouden echt aan het winnen was. Mijn neus brandde en mijn hoofd leek te barsten.

Donderdag 30 november 2017

Joehoe..ik begin eindelijk de verkoudheid te verslaan. Eindelijk voel ik me wat beter. Dat wil ook zeggen dat het avondloopje zonder problemen kan doorgaan. Wat is het toch gezellig zo s’ avonds door het stad te lopen met al die verlichting.

Vrijdag 1 december 2017

Mijn voetjes nog eens laten verwennen. Een pedicure stond weer op het programma.

Zaterdag 2 december 2017

brr..koud

Brr wat was het koud toen ik wakker werd. En wat zag het wit buiten. Ondanks de kou, of eerder juist door de magie van de kou, gingen we ‘s ochtends vroeg op pad.

Zondag 3 december 2017

De doppenloop stond op het programma…en het weer wilde niet meewerken. Toch gegaan en aangenaam verrast van de loop. (verslag volgt nog)

 

Safarirun 2017 – lopend op safari door de Beekse Bergen

Al lopend op safari door de Beekse Bergen. Nadien aanschuiven aan een heus ontbijtbuffet. Een funrun, dus geen tijdsregistratie. Plezier maken en genieten was de boodschap. Enkel de koude en mijn verkoudheid waren een spelbreker.

Een tijdje terug zag ik per toeval op facebook dat er een safarirun ging doorgaan in de Beekse Bergen. Natuurlijk zag ik dit wel zitten. Enkel inschrijven, vooral de betaling (ik heb geen ideal) viel niet mee. Gelukkig was er Bart van Warandeloop, die me geholpen heeft alles in orde te brengen. Waarvoor nogmaals mijn dank.

Bibberen tot de start

Zondag 26 november was het dan zo ver: de safarirun. Ik was al heel de week tegen een verkoudheid aan het vechten. Dus ik zag er wel een beetje tegenop. Ook was de start al om 8u15, want we mochten het park in voor de opening. Omdat we ginder eten gingen krijgen, had ik enkel wat koffie gedronken en een energiereep gegeten. Zo gingen we op weg.

ophalen van nummer

Als er 1 ding is wat ik geleerd heb van naar loopevenementen te gaan, is het dit wel: hardlopers zijn vroege vogels. De deuren gingen normaal pas om 7u30 open. Wij waren er om 7u15, met al redelijk wat volk voor ons. Zo stond er al een rij aan te schuiven aan de deuren. Nadeel was wel dat het juist die ochtend heel koud was, met temperaturen tegen het vriespunt.

safarirun

donker en koud

Eenmaal binnen konden we onze startnummers gaan halen. Wat me opviel was dat het wel heel druk was.  Wij waren nog vlug geholpen. Al degenen die ietsje later kwamen, moesten geduld hebben.

opwarmen tot start safarirun

safarirun

de nieuwste opwarming

Omdat het binnen heel druk was en ook niet echt warm, hebben we besloten om toch al buiten te gaan wachten op de start. Wat hadden ze het hier gezellig gemaakt. Er stonden overal vuurkorven. Misschien niet de ideaalst opwarming hoor. Toch was het lekker warm…totdat de weergoden ons gingen afkoelen met een regenbuitje. De organisatie had voor de start een tent geplaatst, gelukkig. Hier konden we droog onze laatste minuten voor de start doorbrengen. Degenen die later kwamen hadden wel pech, want de tent was niet echt groot.

safarirun

schuilen voor de regen

Ooh kijk, diertjes

En dan was het zo ver: het startshot. De safarirun was nu echt vertrokken. Eerst liepen we over een brug. Voor degenen die wat bekend zijn met Beekse Bergen: die waar je met de auto binnen kunt rijden voor de autosafari. Omdat er geen tijdsregistratie is (en ik me ook niet super voel, maar dit terzijde :-D)had ik besloten om echt op het gemakje te lopen. Ook lag het tempo van de massa een pak trager dan ik gewoon ben bij een start, ideaal dus om lekker gezapig te lopen.

safarirun

Selfie-tijd

Zo kwamen we rustig het park binnen. Het gaf toch wel een speciaal gevoel, zo het park binnen mogen lopen. Vooral toen we aan de eerste dieren kwamen: de leeuwen. Selfie-tijd voor de meesten, want genieten stond voorop tijdens deze safarirun.

safarirun

zoek het dier….

Na de leeuwen liepen we verder over de bergen (tja plat kun je het daar niet noemen). Zo kwamen nog vele andere dieren tegen. Wat me opviel was dat al die katachtigen precies veel actiever waren. Wat moesten die wel niet denken van dat bontje gezelschap lopers dat hun kooien passeerden?

safarirun

safarirun

safarirun

al die gekleurde poppetjes

Op onze route stonden ook verschillende dierenverblijven gepland: mensapen, krokodillen…Hier ging het ritme, nu ja ritme, er helemaal uit. Want door die gebouwen werd er netjes gewandeld en natuurlijk gefotografeerd. Het enige vervelende was, dat het in die gebouwen heel warm was tegenover buiten. Elke keer weer effe puffen en zweten dus.

safarirun

warm hierbinnen

ploeteren

Na de olifanten ging het weer richting uitgang. Brug over, bosje in en dan was daar de finish. Oeps, juist voor de finish, die in een weide lag, was er slijk. Veel slijk. Zoiets laten we niet aan ons hart komen, want na de finish kregen we een mooie medaille.

safarirun

Nu stond er ons nog een wandelingetje over die slijkweide richting het ontbijt te wachten. Gelukkig viel dit heel goed mee.

aanschuiven

safarirun

In plaats van een papieren zak met je ontbijt erin, bestond het ontbijt op de safarirun uit een heus buffet. Met een ruime keuze aan broodjes, beleg, fruit, yoghurt, koffie, fruitsap… Probleem was wel om zitplaats te vinden. Na wat zoekwerk vonden we nog een plaatsje op een verhoog. Zo konden we van ons ontbijt genieten en napraten over die leuke ervaring.

Eerst was onze bedoeling om het park nadien nog eens tijdens de opening aan te doen. Toch hebben we hier vanaf gezien omdat ik het toch echt koud had. Dus gingen we vlug terug naar huis om die welverdiende warme douche te nemen.

Nog eens safarirun?

Ondanks het aanschuiven, plaatsgebrek, moeilijk inschrijven, slijk (heb ik echt een hekel aan), vond ik de safarirun heel tof. Het park zien ontwaken, maakt het vroege opstaan allemaal goed. Het grappige is, ondanks dat ik erdoor gelopen ben, ik het gevoel heb veel meer van de dieren gezien en beleefd te hebben. Ook omwille dat er geen tijdsregistratie is, maakt dat je echt kunt genieten van het park. Een aanrader voor iedereen die een leuke funrun zoekt.

Liefs

Linda